Helgin hingað til

Fiðluballið
Það er synd að ekki skuli gefast fleiri tækifæri til svona balla. Það er svo skemmtilegt að breyta svona til, gera eitthvað nýtt. Framan af var ég yfirmátastressuð yfir að þetta ball sem ég átti að bera ábyrgð á myndi misheppnast. Þegar síga tók á seinni hlutann helltist þreytan yfir mig. En þegar heim kom (eftir viðkomu á Devito´s þar sem okkur Atla var óskað til hamingju með giftinguna) þá fylltist ég hálfgerðri melankólíu yfir að þetta skildi vera búið, minnti mig á að MR-árin mín eru nú svo gott sem liðin.


Chicago
Sá söngleikinn í gær. Þetta var ágætissjóv, leikararnir voru góðir og þá sérstaklega Jóhanna Vigdís. Ég hef þó nokkuð út á sýninguna að setja:

A) Hún var of löng, tæpir 3 tímar í heild. Sum atriðin hefði vel mátt stytta og þannig hefði sýningin haldið betur dampi, ég var orðin þreytt í lokin og skynjaði það líka frá öðrum áhorfendum, enda erfitt að halda athygli svona lengi.

B) Ég hefði viljað sjá meiri hraða, læti og kraft. Sagan per se er nefnilega ekki upp á marga fiska, þetta er fyrst og fremst sjóv og hefði þurft að keyra það miklu meira upp og áfram með hávaða og látum.

C) Mér fannst óþarfi, og eiginlega verra, að reynt væri að heimfæra sýninguna upp á Ísland nútímans. Þetta var held ég aðallega gert til að skjóta inn nokkrum aukabröndurum, sem voru hvort eð er frekar slappir.

D) Óþarfa enskuslettur fóru í taugarnar á mér. Kannski áttu þær að gera persónurnar meira sannfærandi sem krimmapakk, en það bara segir ekki nokkur maður "djeilið" (svo ég viti) og þess vegna var það frekar tilgerðarlegt.

F) Einkahúmor. Kannski skjátlast mér, en ég hafði það á tilfinningunni að sumir brandararnir væru hreinn einkahúmor sem hefði spunnist á æfingum. Annað hvort það eða þeir höfðuðu bara svona illa til mín.


Vortónleikar Fóstbræðra
Ég hef alltaf verið hrifin af karlakórum. Ég hef reyndar verið skotnari í karlakórnum Heimi öðrum fremur, kannski vegna sveitarómantískra tengsla minna við Skagafjörðinn, ég veit það ekki. Fóstbræður voru alveg ágætir, þó tónleikarnir hafi verið aðeins of langir í annan endann, sérstaklega yfir 4 brotum úr Ödipusi eftir Stravinskí sem voru frekar leiðnleg. Ég er hrifnari af íslensku lögunum sem þeir eru sjálfsagt löngu orðnir leiðir á.


Í stuttu máli...
...er ég búin að gera flest sem hægt er að gera sér til afþreyingar á Íslandi, fara á ball, í leikhús og á tónleika. Til að kóróna þetta hef ég hugsað mér að fara í bíó annað kvöld. Eftirfarandi myndir koma helst til greina; American Splendor, Big Fish, Love is in the Air og Igby goes down.

Þessari afþreyingarfærslu ætla ég að ljúka með vanræktum dagskrárlið;

Beygingarmynd dagsins: Balla.

Leikhús
Á föstudaginn sá ég 1984 í uppfærslu Stúdentaleikhússins. Það kom mér á óvart hversu flott leikgerðin var, ég hafði satt best að segja ekki búist við svo góðri sýningu. Ég var hrifinn með strax á fyrstu mínútunni, því sýningin byrjaði á háværri tónlist með mjög þungum takti, og yfirleitt þarf ekki meira en taktfestu til að heilla mig. Leikurinn var misgóður, í heildina alveg þokkalegur, og sérlega ánægjulegt að sjá Magnús D.Nordal þurrka rykið af gömlum töktum. Því miður held ég að bara ein sýning sé eftir, en ég mælist til þess að fólk flykkist í umvörpum, sérstaklega þar sem miðaverð er litlar 500 kr. fyrir Háskólanema. (N.B. Miðasöludama biður ekki um neina staðfestingu á háskólanámi heldur tekur loforð um það gott og gilt.)

Annað kvöld er stefnan tekin í Þjóðleikhúsið á Ríkharð III, með bókmenntahópnum í skólanum. Svo vorum við amma að pæla í að fara saman á Með fulla vasa af grjóti. Hinsvegar sagði mamma að það væri leiðinleg sýning, eina neikvæða umsögnin sem ég hef heyrt um hana, svo mér þætti ágætt ef þeir sem hafa séð það gætu sagt mér sitt álit. Er þetta góð sýning?

Hundshjarta var frumsýnt á Herranótt í gær. Fimm mínútum fyrir sýningu fattaði Frank að fylgja þyrfti forsetanum til sætis þegar hann kæmi. Svo á meðan Frank tilkynnti komu Ólafs Ragnars þá skottaðist ég með hann í bandi þangað til ég fattaði að ég vissi ekki nákvæmlega hvar hann átti að sitja. Á svölunum myndaðist örlítið öngþveiti þegar enginn var viss hver var sessunautur hvers, og það nýtti ég til að láta mig hverfa. Forsetinn reddaði sér sjálfur og ég mun forðast opinber ábyrgðarstörf í framtíðinni. Sýningin gekk annars snurðulaust fyrir sig og var vel tekið. Í nótt fylgdumst við Kristín María og Jóhann Alfreð með næturlífi ungmenna sem að allri dómgreind gleymdri færðu okkur skemmtun líkastri hraðspóluðum Leiðarljóssþætti. Takk krakkar, þið eruð sápa. Nema ábyrgðarmaður ælunnar á svefnpokanum mínum, hver má rotna í eigin naflakuski um alla eilífð.

Ég hafði bara furðulega gaman af þessu í gær. Er þó enginn óperuunnandi orðinn, en þetta var svakalegt "sjóv" og á köflum mjög áhrifamikið. Í hléinu blönduðu stjórnmálamenn, leikarar, sjónvarpsfólk og annnar aðall geði hvort við annað, en við Önni tókum okkur stöðu hjá kampavíninu og snittunum og líkaði vel. Ég sé fram á að samlagast þessum lífsstíl auðveldlega. Að ég skildi ekki átta mig fyrr á hvar ég á heima í samfélaginu, ég hef misst af allt of mörgum opnunum, frumsýningum og öðrum listviðburðum.

Þegar heim kom var myndin "Dead Presidents" á Rúv. Ég hröklaðist fljótt frá henni, er komin með upp í kok af myndum um brenglun, mannvonsku og ógeð. Ég æsi mig svo sem ekkert yfir heimskulegum splatterum eða ýktum hryllingsmyndum og ég hef lítið á móti raunsærri kvikmyndagerð á raunverulegum atburðum. Það sem pirrar mig eru myndir sem taka fyrir atburði eins og stríð og útfæra það á heimskulegan og ómannlegan hátt til þess eins að sýna sem mest ógeð. (Ég er sumsé ekki að tala um t.d. Saving Private Ryan, sem mér þykir mjög góð, heldur myndir af öðru kalíberi) Ég hef litla trú á því að hermenn hafi gert mikið af því að skera höfuð af andstæðingum og taka með sér í poka, eða skera typpið af hermanni úti í skógi og stinga því upp í hann áður en þeir drápu hann á sem viðbjóðslegastan hátt. Eflaust er eitthvað um svona brenglun, (ég las eitt sinn í mogganum um Kosovo-mann (?) sem var hent út úr þyrlu eftir pyntingar og fannst með eigið auga í munninum) , en almennt held ég að hermenn hafi ekki mikla hvöt til að gera stríð að enn meiri hryllingi en það í eðli sínu er. Þess vegna fara svona bíómyndir, sem hafa enga hugsun eða tilgang annan en viðbjóð, í taugarnar á mér. Jafnframt pirrar það mig að svo margir skuli sækjast eftir því að horfa á þær. Kallið mig þröngsýna.

NB. Þar sem ég horfði ekki á nema ca.5 mín. af ofannefndri bíómynd ætla ég ekkert að gagnrýna hana frekar. Þessar senur sem ég sá voru eflaust þær subbulegustu í allri myndinni, gæti ég trúað.

Ég á engin óperuföt. Í hverju fer maður á óperur?!

Una tekur menningarlegu týpun´á´etta.

Ég hef ekki farið farið varhluta af menningarlífi borgarinnar undanfarna daga. Fræ listarinnar, sem blunda gjarnan í innviðum hvers menningarfrömuðar snuðuð aðhlynningar, blómstra nú í mínu innra menningarlega sjálfi og skjóta rótum fjölærar jurtar. Viðburðirnir standa sem fulltrúar ólíkra sviða mannlífsins; útgáfutónleikar Dikta á Gauki á Stöng voru fulltrúi þess nýja og ferska, ungt fólk sem tjáir ofsafengna list sína. Leikritið Veislan í uppsetningu Þjóðleikshússins er harðvítug ádeila á brenglaðar kenndir og mannlegar tilfinningar. Í kvöld verður sótt frumsýning Íslensku óperunnar á Mackbeth eftir Verdi í Gamla bíói. Óperan er í forsvari þess afkima menningarlífsins sem ég hef ekkert vit á. Ég geri mér engar væntingar aðrar en að fá mitt kampavínsglas.

Þá sjaldan mér býðst eitthvað frítt gríp ég það fegins hendi, hvað svo sem það er, enda fátæk námsstúlka. Dagurinn í dag var gjöfulur því mér hlotnaðist hvorki oftar né sjaldnar en tvisvar ókeypis hlunnindi í dag. Hið fyrra var bólusetning gegn heilahimnubólgu C, eða meningókokkum C eins og við fagmennirnir kjósum að kalla þá. Kristín íslenskukennari hafði orð á því að bekkurinn kveddi bólusetningarkonurnar eins og sjálfan jólasveininn (hvern þeirra veit ég svo sem ekki), slíkt var þakklæti okkar gagnvart heilbrigðiskerfinu.

Í annan stað áskotnaðist mér að kostnaðarlausu besta sæti Borgarleikhússins á generalprufu Rómeó og Júlíu. Mér skilst að selt hafi verið inn á undanfarnar æfingar og hið sama gilti um þessa, en miðaverð lægra. Ég hef ekki vitað til þess áður að leikarar séu klappaðir þrisvar sinnum upp á generalprufu, en áhorfendur réðu sér greinilega ekki. (Hugsanleg ástæða er einnig líkamlegt atgervi leikarasettsins, mjög svo hugguleg öll sömul) Uppsetningin er nýstárleg, dálítið poppuð (flippuð jafnvel) og ofsaofsa skemmtileg. Á köflum var ég hálfagndofa. Lokaatriðið var sérlega magnað og flott útfært. Reyndar væri erfitt að spilla áhrifamætti endisins, sagan er svo tragískt og falleg. Eini neikvæði punktur kvöldsins var að umkringd of mörgu stjörnuljósum fæ ég ælubragð í munninn.