Koh Tao - Bangkok - Heim

Þessi færsla hefur verið hálfkláruð í heila eilífð en ég hef einhvern veginn ekki haft eirð í mér til að blogga síðan ég kom heim. Afleiðingin er því lengsta bloggpása í sögu þessarar síðu, en nú langar mig að taka upp þráðinn og ég ætla að brjóta ísinn með því að ljúka ferðasögunni, þótt seint sé.

Það var ekki skýjað í Taílandi lengi. Þvert á móti brosti sólin við okkur nánast það sem eftir var ferðarinnar og við nutum lífsins sem aldrei fyrr. Ég skildi við söguna þar sem við vorum á leið í hið alræmda Full Moon partý á Koh Phangan. Það stóð fyllilega undir væntingum í því að vera mannmargt, skrautlegt, sveitt og kaótískt. Sem sagt fróðlegt í alla staði. Ég var svolítinn tíma að komast í gírinn enda ekki alveg mitt krád allajafna, en eftir að hafa makað okkur í bak og fyrir í sjálflýsandi líkamsmálningu og merkt okkur vandlega með íslenska fánanum, þá varð ekki aftur snúið og við botnuðum fötur undir dúndrandi tekknói þar til sólin reis.

Glaðar undir fullu tungli

Seinna þann morgun ákváðum við að hunsa alla þreytu eftir nóttina og koma okkur frá syndabælinu áður en hinir verr förnu röknuðu úr rotinu. Við drifum okkur því niður á bryggju og tókum bátinn að minnstu eyjunni í klasanum, Koh Tao, sem endaði á því að verða lengsta stoppið okkar í ferðinni því þar eyddum við 11 dögum í alsælu.
Samt varð lítið úr heilalausa strandlífinu sem ég hafði talað um, allavega hjá okkur Ásdísi því við ákváðum að skella okkur á köfunarnámskeið hjá Ban's Diving Resort, sem varð brátt eins og heimavistarskóli fyrir okkur á Skjaldbökueyjunni fögru. Kvöldið eftir Full Moon var ég því mætt í fyrsta bóklega tímann, þar sem okkur var meira að segja sett fyrir heimavinna. Ég sá hinsvegar ekki eftir þessari ákvörðun, þrátt fyrir að hafa verið hikandi fyrst, því köfunin fór fram úr öllum mínum væntingum.

Á leið í sjóinn í fullum herklæðum

Ég átti ekki von á því að ég myndi fíla það svona mikið að kafa, bjóst alveg eins við að mér þætti það óþægilegt þar sem ég hafði heyrt að sumum líði mjög illa í kafi, fái innilokunarkennd o.s.frv. Ég elskaði hinsvegar þyngdarleysið sem fylgir köfuninni, fann fyrir frelsistilfinningu frekar en hitt og varð strax tamt að anda í vatninu. Kannski mun ég fylgja þessu eitthvað eftir og prófa að kafa hér líka, í Silfru t.d., en ég held samt að fátt toppi það að geta kafað niður á 28 metra dýpi í bikiníi einu fata án þess að finna fyrir hitastigsbreytingu. Sjórinn í Taílandsflóa er dásamlegur og ég fékk að sjá með eigin augum að heimurinn er ekki síður fagur neðan sjávar en ofan.

Litfagrir kórallar á botni Taílandsflóa

Ekki skemmdi félagsskapurinn fyrir. Hópurinn okkar samanstóð af kanadískum frændsystkinum, hollensku pari og breskum hjónum í brúðkaupsferð. Öll mjög spræk og fyndin og við eyddum miklum tíma saman næstu daga. Kennarinn okkar var ekki síðri, Anthony frá Bretlandi, algjör jaxl og með reyndustu kennurunum á svæðinu. Hann var ástíðufullur kafari og það var erfitt að hrífast ekki með honum þegar hann lýsti undrunum neðansjávar, en reyndar eyddi hann ekki minni tíma í að lýsa undrum marijúana-laufsins. Anthony tók strax ástfóstri við okkur vinkonurnar og átti það til að æpa "ICELANDIC PEOPLE ROCK MY WORLD!!" og álíka slagorð áður en hann stakk sér út í sjóinn. Mjög eftirminnlegur karakter.

Með Anthony á bátnum, þar sem tvíræðir brandarar flugu jafnan fyrir köfun

Einn (margra) hápunkta úr köfuninni var næturköfun, þar sem við sigldum út í sólsetrið og stukkum út í eftir myrkur. Þá er kafað með luktir, en þegar við komum niður á hafsbotn slökktum við á luktunum, gáfum augunum smá tíma til að aðlagast og syntum svo af stað út í myrkrið. Það var ný upplifun að kafa í myrkri, því fleiri dýr fara á stjá á nóttunni en á daginn, litirnir á kóröllunum verða allt öðru vísi og ef maður hreyfir hendurnar hratt þyrlast upp lítil svif eða þörungar sem eru sjálflýsandi í myrkrinu.
Hæsti hápunkturinn var hinsvegar köfun sem ég missti af. Restin af hópnum okkar ákvað að halda áfram einn dag í viðbót og ljúka "advanced" hluta námskeiðisins, en í viðleitni til að spara (var einhver 11þús kall aukalega) tókum við Ásdís þá slæmu ákvörðun að sleppa því. Þann daginn voru þau ekki komin nema 2 metra undir yfirborðið þegar þau mættu 6 metra löngum hvalháf sem naut þess að svamla um með þeim og finna loftbólurnar úr súrefniskútunum kitla á sér magann. Anthony var með myndavél í för í þetta skiptið og okkur voru gefnar ótrúlegar myndir af hópnum að kafa með háfnum, öllum nema okkur og ég grét mig nánast í svefn um kvöldið. Næst þegar ég fer til Taílands...

Kanadíski félagi okkar hann Derek á sundi með hvalháfnum og fylgifiskum

Að köfuninni slepptri var svosem ekki mikið við að vera á Koh Tao, og þó. Við fórum á Ladyboy Cabarett sýningu sem byrjaði á drag-keppni og endaði með talsverðri nekt og einni furðulegustu stemningu sem ég hef upplifað. Myndir segja meira en þúsund orð, en hinsvegar eru myndirnar fæstar þess eðlis að þær eigi heima á sómasamlegri bloggsíðu eins og minni. Við fórum líka á "fight night", í boxhring úti fyrir bænum þar sem menn á aldrinum 7-30 ára börðust í frekar frekar grófu muya thai sparkboxi.

Annars einkenndist lífið þessa dagana helst af afslöppun og partýum í bland. Eftir sólríkan dag á ströndinni eða í sjónum tóku flestir stefnuna á happy hour á Ban's barnum, þar sem maður varð fljótt hagvanur enda safnaðist alltaf sama fólkið þar saman til að sötra kaldan drykk og horfa á sólsetrið. Meðalaldurinn á Koh Tao er líklega um 25 ára og þar gengur allt út á að vera ungur og áhyggjulaus, stemning sem er mjög auðvelt að ánetjast en erfiðara að slíta sig frá. Enda breyttust plön okkar í samræmi við það. Upphaflega var ætlunin að verja síðustu 5 dögunum í Bangkok, en sem við flatmöguðum í tærum, 30° heitum sjónum einhvern daginn gátum við ekki hugsað okkur að yfirgefa þessa paradís fyrir enn eitt steinsteypufarganið, svo það var einróma samþykkt að vera sem allra lengst á Koh Tao.

Á Koh Tao koma falleg sólsetur á færiböndum

Bangkok var því úthlutað tveimur dögum, sem við eyddum eingöngu í að versla á meðan við reyndum að venjast þeirri tilhugsun að þetta væri allt saman búið. Það var gott að koma heim, en hinsvegar fylgdi því ákveðin tómleikakennd fyrir mig þegar þessi ferð, sem átti hug minn allan undanfarið ár, var allt í einu ekki lengur framundan heldur að baki. Ekki síst þar sem framtíð mín var ekki ráðin lengur en til 31.ágúst, en eftir það vissi ég ekki hvað tæki við. Úr því hefur hinsvegar nýlega verið ráðið og ætli ég sé ekki því ekki u.þ.b. að ná að jafna mig á þessu öllu saman.

En svo það verði nú einhver niðurstaða af þeim orðaflaumi sem undirlagði síðuna í tengslum við þessa Asíuferð, þá má segja að lærdómurinn sé tvískiptur (og hástemmdur auðvitað). Í fyrsta lagi var þetta enn frekari áminning um það, sem ég varð fyrst áskynja 14 ára í enskuskóla og síðan aftur tvítug í skiptinámi, að heimurinn er fullur af góðu fólki. Það skiptir ekki máli hvert maður fer, alls staðar hittir maður gott fólk. Mikið er gott og hollt að vera minntur á það.
Í öðru lagi lærði ég að heimurinn er enn minni en ég taldi hann vera. Ég finn það núna betur en nokkru sinni að heimurinn hreinlega liggur að fótum mér og ég get farið hvert á land sem er. Fimmtíuþúsund kall og hálfur sólarhringur í flugvél og þú ert kominn hinum megin á hnöttinn. Það er ekki erfiðara en það.

Skyjad i Tailandi

Tailand hefur ekki reynst eins solrikt hingad til og vid hefdum viljad, sem eru viss vonbrigdi. Vid hofum samt skemmt okkur vel tratt fyrir tad, enda kom solarleysid kannski ekki ad sok nordur i Chiang Mai. Su borg er mun afslappadri og rolegri en Bangkok, og natturan i kring bydur upp a alls konar utivist. I Laos hofdum vid fra upphafi ferdarinnar aetlad i triggja daga ferd inn i frumskoginn, svokallad Gibbon Experience, tar sem vid hefdum gist i trjakofum og rennt okkur a milli teirra a virum strengdum milli trjanna. Af ymsum astaedum vard aldrei ur tvi, en i stadinn akvadum vid ad fara i dagsferd ut fyrir Chiang Mai, tar sem vid gatum profad tessar virarolur. Ur vard frabaer dagur, ekki sist vegna tess ad vid hittum fullt ad skemmtilegu folki.
A leidinni ut eftir vorum vid samferda hop af bandariskum krokkum sem voru flest nyutskrifud ur Georgia Tech og mjog uppvedrud yfir tvi ad pabbi Honnu Rutar hefdi lika gengid i Georgia Tech og attum vid mjog skemmtilegt spjall vid tau. Tegar vid komum a stadinn skildust hinsvegar leidir vegna einhvers skipulagskludurs, og vid fjorar vorum sendar i okeypis Tailenskt heima-nudd i sarabaetur fyrir ad turfa ad bida eftir ad komast ut i skog. Tailenskt nudd er brilliant og reynir a, tvi madur er teygdur og beygdur i allar attir tar til brakar i manni. Vid vorum tvi ordnar mjog mjukar og slakar tegar kom ad tvi ad fara upp i tren.

Lipur eins og Gibbon-api i sveiflu milli trjanna

"Flight of the Gibbon" snyst s.s. um ad likja eftir tvi hvernig Gibbon apar ferdast um skoginn. Vid vorum klaeddar upp i hjalma og alls konar olar, sem var sidan hukkad vid vira sem strengdir eru a milli trjanna, og svo var bara ad renna ser a milli. Vid vorum vist i 120 metra haed fra jordu tar sem virarnir eru haestir, en gerdum okkur ekki alveg grein fyrir haedinni vegna lauftykknisins fyrir nedan. Tetta reyndist vera mjog skemmtilegt, en tvi midur vard Asdis fyrir sma ohappi strax a tridju stod tegar henni ladist ad bremsa sig af med tar til gerdu bambuspriki og vard tvi likaminn hennar eina bremsan tegar hun sveifladist af fullum krafti utan i naesta tre. Nidurstadan vard stokkbolginn vinstri kalfi og haekjur naestu 2 daga.

I fullum skruda med bambus-bremsuna godu sem hefdi getad bjargad kalfanum hennar Asdisar

Asdis er hinsvegar svo mikid kjarnorkukvenndi ad hun laetur sma meidsli ekki stodva sig. Med okkur uppi i trjanum voru 3 breskir strakar sem voru mjog hressir og skemmtilegir, og ur vard ad vid kiktum a djammid med teim um kvoldid, a klubbinn Warm-Up tar sem Tailensk indie-hljomsveit spiladi cover-log og Asdis syndi goda takta a haekjunum. Morguninn eftir turftum vid svo ad vakna snemma, til ad fara a heilsdags matreidslunamskeid og elda hvorki meira en minna en 7 tailenska retti, hver odrum sterkari. Tad var mjog skemmtilegt, tott maginn minn hefdi getad verid i betra formi.

Komnar nidur ur trjanum, med bresku strakunum tremur og gaedunum okkar, teim Tiger og Annon

Thailand er yfir hofud mikill djammstadur og vid hofum lika greint tad a breyttri hegdan annarra ferdalanga sem vid hittum. I Laos, tadan sem vid vorum ad koma, er utgongubann, t.e.a.s. allir ibuar verda samkvaemt logum ad vera komnir tangad sem teir eru skradir til heimilis fyrir midnaetti. Tvi lokar allt mjog snemma, og eini djammstadurinn i Luang Prabang til daemis er keilusalur uti fyrir borginni, tar sem utlendingar safnast saman eftir midnaetti til ad gera flest annad en ad spila keilu.

Annad er uppi a teningnum i Tailandi, tar sem margir eru komnir gagngert til tess ad djamma. Serstaklega audvitad tar sem vid erum nuna, a Ko Pha Ngan. Her eru hin alraemdu Full Moon party haldin manadarlega, staersta strandparty i heimi, og vill einmitt svo til ad i kvold er fullt tungl. Vid aetlum ad kikja a tetta asamt eflaust morg tusund odrum bakpokaferdalongum sem hingad eru komnir. Vid gaettum tess hinsvegar ad na okkur i bungalowa a odrum stad a eyjunni, fjarri mesta hasarnum, tar sem stemningin getur vist ordid ansi vafasom tegar lidur a nottina og ta finnst okkur agaett ad geta latid okkur hverfa aftur i kyrrdina. Tad eina sem vantar upp a nuna til ad fullkomna heilalausa strandlifid sem vid hofdum planad, er bara ef blessud solin leti sja sig, en eyjurnar toku a moti okkur med hellirigningu i gaerkvoldi, og i dag er skyjad. Endilega krossid fingur fyrir okkur!

Lao Lao

Jaeja krakkar minir, vid erum bara bunar med Laos og komnar til Tailands. Tetta er upphafid ad endinum.
Tar sem timi okkar i Laos var af skornum skammti akvadum vid ad dvelja ekki i hofudborginni Vientiane, heldur stukkum bara beint upp i naestu oloftkaeldu og svitastorknu rutu, tar sem tad vildi svo kaldhaednislega til ad vid Hanna Rut satum fyrir aftan isskap (sem vid turftum ad prila framhja til ad komast inn og ut ur rutunni). Rutuferdin var samt anaegjuleg tvi landslagid a leidinni til Vang Vieng var ekki amalegt. Laos er med eindaemum fallegt land.

Svona var umhverfid nedan vid hotelid okkar i Vang Vieng. O svo fallegt.

Vang Vieng er nokkurs konar himnariki unglingsara minna; hefdi eg komid tangad tegar eg var 15 ara hefdi eg liklega aldrei viljad fara tadan aftur. Baerinn er ekki nema nokkrar gotur sem byggjast nanast eingongu upp af veitingastodum og borum tar sem madur getur flatmagad a storum pudum, bordad pizzu og drukkid odyran bjor a medan FRIENDS rullar a storum skjaum allan lidlangan daginn. A medan solin skin skaerast er svo haegt ad lata tuk-tuk bilstjora skutla ser nokkra kilometra upp med anni og lata sig svo lida nidur hana innan um fjallatinda aftur til baejarins a uppblasnum dekkjaslongum. Tad er um 1-2 klst svaml, en tad teygist audveldlega ur timanum tvi a leidinni eru baedi alls konar rolur sem er haegt ad stokkva fra ut i ana og eins barir tar sem starfsfolkid kemur hlaupandi ut, kastar til manns liflinu og dregur mann i land svo madur geti nu orugglega fengid ser einn Beerlao hja teim a 76 kronur. Ljuft lif sem sagt.

Vid hellismunann i Vang Vieng

Tad er samt takmarkad hversu lengi eg meika ad gera ekki neitt adur en eg verd eirdarlaus, svo eftir 2 daga af hedonisku letilifi langadi okkur i sma meira action. Vid forum ta i hellaskodun, sem folst i tvi ad draga sig eftir bandi inn helli sem ain rennur i gegnum, og tvi naest i kayaksiglingu nidur ana. Godur dagur.

Fra Vang Vieng forum vid svo til Luang Prabang, sem er her med komin a lista yfir uppahalds borgirnar minar. Hun er otrulega fridsael og falleg, med fullt ad skemmtilegum gallerium og handverks-verslunum. Luang Prabang var hofudborg Laos tar til landid haetti ad vera konungsriki og vard kommuniskt arid 1975, og er gamli baerinn a heimsminjaskra UNESCO (vid erum ad rulla upp tessari heimsminjaskra madur!) Arkitekturinn er mikid til franskur, i bland vid buddahof, en svo virdast Lao-buar hafa gott auga fyrir huggulegu umhverfi og almennun kosyheitum og eru duglegir ad fegra umhverfi sitt. Stemningin i Laos er bara mjog notaleg yfir hofud, og mer fannst tad eiginlega lysandi ad "takk kaerlega" a Lao er "kop-chai-lae-lae" sagt med syngjandi roddu. Teir eru svo trallandi rolegir.

Luang Prabang sed fra Phou Si haedinni. Gistiheimilid okkar var tarna beint fyrir nedan.

Eftir sem adur er Laos eitt af 50 fataekustu londum heims og sest tad berlega a tvi ad meirihluti ibuanna lifir af landinu, og byr i litlum torpum i kofum ur flettudum bambus. Tjodin samanstendur af morgum tjodarbrotum, og vid forum m.a. i halfsdags-gongu i torp tar sem folk af Khmu aettbalknum byr, med leidsogumanni sem var sjalfur Khmu og vard ferdin tvi enn frodlegri fyrir vikid. Hann sagdi okkur m.a. fra tvi tegar hann for med hollensku par i torpid, sem fengu ser adeins of mikid af LaoLao (local hrisgrjonavin) og reittu i kjolfarid andanna til reidi (Khmu folkid er andatruar) med tvi ad sofna utan svefnherbergisins. I kjolfarid turfti ad kalla til tofralaekni og eyda naestu 7 dogum i ad hreinsa husid af illum ondum, tvi annars myndi einhver fjolskyldumedlimur veikjast og deyja innan tveggja manada. Skemmtileg flaekja fyrir hollenska parid.

Khmu kona med litla strakinn sinn

Fra Luang Prabang forum vid lika i "reidtur" a filsbaki um skoginn, og letum tuk-tuk skutla okkur ad Kuang Si fossunum, tar sem vid svomludum i turkisblau vatni innan um stallafossa. Nidurstada: Laos er yndislegt land sem eg myndi mjog gjarnan vilja heimsaekja aftur.

Hitabeltis-paradis hja Kuang Si fossunum

Anna sitjandi a filshofdi.

En nu erum vid semsagt komnar til Chiang Mai i Tailandi, og umhverfid farid ad verda verulega vestraent. Her eru skyndibitastadir (sem er i alvoru vel tegin tilbreyting tar sem allar maltidir hafa yfirleitt verid a.m.k. klukkutima process sidustu vikur) og folk sem talar otrulega goda ensku svo nu aetti ad draga ur samskiptavandamalum. Vid skelltum okkur i bio i kvold i risastoru molli herna, og tad reyndist verda lifsreynsla. Eftir auglysingarnar, adur en myndin byrjadi, stod allur salurinn allt i einu upp undir mjog dramatisku tonlistarmyndbandi, liklega tjodsongnum. Myndir af konungnum, Bhumibol Adulyadej, vid leik og storf rulludu yfir skjainn og svo ordin: "WE LOVE THE KING! LONG LIVE THE KING!". Hann er dyrkadur nanast eins og gudavera herna.

Vid forum annars a myndina Penelope, og urdum barnslega uppvedradar tegar SigurRos var spilud i lokaatridinu. Okkur fannst otrulega skemmtilegt ad sitja i bioi i Tailandi og heyra sungid a islensku um ad hoppa i polla i engum stigvelum.
Vid verdum her i Chiang Mai fram a manudag, en svo er tad bara Tailensku eyjarnar og afsloppun a strondinni sidustu dagana fyrir heimkomu. Tad styttist!

Kambodia

Nu er sidasta kvoldid okkar i Kambodiu og vid daudsjaum eiginlega eftir tvi ad fara hedan. Vid hofum fengid ad njota einstakrar gestrisni i tessu landi, a rett svo vikudvol var okkur til daemis bodid i tvaer afmaelisveislur. Su fyrsta var strax fyrsta kvoldid sem vid komum til Phnom Penh, 8 ara afmaeli sem haldid var a hotelinu (King Hotel). I fyrradag baud svo tuk-tuk bilstjorinn okkar, sem hefur skutlast med okkur ut um allt her i Siem Reap, okkur ad koma i 22. ara afmaeli systur sinnar. Tad var haldid i heimahusi adeins uti fyrir borginni, og okkur var frabaerlega tekid tar, satum a bambusmottum a golfinu med vinum og aettingjum, atum Khmer karry og fengum abot a bjorinn um leid og sidasti sopinn klaradist. (Reyndar keyptum vid 2 kassa af bjor fyrir veisluna svo vid vorum nu ekki algjor snikjudyr. Afmaelisbarnid fekk svo glasamottur med myndum fra Islandi ad gjof). Fjolskyldufadirinn for ekkert i felur med tad hve mikid hann vildi ad 18 ara sonur sinn kvaentist evropskri stelpu...svo hann fengi nu barnaborn med fola hud. Vid brostum nu bara kurteisislega ad tvi, en eigum allar heimbod ad fjolskyldusetrinu naest tegar vid komum til Kambodiu.

Ljuffeng afmaelismaltid a Kambodisku heimili

Annars eru heimili folks, baedi her og i Vietnam, mjog opin og otrulegustu hlutir gerdir fyrir opnum dyrum. Allur bissness er lika fjolskyldurekin svo vid hofum verid mjog mikid inni a heimilum folks. Ef madur faer ad fara a klosettid herna t.d. a veitingastodum, i lobby-inu a hotelum o.s.frv. ta er madur allt i einu kominn inn a fjolskyldusalernid, tad ser madur a tannburstaglosum, badsloppum og fleiri personulegum munum. I Beijing fengum vid ad hringja international inni i stofu hja konu, sem braut saman tvott a medan og madurinn hennar la sofandi i horninu. I Mui Ne la ungabarn sofandi i hengirumi vid hlidina a tolvunni minni a einni internetbullunni, og stelpan sem rukkadi mig um netid skipti a odru ungabarni a golfinu a medan eg bloggadi. Tetta er allt svona, mjog opid og personulegt og folk greinilega hikar ekki vid ad samnyta heimilid sem vinnustad.

Nu, tar sem ad dagurinn i dag er sa sidasti i Kambodiu i bili akvadum vid ad nyta taekifaerid til ad borda Kambodiskt gaedafaedi. Adurnefndur tuk-tuk bilstjori, sem ber nafnid Stockholm og vill bokstaflega allt fyrir okkur gera, skutladist med okkur a uppahalds gotustandinn sinn tar sem hann kenndi okkur ad borda alvoru Kambodiskt snakk; steiktar poddur. Vid fengum tarna e-s konar kakkalakka/bjollur og krybbur, steikt upp ur chilli og hvitlauk. Tetta var tvi oneitanlega bragdgott, snarl en eg gat samt ekki nema rett svo nartad i tad, tilhugsunin um skridandi poddur vard bragdskyninu yfirsterkari. Eftir tennan forrett forum vid tvi og fengum okkur almennilegan khmer-kvoldmat; svokallad Amok sem er afar ljuffengt kokoshnetu-karry.

Vid Hanna Rut ad festa kaup a nokkrum brakandi ferskum krybbum

Ja vid erum semsagt mjog heilladar af Kambodiu, hun hefur farid fram ur okkar bjortustu vonum og hvergi hefur okkur fundist vid jafn velkomnar. Vid hofdum heyrt og lesid mikid um tad fyrirfram hversu mikid areiti vaeri fra solumonnum og tuk-tuk bilstjorum i sudaustur Asiu og tvi buid okkur undir tad versta, en tad hefur alls ekki verid svo slaemt. Ad visu var stundum erfitt ad standast bornin sem flykktust ad manni vid Angkor, tau eru mjog hardsviradir solumenn og spila krutt-trompinu miskunnarlaust fram gagnvart okkur vestraenum konunum a barneignaraldri. Tegar tau reyna ad selja manni postkortapakka telja tau fjoldann af postkortum upp a 5 tungumalum, svo spyrja tau hvadan vid seum og segja samviskusamlega: "Iceland, capital Reykjavik!" sem er afrek i sjalfu ser, tvi allt fullordna folkid herna er sannfaert um ad vid seum Irskar. Eg held ad einhverjir oflugir, islenskir forverar okkar her hljoti ad hafa kennt teim tetta og vid reyndum ad taka vid kyndlinum, kenndum teim bornum sem ekki vissu ad Reykjavik vaeri hofudborgin, og hvernig tau aettu ad telja 10 postkort a islensku.

Latid ekki sakleysislegt utlidid blekkja ykkur, tessar stulkur eru kaldrifjadir solumenn sem svifast einskis til ad selja manni postkort eda vatnsflosku.

Hinsvegar gerdi eg mogulega kaup ferdarinnar adan. Eg tok med mer gleraugnarecept ad heiman, og adan kikti eg inn i optic herna i Siem Reap og keypti mer gleraugu, fin Dior umgjord og gler snidin ad mer. Tetta var tilbuid a 1 klst og kostadi mig 3.900 kr. Otrulegt. Eg vona bara ad tau reynist mer vel, en tad tarf sma prufukeyrslu a tau adur en kemur i ljost hvort eg hafi keypt kottinn i sekknum.

I fyrramalid fljugum vid til Vientiane i Laos. Vid erum ordnar taepar a tima finnst okkur, erfitt ad koma ollu tvi sem vid viljum gera inn i timarammann, og nu eru bara 4 vikur eftir. Aetlum samt ad reyna ad eiga afslappada 10 daga i Laos, tar sem okkur skilst ad tad se rolegasta landi i sudaustur Asiu. Hlakka til ad kynnast tvi.

Fleiri myndir, faerri ord

Eg veit eg skrifa orugglega allt of langar bloggfaerslur, svo lesendur eru tvi eflaust fegnir ad eg sleppti tvi ad skrifa i longu mali um Cu Chi gongin i Vietnam, heimsoknir a Killing Fields i Phnom Penh og fleira, eins og eg hafdi to aetlad ad gera. Hun Anna greindi hinsvegar vel fra tvi a Asiuflakkinu, svo ahugasamir geta lesid um tad tar.
I stadinn langar mig ad setja bara inn nokkrar myndir fra atburdum sidustu daga og vikna, og draga adeins ur malaedinu svona einu sinni.

I Mui Ne forum vid i gonguferd upp fallegan laek og tessi saeti strakur gerdist sjalskipadur leidsogumadur okkar. Svo het hann lika Nam(mi, nammi namm) og heilladi okkur allar.

I Mui Ne forum vid lika ad skoda sandoldur, sem voru svona eins og visir ad eydimork. Taer voru fallegar, en eftir adeins halfan dag i stingandi sandfokinu fekk eg aukna samkennd med Arabiu-Laurensum tessa heims.

Eg fekk ad skjota af AK-47 i Vietnam. Athugulir (eins og Onni) veita tvi athygli ad magasinid vantar nedan a riffilinn. Tad skyrist af tvi ad tegar myndin var tekin var eg buin ad skjota teim 10 skotum sem eg keypti. Og hitti eitt tretigrisdyr.Vid voknudum svo klukkan 5 i morgun til ad na i Angkor Wat fyrir solaruppras, og vordum deginum i ad skoda tessar otrulega fallegu minjar fra hatindi Kambodiskrar sogu.

Brugdid a leik i Angkor Thom

Ta Prohm er faranlega toff. Eg hef aldrei sed adrar eins trjaraetur

Same, same, but different

Ta erum vid komnar til Kambodiu, eftir langa og sveitta siglingu eftir Mekong fljotinu. Tetta var i raun tveggja daga ferdalag, forum fra Saigon a manudag i dagsferd um Mekong Delta svaedid, matarkistu Vietnam, tar sem vid sigldum um arosa tessa langa fljots og skodudum fljotandi torp og markadi. Gistum svo i landamaerabaenum Chau Doc, tar sem rafmagnid for af hotelinu okkar a 5 minutna fresti og sigldum tadan upp Mekong i um 6 klst hingad til Phnom Penh.

A siglingu um Mekong Delta med Vietnamska strahattinn minn

Mer finnst Kambodia otrulega heillandi land, tad sem vid hofum sed af tvi a tessum fau dogum. Her var lika sannarlega vel tekid a moti okkur, tvi tar sem vid sigldum eftir Mekong saum vid mikid lif a bokkunum og tar a medal marga barnahopa ad bada sig (oftar en ekki med beljunum sinum) i anni og tau trylltust yfirleitt af gledi tegar tau sau okkur a batnum, hoppudu og veifudu og kolludu hallo. Eg skil Angelinu Jolie ad hafa akvedid ad aettleida barn fra Kambodiu, tvi almattugur minn hvad tau eru falleg.

Kambodiumenn toku vel a moti okkur a landamaerunum vid Mekong

Phnom Penh er borg mikilla andstaedna. Her eru snyrtilegar breidgotur med palmatrjam, otrulega fallegar byggingar eins og konungshollin, sem vid skodudum i gaer, og tad sem kom okkur kannski mest a ovart, supermarkadir og apotek sem eru mun vestraenni en allt sem vid hofum sed sidan i Japan. Okkur hafdi einmitt vantad ad fylla a malariulyfin okkar svo tad var agaet tilbreyting ad fa loftkaeld apotek med lyfjafraedingi sem taladi ensku, i stad hole-in-the-wall apotekanna i Vietnam tar sem folk hristi bara hofudid og hlo.

Konungshollin i Phnom Penh

A hinn boginn eru litlu goturnar herna otrulega skitugar, og tegar myrkrar hlaupa kakkalakkar og rottur ut ur ruslahaugum a hverju gotuhorni. (Vid attum einmitt mjog dramatiskt moment i fyrrakvold tegar rotta hljop beint i veg fyrir Honnu Rut a leid heim a hotel). Her hlaupa lika nakin born um goturnar, og betlara kippa i ermarnar a manni a veitingahusum, margir otrulega baekladir eda utlimalausir eftir jardsprengjur.

Ad sitja a pallinum hja tuk-tuk bilstjorum er mjog skemmtileg leid til ad ferdast um tessa borg og fylgjast med lifinu a gotunum, tvi olikt Islandi ta idar allt af lifi a hverju gotuhorni i Asiu. Tad er erfitt ad imynda ser ad fyrir ekki lengra en 30 arum sidan hafi Phnom Penh verid draugaborg eftir ad Raudu Khmerarnir hroktu ibua hennar ut i sveitirnar i vinnubudir, tar sem fjordungur tjodarinnar var sidan drepinn. Erfitt ad hugsa ser ad allir Kambodiumenn yfir tritugu sem vid eigum samskipti vid her eiga minningar af tjodarmordi og hardraedisstjorn.

Líflegt á götum Phnom Penh

Titil faerslunnar er annars algjor lykilfrasi sidan i Vietnam, og virdist vera vid lydi her i Kambodiu lika. Tegar solumenn reyna ad hossla okkur uti a gotu nota teir gjarnan tennan frasa til ad sannfaera okkur um ad hvad sem teir hafa ad selja se einmitt tad sem vid viljum og turfum mest a ad halda, hvort sem tad er hotelgisting, fot eda hvad annad. "Same, same!"

Annars er verid ad loka internetinu a mig herna. Adgangur hefur verid verra undanfarid en adur, sem skyrir faerri bloggfaerslur.
Meira sidar.

Hanoi / Hoi An

Vid hofum eytt undanfornum dogum i hafnarbaenum Hoi An, i mid-Vietnam. Tetta er snotur baer og gamli hlutinn a heimsminjaskra Unesco, en vid hofum reyndar verid uppteknar vid flest annad en ad skoda arkitektur og fornar minjar. Hoi An er nefnilega klaedskera paradis sudaustur Asiu, med morghundrud litlum, fjolskyldureknum fataverslunum. Vid komum hingad med tad i huga ad fa okkur nokkrar flikur... forum svo kannski adeins fram ur áaetlun. Eg er buin ad lata sauma a mig 7 kjola, 4 toppa og 1 bikini og held eg se haett her med. Stelpurnar hafa verid enn stortaekari en eg, letu snida a sig sko, draktir, ullarkapur og eg veit ekki hvad. Reyndar er tetta allt orlitid dyrara en eg hafdi gert rad fyrir, en eg held vid munum samt ekki sja eftir neinu tegar vid komum heim. Nu svo erum vid audvitad ad stydja local idnadinn, sem er gott mal. Djofull hefur madur tad samt gott. Tad a ad heita ad vid seum herna a budget ferdalagi, en eg held ad undanfarna 4 daga hafi eg eytt sem svarar manadarlaunum stelpnanna sem sauma fyrir okkur, bara i fot.

Ad mata raudan kjol sem eg let sauma fyrir mig i gaer.

Af teim londum sem vid hofum nu heimsott virdist hvita hudin vera mest metin herna i Vietnam. Hja solarvorninni i verslunum eru alltaf heilar hillur af "hvitunar"kremum (sem eg get ekki imyndad mer ad virki) og Vietnomsku stelpurnar eru alltaf ad bera handleggina a ser saman vid okkar og daesa, spyrja okkur hvort vid hofum alltaf haft svona hvita hud og hvada krem vid notum. Tad er tvi kannski kaldhaednislegt ad vid seum allar solbrunnar i dag eftir ad hafa skellt okkur aftan a motorhjol i gaer, og brunad a naestu strond.

Naesta stopp hja okkur her i Vietnam verdur i strandbaenum Mui Ne, en vid akvadum ad taka sma forskot a saeluna i gaer. Eg hef ekki stundad mikid strandlif um aevina og var eiginlega buin ad gleyma tvi hvad tad getur verid gaman ad busla i sjonum. Tad var mikill oldugangur, sem orsakadist vist af hitabeltisstormi uti fyrir strondinni, svo tetta var stundum eins og i tvottavel, oldurnar kipptu undan manni loppunum og yttu manni i kollhnis ad landi. Ein aldan var svo oflug ad hun reif Asdisi ur bikinibuxunum, svo hun atti augnabliks panikk buxnalaus i sjonum, treifandi fyrir ser tar til hun greip i buxurnar adur en taer skoludust burt. Tvi midur segi eg, tvi tetta hefdi fyrst ordid god saga hefdi hun ekki fundid taer aftur.

Hanna og Anna a leid heim af strondinni a motorhjoli

Sidasta daginn okkar i Hanoi forum vid i grafhysi Ho Chi Min, til ad bera hann saman vid Mao, og vorum sammala um ad hann vaeri mun "liflegri", ef svo ma segja um naestum tvi 40 ara gamalt lik. Eins kiktum vid i Hoa Lo fangelsid, tar sem Vietnamskir uppreisnarmenn/frelsishetjur voru fangelsadir af Frokkum og sumir liflatnir. Seinna voru svo Bandariskir stridsfangar geymdir tarna, mest sprengjuflugmenn sem voru skotnir nidur og þ.a.m. John McCain forsetaframbjodandi sem var vist i haldi Nordur-Vietnama i 5 og halft ar. A safninu er latid lita ut fyrir ad fangelsid hafi verid meira i att vid sumarbudir fyrir Kanana, syndar eru myndir af teim ad spila korfubolta og elda jolamat og voda gaman. Tvi midur er eg ekki viss um ad tad se alveg sannleikanum samkvaemt, fangelsid var kallad Hanoi Hilton af kaldhaedni og mun slaem medferd tar vist vera astaeda tess ad McCain vard hvithaerdur langt fyrir aldur fram.

Vid styttu af Lenin i Hanoi

Annars framlengdum vid dvolina okkar her i Hoi An lengur en vid aetludum upphaflega, af einskaerri leti held eg. Dagskrain i Kambodiu og Laos verdur liklega mjog tett, svo vid sammaeltumst um ad sumum stodum i Vietnam yrdi ad forna (tangad til naest) til tess ad vid gaetum notid betur teirra sem vid heimsaekjum. Vid hofum tvi tekid tvi mjog rolega herna i Hoi An, nenntum tvi hreinlega ekki i gaer ad halda afram a naesta stopp med naeturrutunni (tar sem bilstjorarnir skiptast a ad sofa i hengirrumi a milli saetanna). A morgun holdum vid hinsvegar afram, fyrst til Mui Ne i nokkra daga, svo til Saigon.

Halong floi

Komnar aftur til Hanoi eftir 3 daga dvol a Halong Bay. Tetta var mikil stelpuferd tvi auk okkar samanstod hopurinn af 4 stelpum fra Nyja Sjalandi, 2 fra Astraliu og 3 fra Hollandi, ollum a okkar aldri. Auk teirra var bandariskt par, Belgi og Kinverji sem voru einir a ferd. Vid stelpurnar nadum vel saman, serstaklega taer Hollensku, og tad var gaman ad fa sma ferskt blod i hopinn. Halong floi er otrulega fallegur og duludugur med sinum klettastrytum og tverhniptum, skogi voxnum eyjum. Eitt tad anaegjulegasta vid ferdina var einfaldlega ad sitja a takinu a junk-batnum okkar og njota utsynisins.

Junk batar a Halong floa

Fyrsta daginn forum vid svo ut a kayak, sem eg hafdi hlakkad mikid til. Kayakferdin reyndi to nokkud a taugarnar hja mer, tar sem tad aexladist einhvern veginn tannig ad Belginn gerdist minn kayakfelagi, og hann var adeins of akafur i ad sanna karlmennsku sina fyrir minn smekk. Serstaklega a bakaleidinni tegar Kinverjinn og leidsogumadurinn, sem reru saman, veltu sinum kayak inni i helli og Belginn taldi tad heilaga skyldu sina ad hjalpa teim, svo vid urdum eftir a medan allur hopurinn for til baka. Tetta voru algjorlega osamraemdar (og osamtykktar) bjorgunaradgerdir sem endudu a tvi ad kayakinn okkar var farinn ad fyllast af vatni lika (og eg ordin brjalaedislega pirrud a tessum favitaskap a teim timapunkti) svo vid turftum ad fa ad klifra um bord i skip sem atti leid hja, draga kayakana upp og taema ta af vatni. Adur en eg vissi af voru Belginn og leidsogumadurinn farnir aftur til ad "na i hjalp", en eg var eftir med Kinverjanum halfnoktum a okunnu Vietnomsku skipi tar sem enginn taladi ensku. Skipsmennirnir gafu mer hinsvegar fullan disk af disaetum appelsinum, svo eg kvartadi ekki.

Prammaborn a siglingu i "hverfinu sinu" a Halong floa

I matnum tetta kvold lentum vid Anna a bordi med Belganum, og eg reyndi mitt besta til ad vera ad minnsta kosti pinulitid kuldaleg vid hann (tott tad stridi audvitad gegn minu vinalega edli). Nema hvad, tad kom i ljost ad tad var ekki haegt ad hata helvitis Belgann tar sem hann reyndist vera allt of almennilegur. Hann er semsagt serfraedingur i smidi gerviutlima, og bjo i Afghanistan vid ta idju tar til Talibanastjornin fell, en hefur undanfarin ar buid og starfad i Nordur-Koreu. Smidandi gerviutlimi fyrir amputerud born! Hvernig er haegt ad leggja faed a slikan mann, jafnvel tott hann hafi naestum sokkt kayakinum manns?

Naesta dag forum vid svo a tjodgardinn a Cat Ba eyju, sem er staersta eyjan a floanum, en af 10.tus manna byggd byr to adeins rumur helmingur i landi en restin a prommum umhverfis eyjuna. Tar forum vid i frumskogargongu upp ad rydgudum utsynispalli, og eltum "local guide" sem hoppadi i trjanum eins og api. Umhverfishljodin i skoginum voru otruleg, havadinn i poddunum var svo mikill ad hann jadradi vid dynjandi oskur.

Blod, sviti og poddur i Vietnomsku skoglendi

Poddufaelni min, sem er a mjog hau stigi, virdist to vera vidradanlegri tegar poddurnar eru einhvers stadar uti i skogi og eg heyri bara i teim (jafnvel tott tad se aerandi) heldur en tegar eg er innilokud i herbergi med teim, eins og a batnum. Vid komumst semsagt ad tvi fyrir svefninn ad Junk vaeri rettnefni fyrir batinn okkar tott hann liti vel ut ad ytra byrdi. Tegar vid Anna kveiktum ljosin i herberginu okkar saum vid snogga hreyfingu tegar litlir kakkalakkar hlupu i felur. Eg akvad tvi ad faera rumid mitt adeins fra veggnum svo teir skridu sidur upp i til min um nottina (og tadan audvitad inn i eyrun tadan sem teir geta etid ur mer heilann, i minum verstu martrodum). Nema ta datt rumid mitt i sundur. Vid akvadum ad kvarta ekki yfir tvi, ef teir skyldu rukka mig um skadabaetur, svo vid tjosludum tvi saman aftur og aetludum svo i sturtu fyrir svefninn. En sturtan virkadi ekki. Ne loftraestingin. Ur vard tvi sveitt og surefnislaus nott a junkinu, idandi af poddulifi. Indaelt.

Nu erum vid komnar aftur til Hanoi a hostelid okkar goda (Hanoi Backpackers Hostel, maeli med tvi) og aetlum ad vera her naestu tvaer naetur adur en vid fikrum okkur lengra sudur eftir tessu langa landi.

Bless, bless Kina, godan daginn Vietnam

Eg trui tvi varla ad eg hafi kvartad yfir kulda i sidustu faerslu. Tad breyttist snarlega, meira ad segja sama dag og su faersla var skrifud. Lofthitinn rauk skyndilega upp ur ollu valdi i Yangshuo og ekki er hann minni her i Vietnam, hvad ta rakinn. Tad er to eins gott ad venjast tvi ad vera sveittur og rakur allan lidlangan daginn, tvi svona verdur tetta liklega hedan af naestu tvo manudina.

Ferdin yfir landamaerin tok svolitid a, hun hofst med lest fra Nanning i Kina kl.8 i gaermorgun og endadi her i Hanoi um sexleytid um kvoldid, en a tessu timabili nadum vid eiginlega ekki ad borda neitt tvi hlutirnir gengu svo hratt fyrir sig. Vid vorum varla komnar ut ur morgunlestinni fyrr en vid turftum ad stokkva upp a kerru sem dregin var af motorhjoli til landamaeranna. Tadan tekkudum vid okkur fyrst ut ur Vietnam, gengum svo ca. 500 metra i einskismannslandi yfir til Vietnam tar sem vid forum m.a. i e-s konar hradsudu laeknisskodun, og lentum svo i heillongu harki vid leigubilstjora um ad komast til landamaerabaejarins Lang Son. Vid stukkum semsagt upp ur einu farartaekinu i annad an tess ad gefa okkur tima til ad stoppa og tad var ekki fyrr en vid hofdum tekkad okkur inn a hostelid i Hanoi ad eg fann ad faeturnir voru farnir ad titra undan mer af orkuleysi.

Tad raettist ur Yangshuo dvolinni seinni tvo dagana, tegar stytti upp og skyggnid batnadi. Okkur lukkadist ad fa ad sja limestone fjollin fallegu nokkud vel, baedi a siglingu nidur Li anna og eins daginn eftir tegar vid leigdum okkur hjol. Mer fannst tad eiginlega med hapunktum Kinadvalarinnar, hjolandi i blomaangan medfram appelsinuokrum og i gegnum hladid a sveitabaejum tar sem krakkarnir komu hlaupandi ut og stordu a okkur. Maettum lika litlum smala a einum malarveginum, i midjum rekstri a heimaleid ekki osvipad stemningunni i sveitunum heima, nema hann var ekki ad reka beljur heldur vatnabuffaloa. Tessir buffaloar virdast helst vera nyttir til ad plaegja blauta og drulluga hrisgrjonaakra med heldur frumstaedum haetti.

Kinverskur smalastrakur

Fyrstu kynni okkar af Vietnam hafa verid mjog god. Tad er skemmtilegt ad koma landleidina inn i nytt land, vera ekki nema i farra minutna fjarlaegd fra Kina en finna samt greinilega strax ad tetta er annad land. Husin eru til daemis gjorolik teim sem vid saum i Kina, og fronsk nylenduahrif greinileg i storum steinsteypuhusum med svolum og fronskum gluggum, maludum i pastellitum. Okkur finnst vid lika strax vera komnar upp um a.m.k. eitt tjonustutrep, tar sem tjonustulund blessadra Kinverjanna var afar takmorkud. Almennt sjaum vid lika meira urval i verslunum, baedi i fatnadi og matvoru (og ekki allt utrunnid her) og hlutirnir bara almennt adgengilegri en i Kina.

Hanoi er vinaleg og falleg borg. Goturnar eru ad visu frekar skitugar, en lika mjog liflegar. A nokkurra metra fresti skynjar nefid nyja, framandi lykt og a hverju gotuhorni hefur verid settur upp veitingastadur, tar sem folk situr a litlum plastkollum og guffar i sig otrulega girnilegum mat sem er eldadur i potti a gangstettinni.

Vietnomsk solukona sofandi a milli svinaskankanna sinna

I fyrramalid forum vid svo til Halong floa, og verdum tar i ruma tvo solarhringa a siglingu um floan, baedi a svokolludum junk bat og eins a kajak, forum i hellaskodun ofl. Tad verdur vonandi skemmtilegt. Nu er hinsvegar verid ad reka mig ut af tessari internetbullu, fyrir lokun. Eg hafdi aetlad ad setja inn eins og 1-2 fleiri myndir fra Yangshuo en tad verdur ad bida betri tima.

Punktar um Kina

-Vatnid her i Kina er mjog mengad, eins og altekkt er. Landid statar af tvi ad eiga 8 af 10 mengudustu borgum i heimi, og tvi hofum vid samkvaemt leidbeiningum vanid okkur a ad tannbursta okkur upp ur floskuvatni (ekki kranavatni). Ekki nog med tad heldur er manni radlagt ad vera i sandolum i sturtu, og passa ad fa ekki sturtuvatn upp i sig. Tetta stressadi okkur svolitid fyrst en svo er madur fljotur ad venjast tvi.

-Vid hofum laert tad af reynsluni ad tad er naudsynlegt ad athuga sidasta soludag a matvorum sem madur kaupir i supermorkudum og af gotusolum. I gaerkvoldi var til daemis aetlunin ad kaupa kok, en i 3 mismunandi verslunum var alls stadar allt kokid i kaelunum utrunnid. I Dali um daginn vorum vid Hanna Rut svo bunar ad kaupa okkur ispinna adur en vid attudum okkur a ad hann rann ut i juli 2007. Vid lentum i heilmiklu rifrildi vid budarkonuna sem fullyrti ad tetta vaeri i godu lagi, og syndi okkur annan is sem var utrunnin 2006 mali sinu til studnings. Vid hofum meira ad segja keypt utrunnid vatn. Her er greinilega allt haft i hillunum tar til tad selst.

-Tad er mikid horft a okkur, en to yfirleitt ekki tannig ad okkur lidi otaegilega. Tegar kinverskir karlmenn horfa a okkur er tad t.d. frekar af einskaerri forvitni og ahuga, heldur en af frekju eda kynferdislegri areitni eins og madur lendir stundum i a sudraenni slodum.

Með tveimur einlægum aðdáendum í Lijiang

-Jolin eru aberandi herna i Kina, tratt fyrir arstimann. Tau virdast hafa adra meiningu fyrir teim en okkur, eda kannski er bara verid ad reyna ad hofda til vestraenna turista a einhvern ofugsnuin hatt. Tad er allavega mjog algengt ad heyra jolalog spilud a veitingastodum og af gotuspilurum, og vida hofum vid sed jolaskraut hangandi a kaffihusum, hostelum ofl, oft med mynd af jolasvein og storum borda sem segir "Merry Christmas!"

-A leidinni okkar i gljufrid djupa i Yunnan turftum vid ad fara i gegnum vegatalma til ad komast upp a fjallveg, og lentu tar bilstjorinn okkar og vordurinn a talmanum i snorpu rifrildi, sem endadi a tvi ad bilstjorinn gaf honum 2 sigarettupakka og tar med komumst vid i gegn. Tetta var semsagt styttri leid sem hann for med okkur og turfti greinilega ad nota mutur til ad komast i gegn. A bakaleidinni gekk tad ekki eins vel, vegatalminn var lokadur med hengilas, og tegar biljstorinn vildi komast i gegn gekk hopur manna valdmannslega ad bilnum, stordu rannsakandi a okkur stelpurnar i gegnum rudurnar og spurdu okkur spurninga a kinversku. Utkoman var greinilega ekki fullnaegjandi, tvi mennirnir neitudu ad hleypa okkur i gegn og bilstjorinn turfti ad fara lengri leidina, blotandi og sverjandi. Tetta eru einu utistodur okkar vid kinversk yfirvold i tessari ferd.

-Tad kom mer a ovart hversu mikid frambod er af godri jogurt i Kina, eftir allar sogurnar um ad tessi tjod neytti einfaldlega ekki mjolkurvoru. Matarhefdin i Yunnan heradi er reyndar serstok ad tessu leyti, en teir notast mikid vid osta og mjolk, og tar fengum vid lika eina bestu jogurt sem eg hef smakkad, hun bragdadist alveg eins og fullkomlega hraert skyr. Vid erum alveg til i ad vera aevintyragjarnar tegar kemur ad odrum maltidum, en tad er taegilegt ad geta gengid ad morgunmatnum visum og tvi hef eg tekid tvi fagnandi ad geta t.d. fengid mer spaelt egg og fulla skal af jogurt med banonum og eplum i morgunmat.

-Kina ma einnig segja til hross ad vid hofum almennt filad okkur mjog oruggar hvar sem vid hofum verid, stemningin a gotum uti gefur manni ekki tilefni til ad ottast um eigur sinar gagnvart vasatjofum eda odru. Tad er mjog gott ad turfa ekki ad stressa sig a sliku, en eg a ekki von a ad tad verdi svoleidis alls stadar i tessari ferd.


Yangshuo og afmaelid mitt

I sidustu faerslu sagdist eg hlakka til ad sja landslagid her i dagsbirtu. Jaeja, tetta er tridji dagurinn okkar her og vid hofum varla fengid ad sja umhverfid ennta fyrir svartatoku. Tetta er vonbrigdi fyrir mig tvi tetta var einn sa stadur sem eg hlakkadi mest til ad sja, hafandi sed svo otrulega mikid af myndum af tessu serstaka landslagi.

Yangshuo (mynd tekin 2 dögum síðar)

Her hafdi mig langad til ad ganga upp a einn af tessum oteljandi limestone tindum, sigla nidur Li ana og dast ad natturunni, og hjola ut i sveitirnar og skoda hrisgjronaakra. Skyggnid er hinsvegar sama og ekkert og nu hefur verid halfgert urhelli i 2 daga, svo tad er litid um framkvaemdir. Tad tydir to litid ad svekkja sig a tvi, eg bind ta vonir minar vid blidvidrisdaga tegar vid komum til Halong floa i Vietnam i stadinn, tar er landslagid svipad.

Annars erum vid hissa a vedrinu, bjuggumst vid ad vera komnar i hlytt loftslag tegar svona langt vaeri lidi a ferdina, en fyrstu nottina her i Yangshuo svaf eg i lopapeysu og ullarsokkum til ad verjast kuldanum. Vid hlokkum tvi til ad fa vonandi meiri sol i Vietnam, enda er okkur farid ad langa til ad letta a bakpokunum og losa okkur vid hlyju fotin.

En tratt fyrir leidindavedur atti eg notalegan afmaelisdag. Stelpurnar voru vodalega godar vid mig og gafu mer afmaelisgjof eftir efnum; kinverskan silkislopp og sukkuladistykki. Auk rigningarinnar voru Hanna og Asdis slappar i maganum, svo vid tokum tvi bara rolega inni a herbergi mestan part dags, lasum og skrifudum dagbok. Tad er fint lika ad taka dagskrarlausa daga inn a milli og hlada adeins batteriin. Um kvoldid budu taer mer svo ut ad borda, og vid fengum agaetis nautakjot og mjog goda sukkuladikoku. Svo eg atti indaelan afmaelisdag i Kina, tott hann hafi kannski ekki verid jafn aevintyralegur og eg hafdi adur sed fyrir mer. Eg takka kaerlega allar fallegu afmaeliskvedjurnar, taer hlyjudu mer ad innan herna rakanum.

Gljufur hins stokkvandi tigurs og fleira ljodraent

Sidasta nott var ekki su besta sem eg hef att hingad til, en vid vordum henni i 10 klst. naeturrutu fra Lijiang til Kunming. Tratt fyrir tad upplifdi eg einhvers konar saeluvimu i tessari rutu, einlaega gledi yfir ad vera a ferdalagi. Tad sem bjargar svona adstaedum algjorlega er ad hafa fullhladinn i-pod og tonlist i eyrunum. God tonlist getur umbreytt "tetta verdur gaman eftir a" adstaedum i "tetta er gaman nuna". Tad er eitthvad sursaett vid ad liggja kraminn i naeturrutu a milli ferdafelaga sem tjast ymist af floabiti eda bilveiki, vitandi ad tetta verdur svefnlaus nott, og hlusta a Everything in Its Right Place af Kid A, vegna tess ad tad er tad eitthvad svo innilega ekki. Tad er eitthvad sursaett vid ad klongrast ut ur rutunni um midja nott med vatnsflosku og pappir til ad hjalpa vinkonu med magakveisu i vegakantinum, en lita svo upp til eins stjornubjartasta himins aevi minnar yfir kinverskri haslettu.

Rutan kom svo til Kunming klukkan halfsex i morgun og ta drifum vid okkur upp a naesta hotel til ad na svefni og sturtu fyrir flugid til Guilin, tadan sem vid heldum svo afram til Yangshuo, tar sem vid erum nuna. Her med hefst tvi lokakafli Kinaferdarinnar, en planid er ad vera komnar yfir til Vietnam 6.-7. april. Okkur skilst af frasognum ferdahandboka og annarra ferdalanga ad af tessum londum sem vid heimsaekjum se Kina erfidasti hjallinn. Tad eru godar frettir, tvi okkur hefur gengid eins og i sogu ad taekla tetta land. Eiginlega kemur tad okkur a ovart hversu ljuflega og fyrirhafnarlaust ferdin hefur runnid afram hingad til, 1/3 tegar ad baki og allt hefur gengid upp hingad til.

Solin skein a fjallstindana i byrjun gongunnar

Ta ad gongunni longu. Vid leigdum okkur leidsogumann og logdum af stad a sunnudagsmorgni nidur Gljufur hins stokkvandi tigurs, eins og tad utleggst a islensku. Tetta mun vera dypsta gljufur heims og er haesti tindurinn 3.790 metra yfir sjavarmali. Lengsta fljot Kina, og hid tridja lengsta i heimi, Yangtze fljotid, a upptok sin tar naerri og tekur sina fyrstu hlykki adur en hun steypist i gljufrid, graengolandi jokulfljot. Landslagid a gongunni var tvi mjog magnad a koflum.

Fyrra daginn gengum vid i rumar 7 klst og vorum ordnar ansi lunar tegar vid komum a gistiheimilid. Hanna Rut var tvi midur ekki vid sem besta heilsu, hun fann mikid fyrir svima a gongunni og leid ekki vel. Asdis og Anna fundu lika fyrir svima a uppleidinni og eg fyrir mikilli maedi, og vid veltum tvi fyrir okkur hvort tad vaeri vegna tunns lofts. Fyrsti hluti gongunnar var mjog brattur, med 900 metra haekkun ur 1.400 metrum i 2.300 metra. Eg tekki svosem ekki nogu vel med surefnisinntoku, en okkur fannst vid treytast ovenjufljott.

Pudid var tess virdi tegar madur sa utsynid a toppnum

Daginn eftir var Hanna Rut enn veik og Anna var mjog sarfaett, svo vid Asdis heldum ta einar i seinni hluta gongunnar, sem var ollu styttri, eda 3 timar. Ta gengum vid alveg nidur i gljufurbotninn, ad Tigrisklettinum sjalfum, tar sem sagan segir ad tigrisdyr hafi stokkid yfir gljufrid. Nidri i gljufrinu lentum vid a spjalli vid gonguhop fra Beijing, og einn karlinn tar manadi okkur til ad fara erfidari leidina upp, og sagdi okkur ta vera hugrokkustu konur i heimi. Vid gengumst audvitad vid tvi, og i stad tess ad fylgja "safe path" skiltinu klongrudumst vid tvi upp "dangerous ladder", jarnstiga sem var viradur algjorlega lodrettur upp klettavegginn. Eg er nu ekki gjorn a lofthraedslu, en fekk to sma fidring i iljarnar tarna. En tad var to allt tess virdi, tvi vid skyldum gonguhopinn fra Beijing eftir i rykmekki lengst fyrir nedan.

"Dangerous Ladder to the Sky" var hann kalladur tessi

Af tessu getid tid vaentanlega radid ad foturinn minn blessadur er allur ad koma til. Hann var allavega litid sem ekkert til trafala i gongunni, sma verkir en eg er alveg haett ad haltra, svo tetta er allt a rettri leid. Eg hef tvi engu ad kvarta yfir heilsufarslega nuna, en to hefur tekid sig upp svolitil paranoja i hopnum eftir fyrstu matareitrunina um daginn, tegar Asdis veiktist.
Mer lidur reyndar nuna eins og eg hljoti ad geta sigrast a ollu eftir maltidina sem eg atti i gljufrinu. Vid stoppudum a einhvers konar sveitabaejarhosteli til ad borda hadegismat, og toku tar a moti okkur fladrandi hundar og api i buri, einhverra hluta vegna. Leidsogumadurinn okkar pantadi ser nautakjot, svo eg hugsadi ad mer aetti ta ad vera ohaett ad fa mer steiktar nudlur med nautakjoti. Nema tegar eg fekk diskinn ta rifjadist fyrir mer fyrsta adkoman ad tessum stad, tegar vid gengum fram a husfruna hoggvandi blodugan kjotbita a trjastofni uti fyrir husinu. Anna sagdi mer svo ad hun hefdi sed hundana stokkva upp a tetta natturulega skurdbretti og sleika kjotexina eftir ad konan hafdi horfid inn i eldhus med kjotid. Eg akvad tvi ad reyna eftir bestu getu ad sneida framhja kjotbitunum i nudlunum minum tar sem eg taldi vist ad tetta hefdi verid minn biti a trjastofninum. Ekki fekk eg to i magann af tessu, og vonandi helst hann godur afram. Matareitrun er andstyggileg.

En nu erum vid semsagt komnar til Yangshuo til ad binda endi a Kinadvolina. Her a vist ad vera oskaplega fallegt, en vid komum i myrkri svo eg bid bara spennt til morguns til ad sja hvernig tetta er i dagsbirtu.

Yunnan

Vid erum nu staddar i baenum Lijiang i Yunnan heradi, i 2400 metra haed yfir sjavarmali. Tetta er oskaplega fallegur, gamall baer og a heimsminjaskra Unesco sem best vardveitti baer i Kina. Netid a tessum slodum hefur verid tregara en annars stadar i Kina hingad til, eg hef t.d. ekki komist inn a mbl.is ne nokkra adra islenska sidu sidan vid komum til Yunnan, og ekki blogger fyrr en nu. Ekki veit eg hvort ritskodunin er stifari her tar sem vid erum vid landamaerin ad Tibet, eda hvort slaemu sambandi se einfaldlega um ad kenna. Mer finnst svolitid pirrandi ad vera svona algjorlega ut ur frettum heima i lengri tima, en Onni hefur updeitad mig um tad helsta. Her verdum vid ad sjalfsogdu ekkert varar vid oeirdirnar i Tibet eda motmaelin vid Olympiueldinn, baedi vegna tess audvitad ad frettirnar eru a Kinversku, og svo er tetta natturulega taggad nidur. Annars er svolitid serkennilegt ad i tessum rolega bae herna, Lijiang, marsera logregluflokkar stanslaust um goturnar i hermannabuningum med stora hjalma og kylfur, eins og oeirdalogregla. Tad er eitthvad sem eg hefdi frekar buist vid ad sja a gotum Beijing heldur en her i tessum fridsaela fjallabae, svo tetta kemur mer spanskt fyrir sjonir.

Róleg stemning yfir kínverskri skák á götum Lijiang

A leidinni hingad adum vid i 2 daga i baenum Dali. Sa baer er mikill hub fyrir bakpokaferdalanga, og frekar commercial sem slikur, en snotur to og tad eina sem spillti annars anaegjulegu rolti um markadsgoturnar tar var megn lykt af nidurgangi sem gaus upp ur ollum holraesum sem vid gengum fram hja. Ekki bara skitafyla, heldur nidurgangsfyla, alveg eins og veggur a moti manni.
Vid tokum klaf upp i fjollin fyrir ofan baeinn, og eyddum tar einum eftirmiddegi i gongu inn trongt gil sem teir kolludu Grand Canyon. Tad var oskop fallegt og okkur var lett ad kupla okkur adeins ut ur borgarlifinu.

Kláfsferð í fjöllunum við Dali

Mer finnst tetta storborgarrap voda treytandi til lengdar, og naut tess tvi ad keyra i gegnum sveitir Yunnan a leidinni hingad, akrarnir eru idagraenir og himinn taerblar. Tad er lika ahugavert ad sja bograndi folk ad storfum a okrunum, flest er gert i hondunum her og manni finnst nyir og gamlir timar blandast med serkennilegum haetti. Hahrada internet, fartolvur og flatskjair a hotelborunum fara undarlega saman med tannlausu folki med haka og vatnsfotur a oxlunum. Innleiding landbunadarvela er greinilega haegari en tolvunnar.

Fra Dali tokum vid svo rutu hingad til Lijiang i gaermorgun. Tetta var 3 klst rutuferd, og fyrsti klukkutiminn var einn sa skemmtilegasti sem eg hef att i rutu, einfaldlega vegna tess ad okkur fannst tetta allt svo fyndid. Naestu 2 timar voru sidri og vid prisudum okkur saelar ad tetta vaeri ekki lengri leid en tetta. Tessi ruta var reyndar minibus, med 15 saetum, og tegar hann kom ad saekja okkur saum vid ekki betur en hann vaeri tegar fullur. Bilstjorinn var ekki sammala tvi. Fartegar rutunnar, allt kinverskir karlmenn, lagu a gluggunum starandi a okkur a medan hann sannfaerdi okkur um ad tad vaeri nog plass, svo trod hann okkur i oftustu saetin og bakpokunum var hrugad inn a eftir okkur a ganginn svo a endanum vorum vid innmuradar af farangri og gatum varla hreyft okkur.

Asdis og Hanna ennta gladar i rutunni

Svo var brunad af stad, med Kinverskar power-ballodur i botni og fartegar rutunnar toku gladlega undir. Bilstjorinn gerdi samt meira af tvi a raeskja sig en syngja, og stakk hofdinu reglulega ut um gluggann til ad hraekja storri slummu a gotuna. A midri leid var svo stoppad hja ungri stulku med litinn soluvagn og kinversku karlarnir trodu sedlum ut um gluggann til hennar og fengu braud a moti. Svo sofnudu teir flestir. Vid sofnudum to ekki, tvi rutan hristist svo rosalega. Samt saum vid ekki betur en ad vegurinn vaeri rennislettur, og jafnvel nymalbikadur. Dempararnir i rutunni hafa liklega verid komnir fram yfir liftima sinn.

En nu erum vid semsagt i Lijiang og her er yndislegt ad vera, baerinn er dasamlegur og vid erum alveg rasandi yfir urvalinu herna af sjolum ur silki og pasminu, alveg otrulega fallega ofin. Fjallasynin er lika dasamleg, yfir baenum gnaefir Jade Dragon Snow Mountain med hvitum toppi. Vid aetlum kannski ad fara i 1-2 daga hike nidur Tiger Leaping Gorge, dypsta gil i heimi ad mer skilst, adur en vid yfirgefum heradid. Meira af tvi sidar.

Um Lijiang liggja ar og laekir, tar sem synda gullfiskar. Goturnar eru trongar og hlykkjottar, tilvaldar til ad villast adeins.

Xi'an og Terracotta

Ta er tessu tveggja daga stoppi okkar i Xi'ian ad ljuka. Adalastaedan fyrir stoppi okkar her var su sama og flestra annarra, t.e. ad skoda Terracotta hermennina fraegu. Tad gerdum vid i dag, i tur sem okkur fannst a koflum ansi skrautlegur.
Tannig var ad eftir naeturlestina etc vorum vid voda tuskulegar eitthvad i gaer og akvadum ad i tetta skiptid nenntum vid ekki ad hugsa um tetta sjalfar, heldur nyta okkur skipulagdan tur ad Terracotta sem hostelid bydur upp a. Gott mal, turinn reyndist finn a endanum, nema hvad vid hofdum ekki verid upplystar um ymis hlidarstopp sem voru "innifalin". Lentum semsagt i typiskum turistagildrum, sem vid attum ekki von a fra hostelinu, tvi hostelid okkar i Beijing hafdi serstaklega auglyst sina tura med tvi ad taka fram ad ekki yrdi farid a minjagripasolur. Vid toldum tvi ad hostelin vaeru medvitud um ad tad vaeri kannski ekki tad vinsaelasta hja folki a okkar reki.

Hermennirnir skipta þúsundum og ekki allir hafa verið grafnir upp

Vid byrjudum sem sagt a algengu stoppi i tessum turum, safni um aettbalk sem do ut og heillegar leyfar af torpinu teirra hafa verid grafnar upp asamt beinagrindum og fleiru. Allt i lagi, tad var tokkalega ahugavert. Ta heldum vid ad hermennirnir vaeru naestir, en nei, ta var farid med okkur i "verksmidju", tar sem verksmidjueigandinn tok vid leidsoguhlutverkinu og leiddi okkur i allan sannleik um hvernig eftirlikingar af Terracottahermonnunum vaeru framleiddar hja teim, og hvernig vaeri hentugast fyrir okkur ad festa kaup a teim. Tarna voru lika seld husgogn, silki, feik ur og feik toskur og fleira turistaskran. Eg var nett pirrud a tvi ad vera leidd a asnaeyrunum i einhverja turistagildru sem eg hafdi ekki borgad fyrir ad eyda timanum i, svo eg akvad ad hunsa soluvorurnar af prinsippastaedum.
Ta hlaut ad vera komid ad hermonnunum, eda hvad? Nei, naest var hadegismatur, a veitingastad sem var buid ad velja fyrir okkur, og vid fengum ekki taekifaeri til ad panta sjalf heldur var buid ad panta hladbord fyrir okkur, sem ekki var innifalid i upphaflega verdinu. A tessum timapunkti vorum vid ordnar frekar frustreradar, en stelpan af hostelinu var vodalega sorry yfir ad vid skildum ekki vera hressar med tetta, og svo reyndist maturinn mjog godur, svo vid akvadum ad tetta vaeri bara fyndid. Og tad vard bara fyndnara, tvi eftir matinn totti tilvalid ad gera stutt stopp i silkiverksmidju adur en vid fengum loksins ad sja helvitis hermennina.

Sumum var stillt upp í glerbúri til nánari skoðunar

A endanum fengum vid to loks ad skoda tad, og leidsogustelpan okkar stod sig mjog vel. Hermennirnir sjalfir eru ansi mognud sjon, standa tarna i endalausum rodum og tad sem manni finnst svo otrulegt er ad hver og einn teirra skuli hafa einstakt andlit. Engin fjoldaframleidsla tar a ferdinni sem sagt. Tannig ad a endanum var tetta ahugaverdur dagur og vid skemmtum okkur vel tratt fyrir pirring a timabili. Tetta var lika heitasti dagurinn okkar hingad til, liklega um 25 stig, svo tad var gledi hja sumum ad geta loksins gefid flispeysum og treflum hvild eftir 3 vikna notkun.
Kosturinn vid ad fara svona i hop er vissulega sa ad ta tarf madur ekki ad hugsa of mikid sjalfur, heldur er bara ekid a milli stada, sem er voda taegilegt. Auk tess er gaman ad hitta ta nytt folk og spjalla adeins. Fa nytt blod i hopinn, hehe. Hinsvegar fundum vid tad alveg i dag ad vid filum tad ekkert serstaklega ad lata teyma okkur svona afram an tess ad rada sjalfar ferdinni, svo eg hugsa ad vid holdum uppteknum haetti hedan af og sjaum ad mestu leyti um svona skodunarferdir sjalfar.

I fyrramalid fljugum vid svo fra Xi'ian til Kunming i Yunnan heradi, og holdum ferdinni afram tadan naestu daga. Vid akvadum ad taka innanlandsflug fremur en lest i tetta skiptid, tar sem lestarferdin hefdi verid 36 klst. Ja, Kina er stort land.

Latum svo heyra fra okkur a naesta afangastad, en bidjum ad heilsa heim i millitidinni.

Una Sighvatsdóttir

Færslan birtist fyrst á www.asiuflakk.blogspot.com

Paskar i Kina

Eg aetla ad byrja med afmaeliskvedju til hennar mommu minnar, hun a afmaeli i dag. Til hamingju med daginn elsku mamma min, eg vona ad tu hafir tad gott og vitir ad eg hugsa til tin i dag.

Paskasunnudegi eyddum vid ad mestu leyti i lestarferdalag a milli Beijing og Xi'an. Vegalengdirnar eru enda miklar, Beijing er nordarlega naerri sjonum, en Xi'an sunnar og nanast i midju Kina. Tokum 13 klst naeturlest i "hard sleeper" klefa sem bar nafn med renntu, tad var frekar erfitt ad sofa i honum. Tetta voru triggja haeda kojur i rodum og vid deildum okkar med tveimur Bandariskum kerlingum, sem vid hofdum reyndar haft samskipti vid adur fyrir tilviljun i Sumarhollinni i Beijing a laugardeginum. Taer voru indaelar og lestarreynslan i heildina agaet, tvi klefinn var i raun nokkud notalegur tratt fyrir ad taegindin vaeru afar takmorkud. Vid akvadum samt ad byrja daginn i Xi'an a tvi ad leggja okkur tegar vid kaemum a hostelid, og totti okkur tvi nokkud kaldhaednislegt tegar rumin okkar i 4 manna dormitory reyndust hardari en "hard sleeper" kojurnar i lestinni. Tetta voru basically bara (ojafnar) treplotur med laki yfir. Svo vid skiptum snarlega um herbergi, borgudum einhverja hundrakalla a milli og erum nuna i 2 tveggja manna herbergjum med ogn meiri taegindum. Madur tarf nu ekki ad vera masokisti tott madur se a budget.

Kojurnar okkar í næturlestinni voru eins og svíta á Hilton miðað við hostelherbergið sem beið okkar

Sidustu dagarnir i Beijing voru godir og okkur tokst ad sja tad markverdasta held eg, to vid hofum tekid tvi rolegra a kostnad sumra turistastadana. A fostudaginn forum vid aftur a Torg hins himneska fridar, i tetta skiptid til ad fara i grafhysi Maos. Tar virtumst vid vera einu Vesturlandabuarnir, i rod med hundrudum Kinverskra verkamanna sem litu ut fyrir ad aetla bara ad kikja a kallinn i hadegishlenu sinu. Andrumsloftid var svolitid trugandi tarna, og a torginu yfir hofud, skodad i toskur vid alla innganga a torgid og i rodinni vard madur ad halda sig innan vid gula linu og valdmannslegir verdir fylgdust grannt med ollum. Mao sjalfur var svosem ekki mikill a ad lita, hann la tarna i kistu, appelsinugulur a lit, med Kinverska fanann breiddan yfir sig og tad fyrsta sem madur tok eftir var ovenjustorar nasirnar. Sjalfsagt buid ad troda taer ut med einhverju. Sagan segir lika ad annad eyrad a honum se til vandraeda og detti gjarnan af. Annars hefdi tetta allt eins getad verid vaxstytta, enda kannski ekki von a odru med 32 ara gamalt lik.

Grafhýsið hans Mao er reisulegt og alþýðuhetjurnar sem standa um það vörð eru ekki síðri

Tvennt af tvi sem stendur upp ur eftir Beijing dvolina eru kinverskar kvoldskemmtanir, nokkud turistavaeddar, en to skemmtilega orginal. Fyrst var tad operusyning sem vid saum a fimmtudagskvoldinu, sem einkenndist af mikilfenglegum buningum og serkennilegum song, tid kannist vid tetta...halfgert kattarbreim. Ekki eitthvad sem eg myndi spila med uppvaskinu heima, en athyglisvert svona eina kvoldstund.
Hinsvegar forum vid a loftfimleikasyningu; "Chinese acrobatics" og tad var virkilega skemmtilegt, en svolitid ohuggulegt um leid tvi tetta voru bara einhverjir krakkar, ad gera otrulega hluti vid likamann a ser an oryggisnets. Eg stod mig ad tvi ad gripa fyrir augun og hugsa "onei, onei, ekki segja mer ad hann aetli ad gera tetta", og stundum aeptum vid allar fjorar osjalfratt upp fyrir okkur i vantru. Vid lifdum okkur semsagt mjog inn i syninguna og vorum alveg uppvedradar eftir a. Olikt operunni voru adallega Kinverjar, frekar en turistar, i salnum og stemningin var ekki eins lifleg a medal teirra. Um leid og syningin var buin, tegar krakkagreyin stodu enn a svidinu ad hneygja sig, var folk tegar byrjad ad labba ut, svo tad voru adallega vid sem kloppudum.

Tad er svo ad fretta af faetinum a mer ad hann er samur vid sig. Eg for a sjukrahus i Beijing og fekk Voltaren og bolgueydandi smyrsl. Mer tokst ekki ad finna eplaedik i hutonginu okkar, en keypti flosku af hrisgrjonaediki i hverfisbudinni og lagdi fotinn a mer i bleyti, vid mikinn fognud herbergisfelaganna sem turftu ad umbera ediklyktina. Eg nadi samt ekki ad lata reyna almennilega a tetta tar sem vid turftum ad tekka okkur ut skommu sidar og eg tok ekki ta ahaettu ad taka edikid med mer i lestina. Geri kannski adra tilraun vid taekifaeri, tvi okkur langar ad fara i hike tegar vid komum til Yunnan herads seinna i vikunni og ta er omogulegt ad vera med bolginn fot.

Annars erum vid nuna ad reyna ad skipuleggja framhaldid adeins i huganum, timinn sem vid hofdum aetlad okkur i Kina virdist tjota framhja an tess ad vid radum neitt vid neitt. Hofdum sirkad ut ad vid faerum yfir til Vietnam tann 6.april, en tad gaeti frestast um 2-3 daga til ad vid naum ad skoda tad sem okkur langar ad sja her i Kina, sem eru fyrst og fremst Yunnan og Guangxi herodin.

Skilti hafa verið endalaus uppspretta gleði hjá okkur bæði í Japan og Kína, en ég held samt að þetta toppi þau öll. Skilur einhver?

Tetta verdur stutt stopp her i Xi'an, a morgun skodum vid Terracotta hermennina, sem er adalastaedan fyrir veru okkar her, en holdum svo afram til Kunming borgar a midvikudagsmorgun. Tid faid ad sjalfsogud ad fylgjast (aesispennt geri eg rad fyrir) med ferdum minum her, og eg takka oll kommentin, tad er gaman ad skoda tau tvi tad er ekki mikid fleira sem vid getum skodad herna what with all the ritskodun og tau skemmilegheit.