Antisportisti fellur

Ég má til með að hrósa íþróttafréttamönnum Ríkissjónvarpsins fyrir að takast óvænt að ná til mín, antisportistans. Íþróttafréttir eru óhemjuleiðinlegt sjónvarpsefni fyrir minn smekk, ekki síst fyrir það hversu einhæft og endurtekningarsamt það er. Það kom þess vegna alveg aftan að mér þegar ég vaknaði upp við það síðasta þriðjudag að ég hafði óvart setið í gegnum heilan sjónvarpsþátt um íþróttir og meira að segja fylgst með af áhuga.

Þetta var þátturinn Sportið, sem ku vera nýr af nálinni. Í þessum fyrsta þætti vakti það meðal annars athygli mína að umfjöllun um fótbolta var aftasti dagskrárliðurinn, sem kalla má hressandi og jafnvel byltingarkennda framsetningu. Sagt var frá fimleikadrottningunum í Gerplu, litið inn á skylmingaæfingu og fylgst með maraþonhlaupurum árla morguns. Óvenjufjölbreytt sumsé og margt annað en bolti í forgrunni. Skemmtilegasta innslagið var samt þegar huggulegur fótboltastrákur var látinn reyna sig í stangarstökki. Það er nefnilega alltaf gaman að sjá hæfileikafólk sem er með húmor fyrir sjálfu sér.

Ég lofa engu, en það er ekki útilokað að ég fylgist aftur með Sportinu í kvöld.

Birtist sem Ljósvakapistill í Morgunblaðinu þriðjudaginn 2. nóvember 2010.

Koma svo

Ég held að íþróttafréttamenn í sjónvarpsfréttum á Rúv þurfi að fara að kynna sér aðrar samtengingar en “en”. Þetta er farið að verða svolítið þreytandi strákar.

Í ræktinni

Það er óþolandi þegar gömlu kallarnir sem koma stundum í háskólaræktina taka sig til og slökkva á tónlistinni af því að þeim, greinilega, finnst þetta voðalegur hávaði. Ég hef lent þrisvar í þessu, síðast núna í morgun. Sjálfri finnst mér vera ákveðnar siðareglur varðandi græjurnar þarna, ef ég kem t.d. inn í fullan sal af fólki og stillt er á einhverja ákveðna útvarpsstöð þá lít ég svo á að þögult samkomulag sé um að hlusta á þessa stöð, og skipti því ekki. Ef færri eru í salnum og bróðurhlutinn kannski með i-pod, þá leita ég eftir samþykki þeirra sem næstir mér eru og skipti svo. Þó hafa komið upp undantekningartilfelli þar sem ég frekjast með útvarpið, eins og t.d. ef stillt er á Bylgjuna og þeir spila Eros Ramasotti. Ég einfaldlega neita að láta bjóða mér það að pína mig áfram á brettinu OG þurfa hlusta á Eros Ramasotti um leið.
Þessir kallar, sem eflaust eru háskólaprófessorar, telja sig hinsvegar ekki þurfa að spyrja kóng né prest áður en þeir lækka í botn. Um daginn spurði einn mig reyndar hvort það væri ekki í lagi þótt hann lækkaði aðeins því þetta væri “alveg ærandi”, þegar ég jánkaði því slökkti hann hinsvegar á útvarpinu. Ég hef engan áhuga á að æfa mig í grafarþögn sem er eingöngu rofin þegar kallarnir mása og blása af áreynslunni.

Nú spyrja sig eflaust einhverjir af hverju ég mæti ekki bara með i-podinn minn. Það eru ýmsar ástæður fyrir því; í fyrsta lagi finnst mér hann of stór til að ég nenni því, svo á ég ekkert almennilegt box undir hann sem gott er að hlaupa með og auk þess leiðist mér að vera með þetta í eyrunum á meðan ég er að hamast. Mér líkar ágætlega við að hlusta á útvarpið, svo lengi sem þessir miðaldra kallar skipta sér ekki af því.

Beygingarmynd dagsins: Vúdútrú

HM gaman

Það var hjartnæm stund þegar Luis Figo og Zinedine Zidane féllust í faðma eftir leikinn í gær, struku hnakka hvors annars og kysstust á ennin. Gott að sjá þegar vináttan nær lengra en sigur eða tap, en þeir tveir eru nú líka þroskaðir ávextir og því kannski æðrulausari en yngri strákarnir. Hápunktur leiksins var síðan þegar þeir skiptust í bróðerni á treyjum, en til þess að geta gert það þurfa þeir nefnilega fyrst að fara úr þeim.

Figo og Zidane á góðri stundu, en Figo er að sjálfsögðu minn maður.

Tímamót

Rétt í þessu gerði ég mér grein fyrir að í síðasta sinn í dag var ég dæmd fyrir frammistöðu mína í dýnuæfingum. Ég hafði lifað í innan við áratug þegar þessi árlega martröð byrjaði og nú hefur hún vofað yfir mér í meira en áratug. Reyndar munaði mikið um hinn lífshættulega kollhnís á kistu, sem varð valkvæður í fyrra. Mikil pressa hefur verið á mér, sem konu, að vera alltaf a? fara í handahlaup, því almennt er talið að stelpum sé það eðlislægt og hafi jafnvel svo gaman af því að þær fari um allt á handahlaupum sér til skemmtunar. Þetta á ekki við um mig og hefur það valdið mér mikilli sjálfsmyndarbrenglun. Jafnvel svo alvarlegri að sem barn hélt ég því fram til skamms tíma að ég væri strákur og héti Kalli. Ofan á handahlaupin bættust svo fleiri skrípalæti eins og jafnvægisæfingar, að standa á haus, kubbastökk og hinn fyrrnefndi kollhnís á kistu. En héðan í frá er þessum aðförum að líkamlegri getu minni lokið. Loksins get ég fullmótað sjálfsmynd mína.

Beygingarmynd dagsins: Kríla

Menningarlegur ágreiningur...

...kom upp í leikfimitíma í dag. Nemendur og kennari voru ekki á eitt sáttir um hvað væri englahopp og hvað froskastökk.

Beygingarmynd dagsins: Sæsíma.

Ég spjallaði við íþróttakennarann minn í gær til að komast að því á hverju einkunn mín um jólin var byggð. Ég var í gönguvali (vikuleg fjallganga með Hauki frænku) og þess vegna áttu engin próf að gilda inn í lokaeinkunn. Um jólin fékk ég 6,0. Aðspurð sagði Lára að einkunn mín úr valinu væri 9,5. Ég sagðist þá ekki skilja hvernig ég gat lækkað niður um 3 heila og 1/2 fyrst ekkert nema mæting gat haft áhrif á einkunnina og ég var einungis með 4 fjarvistir á misserinu. Hún sagði þá að stökkin hefðu verið svo lélég hjá mér. STÖKKIN?! Lækka ég úr 9,5 niður í 6,0 vegna þess að mér gengur illa að hoppa yfir kistu?
Þess má svo geta, að Margréti ólastaðri, að hún var með fleiri skróp en ég og tók auk þess ekki tjarnarhringinn vegna astma, en fékk samt 8. Hvað gerði ég til að vera 2 heilum lægri en hún?

Íþróttaeinkunn byggist á engu nema viðbjóðslegum geðþótta kennara. Það er fáránlegt og út í hött og svívirðilegt og ýmisleg fleiri gífuryrði að þetta rugl skuli hafa áhrif á mína meðaleinkunn. Ég neita að taka þátt í þessari andskotans vitleysu.

Beygingarmynd dagsins...
...er að þessu sinni tileinkuð Alexöndur Kjeld: Kúlulegunum