Einu sinni var

Á tímabili var ég mjög dugleg við að halda dagbók, með smá hléum. Skriftirnar hættu svo endanlega stuttu áður en við Önni byrjuðum saman, því miður, því þetta eru ótrúlega skemmtilegar heimildir um sjálfa mig. Þarna get ég rifjað upp hugsanir og tilfinningar sem væru mér annars löngu gleymdar, og þegar ég dett niður í dagbókalestur, sem gerist á nokkurra mánaða fresti, þá kemur gamla-ég núverandi-mér oft á óvart. Bæði þegar ég þarf að horfast í augu við hvað ég var kjánaleg stundum, en ekki síður vegna þess að gamla-ég var oft bráðsniðug og fyndin, þó ég segi sjálf frá. Núna um helgina greip ég af handahófi eina dagbók úr bunkanum, og reyndist hún vera skrifuð af 15 ára gamalli Unu, nýbúni með grunnskóla og að taka fyrstu skrefin í menntaskóla. Mig langar að birta hérna nokkra valda kafla sem lýsa stemningunni:

-------------------------------------------------------

Miðvikudagur 23.08.2000 (Daginn fyrir skólasetningu)
"Ég vona að ég lendi í skemmtilegum bekk. Með Braga. Ég verð að viðurkenna (skömmustulega) að ég hef haft áhyggjur af að lenda bara með eintómum erkinördum, af því þetta er MR og allt það. En það er heimskulegt, og eiginlega soldið fordómafullt. Enda er mér ekkert mjög alvara með þessu. Bara pínu. Anna greyið, ha!!! Hún er að fara aftur í grunnskóla. Mikið er ég fegin að sama bíður mín ekki."

Fimmtudagur 25.08.2000 kl.18:57
"Mér líst bara ágætlega á bekkinn minn. Samt eru bara 4 strákar í honum, með Braga. Svona í fljótu bragði get ég ekki beint séð neina manneskju sem gæti orðið vinur minn. Ekki þannig. Svo voru allir eitthvað svo töff. Eða sumir. Tvær stelpur þarna voru greinilega að reyna að vera eitthvað flippaðar með hárið litað rautt og í skrýtnum fötum. Þær eru samt örugglega fínar. Mér leið allt í einu eins og ég væri svo barnaleg í útliti og svona miðað við þetta fólk. Í fyrsta skipti sem mér líður þannig í hópi jafnaldra eða ári eldri.
Stelpan sem sat við hliðina á mér var mjög spes. Hún talaði eins og hún væri 40 og í fréttunum eða eitthvað. Ég heyrði ekki betur en hún þekkti nöfnin á höfundum allra námsbókanna. Þegar einn kennarinn sagði að það væru til 2 útgáfur af einhverri námsbók kom hún sinni skoðun á framfæri:
“Já, ég hef trú á að seinna heftið sé betra”
Kennarinn svona hikaði aðeins og svo:
“Já, ehhh, ég hef nú aldrei gert upp á milli þeirra....?”
Svo í lok tímans kynntum við okkur fyrir henni við Bragi, hún virtist ekki vilja gefa upp nafnið sitt en þegar við sögðumst vera Mosfellingar fannst henni það alveg “jiiii en frábært. Ég var einmitt að vinna þar á leikskólanum. Þið eruð þá ’84 módel?”
-(Já en þú, er ég í vitlausum bekk eða eitthvað?)
Hún heldur áfram:
“Já maðurinn minn býr einmitt þar,” (maðurinn?!) “þið þekkið hann sjálfsagt ekki, hann er ’73 módel.”
Við Bragi vorum örugglega bæði að hugsa “What the fuck, hvað er manneskjan gömul?”
Þetta var eitthvað skrýtið."

Föstudagur 26.08.2000 kl.21:04
"Jæja ég var í skólanum í dag og það var alveg brjálað stuð og magnað geim. Eða eitthvað. Það reddaðist alveg þó ég væri ekki með bækurnar, ég fékk stundum að sjá hjá Braga og svona. Við Bragi skiptum um sæti, nú sitjum við aftast í staðinn fyrir fremst og við hliðina á stelpu sem heitir Margrét og er ein úr Austurbæjarskóla. Ég kann vel við hana, og hún virðist vilja kynnast mér og okkur. Gaf sig nokkrum sinnum á tal við okkur að fyrra bragði og ég held hún hafi stundum verið að hlusta á okkur Braga tala saman, og virtist hafa gaman af. Ég er ekki viss um hvort hún tók eftir að Bragi tók þrisvar í nefið undir borði. Hann þarf alltaf að vera svo sérstakur eitthvað.
Mér líst bara vel á skólann. Ég er að bíða eftir að allt félagslífið byrji, sjá hvernig þetta verður með Herranótt og svona. Þá kynnist ég líka vonandi fólki úr öðrum bekkjum. Raunar er ég farin að kvíða svolítið fyrir busuninni, ég vildi að þeir gætu bara lokið þessu af því þá fyrst er skólinn byrjaður. Ein ástæðan fyrir því að ég kvíði fyrir er sú að mig skortir sjálfstraust vegna skorts á fötum. Maður verður að klæðast fötum sem maður virkilega fílar, annars minnkar sjálfstraustið svo. Fötin skapa manninn.
Allar stelpurnar í bekknum mínum (flestar allavega) eru eitthvað svo grúví og flott klæddar. Svo bætir það ekki beint að ég byrja í leikfimi í fyrramálið. Fyrir utan að ég á engin leikfimiföt þá er ég með bumbu, loðin á löppunum og algjörlega þollaus. Leikfimitímar verða algjört helvíti í vetur. Ég trúi ekki samt að ég kvíði virkilega fyrir, það er svo heimskulegt. Ég er bara fegin að það er ekkert sund. Þungu fargi af mér létt. Það er sko sjálfstraustssviptir í mínu tilfelli! En nú reyni ég að sofna. "

Miðvikudagur 06.09.2000 kl.20:16
Skólinn. Mjög skyndilega í gær stökk ég úr að vera himinlifandi og spennt yfir í að vera döpur og vonsvikin. Bekkurinn minn er ekki nógu góður. Vegna strákaleysis skapast mikið ójafnvægi, auk þess sem ég vil auðvitað hafa stráka. Svo er það Hagaskólahópurinn sem heldur sig saman og einhvern veginn er engin bekkjarstemning að skapast. Mamma er farin að gefa í skyn að ég hefði átt að fara í annan skóla. (verzló helst.) Ég er soldið pirruð út af því, hún er ekki beint að hjálpa mér. Heldur ekki þegar hún er svo væn að minna mig á að ég geti alltaf skipt um skóla! Ég er ekkert að gefast upp, rétt nýbyrjuð!

Föstudagur 09.09.2000 kl.16:57
Ég er aftur komin í jákvæðnikast yfir skólanum. Í gær var semsagt kynningin á félagslífinu fyrir 3.bekkingar og það var ógeðslega gaman. Fannst mér. Svo var líka bara nokkuð gaman í skólanum í dag. Ég var í svo góðu og jákvæðu skapi og bekkurinn virtist vera það líka.

-------------------------------------------------------

Töluverðar geðsveiflur í gangi þarna. Mér finnst sérstakt að hugsa til þess núna að ég hafi bara verið 15 ára gömul fyrsta árið mitt í MR. Það var ekkert lítið, þroskaferlið sem rúllaði af stað þessa fyrstu daga í skólanum og varði næstu misserin. Mér þykir vænt um að geta rifjað það upp svart á hvítu. Kannski munu þessar dagbækur líka nýtast mér sem sjálfshjálparbækur þegar ég eignast minn eigin, ringlaða ungling síðar meir.

Hressur

Í gær hélt ég partý enda var þrefalt tilefni til að gleðjast. Í fyrsta lagi á ég afmæli í næstu viku, og var það formleg ástæða fagnaðarins. Í öðru lagi endurheimti MR loksins Hljóðnemann góða í Gettu betur, eftir tvísýna keppni. Það var kominn tími til að ný kynslóð MR-inga fengi að opna bjórflöskurnar sínar á gripnum, og ég samgladdist þeim innilega. Reyndar þurfti ég að standa á bak við ísskápinn heima í bráðabananum þar sem mér var ómögulegt að sitja kyrr vegna spennu; og hafði ég þó reynt að telja sjálfri mér trú um að mér stæði svo sem á sama hvernig þetta færi. Gettu betur er eðalsjónvarpsefni. Þriðja fagnaðarefnið var svo hinn nýi starfsvettvangur sumarsins, því við Önni munum bæði hefja störf á Morgunblaðinu í lok maí. Það verður spennandi og án efa mjög lærdómsríkt, svo ég hlakka mikið til.
Ég þakka þeim sem glöddust með mér í gær, þetta var gaman.

Beygingarmynd dagsins: grindar

Beiskja

Það er fyndið hvernig sum smávægileg atvik í lífi manns geta setið í undirmeðvitundinni fram eftir öllum aldri og pirrað mann þegar þau rifjast upp. Í gær t.d. sat ég hér á bókhlöðunni með poka af Gunnars kleinuhringjum fyrir framan mig, en af þeim borða ég einn á dag í nesti. (Og endist pokinn því í 5 daga.) Þá minntist ég þess þegar ég hafði sama fyrirkomulag á Íþöku einhver jólaprófin, og geymdi pokann á borðinu mínu yfir nóttina. Nema hvað, einn morguninn þegar ég mætti höfðu óprúttnir aðiljar tekið sig til og étið alla kleinuhringina mína (þá þrjá sem voru afgangs.) Þegar mér varð hugsað til þessa í gær rifjaðist upp fyrir mér hversu bullandi reið ég varð inni í mér þá, og það var eins og reiðin syði upp aftur. En svo sá ég nú að ekki þýðir að vera langrækin yfir svona smáatriði, svo ég bægði reiðinni burt.

Hins vegar er annað atvik sem ég hef átt erfiðara með að gleyma og ég verð ennþá reið þegar ég hugsa um það, þótt ómerkilegt sé í stærra samhengi. Atvik þetta átti sér stað á útskriftinni minni úr 10.bekk, þegar veitt voru verðlaun fyrir námsárangur. Þannig var mál með vexti að ég hafði fengið hæstu einkunn í skólanum mínum í ensku, ásamt henni Elínu Lóu góðvinkonu minni. Ef ég man rétt var þetta þannig að við fengum báðar hæstu einkunn á samræmda prófinu, en á skólaprófinu fékk ég 9,5 en Elín Lóa 9,0. Því gerði ég ráð fyrir að fá viðurkenningu, en þegar að því kom var aðeins Elín Lóa kölluð upp, en ekki ég. Eftir athöfnina mætti ég svo enskukennaranum mínum, Gyðu Jónsdóttur, á ganginum og þá sagði hún við mig:

"Jæja, ég hefði nú alveg viljað veita þér verðlaun líka, haha!"

Og svo brosti hún eins og þetta væri allt afskaplega fyndið og skemmtilegt. Ég var hinsvegar ekki á sömu skoðun. Hefði hún alveg viljað veita mér verðlaun líka, en....hvað? Fannst henni Elín Lóa skemmtilegri týpa? Átti ég það síður skilið en Elín Lóa? Afhverju að veita henni verðlaun, en ekki mér, fyrir eitthvað sem við höfðum báðar gert alveg jafn vel? Þarna fannst mér gróflega á mér brotið og kvaddi grunnskólann sármóðguð.
Svo var þetta reyndar löngu gleymt, þar til á útskriftinni úr MR að þetta rifjaðist upp fyrir mér. Þá vildi nefnilega svo til að ég hafði fengið 10 í einkunn í íslenskum fræðum, bæði munnlegum og skriflegum, og 9,5 í kennaraeinkunn. Stóð ég því í þeirri trú til síðustu stundar að þetta væri viðurkenningarvert, enda hafði kennarinn látið það í veðri vaka. En annað kom á daginn, og bitra-Una sneri tvíefld aftur.
Þessar nístandi sáru minningar komu upp í hugann þegar ég byrjaði lærdóminn í morgun og sá fram á að frammistaða mín væri ekki líkleg til verðlauna þetta misserið. En ekki dugir að skæla Sigríður.

Uppgjör við MR IV

6.A

Bekkurinn

6.A var frábær bekkur. I-stofa virtist hafa góð áhrif á okkur, enda ein notalegasta stofa skólans. Bekkjarandinn var góður og mikið var hlegið. Reyndar var talsvert rifist líka, jafnvel heitt, enda hópur af skoðanaglöðu fólki sem gaf hvergi eftir. Ég gerðist bekkjarráðsmaður vegna þess að enginn annar kærði sig um það og vegna þess að ég hafði ákveðnar hugmyndir um hvernig tolleringin skyldi fara fram. Fljótlega tók ég hinsvegar að hatast við þennan titil, því hann er ekki ávísun á miklar vinsældir meðal bekkjarfélaganna. Auk þess var tolleringinn í þriðju viku, en eftir hana voru 8 mánuðir og 60 ár eftir af bekkjarráðsstörfum, sem ég er reyndar búin að sætta mig við núna.

Félagslífið

Þegar komið var í 6.bekk var skólinn orðinn fullur af fólki sem ég ekki þekkti. Eldribekkingar héldu skelkaðir til í heimastofum á meðan hávaðasöm busagengi terroríseruðu skólagangana. Stórlega dró úr veru minni í Cösukjallara enda hvergi kunnugleg andlit þar lengur að sjá. Á hinn bóginn þekkti ég fleiri betur í mínum eigin árgangi, m.a. vegnar Krítarferðarinnar góðu og gat því heimsótt kunningja í hverri stofu. Þar sem allt var að gerast í síðasta sinn ákvað ég að sýna lit og mæta á árshátíðarböllin tvö, en lét önnur böll og Tebó vera. Einkenni 6.bekkjar eru hinsvegar öll tvítugsafmælin, svo það var engin vöntun á skemmtunum. Tolleringin heppnaðist vel, bæði Yngvi rektor og bekkjarráðið voru í skýjunum og ég hafði mikla ánægju af því að garga á busana. Fiðluballið var líka frábært, en af öllum þessum hefðum fannst mér Dimissio bera af og reyndar held ég að minn eigin busadagur og Dimissio hafi verið tveir skemmtilegustu dagarnir í MR og ramma því vist mína þar nokkurn veginn inn. Eftir þrálátar deilur tók Kolbrún latínukennari í taumana og lokaði bekkinn inni þar til við sættumst loksins á dimissiobúninga, sem heppnuðust svona líka vel og vöktu almenna kátínu. Þetta síðasta ár mitt kom ég hvergi nálægt Herranótt öðruvísi en með því að sjá sýninguna tvisvar. Ætlunin var reyndar að læra þeim mun meira fyrir stúdentsprófin á meðan Herranæturtímabilið stæði sem hæst, en lítið varð úr þeim áætlunum.


Stúdentsprófin....

...voru kvíðvænlegt en, þegar allt kom til alls, notalegt tímabil. Ég fluttist búferlum á Íþöku eins og alltaf og bjó um mig í gluggakistunni. Þó nokkuð var um kjaftatarnir og skrípalæti, en lesturinn gekk samt almennt vel og frammistaðan var eftir því. Í heildina var ég sátt við mínar stúdentseinkunnir þótt sumt hefði betur mátt fara. Einkunnaskalinn var skemmtilega fjölbreyttur og lýsandi fyrir minn námsferil í MR, en hann spannaði bilið allt frá 2,0 (stærðfræði) og upp í 10,0 (íslensk fræði). Níufimmur voru nokkrar og þar fram eftir götunum, flestar einkunnir yfir sjö. Einkunnirnar eru hinsvegar ekki það sem kemur fyrst upp í hugann þegar ég minnist MR.

Ástarlífið...

...var betra en nokkru sinni.


MR í heildina litið:

Ég elskaði MR af öllu mínu hjarta strax frá fyrsta degi. Þrátt fyrir nokkrar lægðir, sérstaklega fyrsta árið, fannst mér ég hvergi geta betur átt heima. Mér fannst ég hafa himin höndum tekið þegar ég byrjaði í þessum skóla, loksins, loksins umgekkst ég fólk sem var á svipaðri bylgjulengd og ég. Auðvitað smellur maður ekki saman við alla, en ég hef aldrei á einum stað fundið fyrir jafnstóran hóp af fólki sem ég get tengt við. Á meðan veru minni í MR stóð tók ég út heilmikinn þroska eins og eðlilegt er á þessum aldri, viðhorf mín til lífsins og til sjálfrar mín mótuðust og ég held ég hafi breyst heilmikið, en bara til hins betra. Aðalástæðan held ég að sé sú að statusinn breyttist og ég fór að miða mig saman við öðruvísi týpur af fólki. Það er auðvelt að vera sáttur við eigin frammistöðu þegar enginn vinnur að því sama, en þannig var það ekki lengur þegar ég kom í MR. Í grunnskóla vandist ég því að vera í hópnum sem kennararnir elskuðu og hinir krakkarnir kölluðu “breina” eða, á góðum degi, nörda. Í MR var ég hinsvegar umkringd fólki sem spilaði á hljóðfæri, dansaði ballett, hafði skoðanir, fylgdist með fréttum og tók þátt í stærðfræðikeppnum. Óhjákvæmileg þurfti ég því að endurskoða eigið sjálfsmat. (M.a. uppgötvaði ég, mér til ánægju, að til voru fleiri á mínum aldri sem hlustuðu á Pink Floyd.)
Vinir mínir og kunningjar úr MR eru skynsamt og gott fólk, heiðarlegt, skemmtilegt, áreiðanlegt og metnaðarfullt. Þeir hafa gert það að verkum að ég geri meiri kröfur til sjálfrar mín. Ég er ánægð með að hafa lokið þessu tímabili og þakklát fyrir hvað menntaskólaárin mín voru skemmtileg, því auðvitað er það ekki algilt. Eins og er hef ég ekki ákveðið hvernig ég vil haga framtíðinni, en ég er spennt að sjá hvernig fer. Ég á örugglega alltaf eftir að minnast MR-tímabilsins með trega, en vonandi ekki með söknuði samt, því eitthvað jafngott eða jafnvel betra hlýtur að taka við.

Fyrir áhugasama er fyrstu þrjá hluta uppgjörsins að finna í júnímánuði.

Nú líður mér dálítið eins og ég eigi að gefa þetta út á bók og deyja svo.

Uppgjör við MR III

5.A

Bekkurinn:
-Þrátt fyrir slælega frammistöðu fyrsta árið mitt í latínu kaus ég að halda áfram á sömu braut og fara á fornmáladeild. Nýmáladeildirnar vöktu aldrei áhuga minn, en ég hafði enga sérstaka ástríðu gagnvart fornmáladeildinni heldur. Ég sé alls ekki eftir þessu vali, mér fannst gaman á fornmáladeild og bekkurinn var frábær. Þ.e.a.s. bekkurinn var skipaður af frábærum einstaklingum, en einhverra hluta vegna tengdum við ekkert voðalega vel í 5.bekk. Ég stend enn við þá kenningu mína að stofunni hafi mikið til verið um að kenna. Hún var algjör geimur og svo langt á milli fremsta og aftasta borðs, og vinstri og hægri helmings, að það var ekki nokkur leið að hafa samskipti þar á milli. Ég sat aftast með Frank, Möggu og Markúsi þar sem við unnum alla latínustíla ofl. í sameiningu. Mér fannst samt ágætisandi í bekknum og ég naut félagsskaparins.

Félagslífið:
-Ég tók mig til í 5.bekk og gerðist frekar anti-sósjal. Í samræmi við það að vera komin með kærasta fékk ég leið á böllum, enda mesti ljóminn farinn af þeim. Ég held ég hafi ekki mætt á eitt einasta ball allan veturinn, ekki einu sinni árshátíðarnar tvær. Reyndar tók ég þátt í skemmtiatriði Herranætur á Skólafélagsárshátíðinni, þar sem ég klæddist nautsgrímu úr miklu víravirki og endaði öll blóðrisa og rispuð í andlitinu. Partýástundunin var samt aðeins samviskusamlegri, enda hefur mér löngum þótt þau mun skemmtilegri en böllin. Á haustmisseri slóst ég í lið með ritstjórn Loka Laufeyjarsonar, því þá vantaði einn til. Ég gerði mitt besta í þessu blaði, halaði inn nokkrum auglýsingum, myndum ofl. En ég veit ekki hversu mikil hjálp var í mér, það hentar mér illa að bera ábyrgð á öðru en sjálfri mér. Ég ákvað að taka ekki þátt í Herranótt þetta árið, en einhvern veginn lét ég plata mig út í það samt þegar á leið og endaði sem sýningarstjóri. Það var reyndar alveg ágætt, allt batteríið í kringum Herranótt er skemmtilegt, en ég fékk samt nett ógeð á þessu.

Tilhugalífið...
...var nú komið á rólega siglingu. Eftir 5 vikna dvöl hans á sjónum, sem við héldum reyndar að myndi kannski jarða sambandið þar sem við höfðum þá verið svo stutt saman, þá komumst við að því að okkur langaði til að halda þessu áfram og að við söknuðum hvors annars. Önni byrjaði í lögfræðinni, sem þýddi að ef mig langaði að njóta nærveru hans varð ég að gjöra svo vel að mæta upp á Þjóðarbókhlöðu eftir skóla. Mér hundleiddist það stundum, þegar mig langaði bara að hanga og gera ekki neitt. En það var bara harkan sem dugaði, og í jólaprófunum hittumst við bara um helgar. Þá tók ég mig líka til, hver svo sem ástæðan var, missti alla matarlyst og léttist um nokkur kíló. Reyndar veitti ég því ekki athygli sjálf, þar sem ég hef löngum átt erfitt með að leggja raunhæft mat á eigið holdafar.

Námið
-Strax um haustið í 5.bekk tilkynnti ég foreldrum mínum að ég ætlaði mér ekki að ná stúdentsprófinu í stærðfræði. Ég sá það út um jólin í 4.bekk að það væri raunhæfur möguleiki að læra aldrei aftur á ævinni stærðfræði án þess að það hefði nein meiriháttar áhrif á veru mína í MR. Þannig gæti ég tekið upp með mér fall vorið í 4.bekk og þar sem leyfilegt er að útskrifast með fall í 2 stúdentsprófum væri tilvalið að “nýta” stærðfræðina í það. Vegna þrjósku og ungæðisháttar keyrði ég þessa ákvörðun í gegn. Ég mætti í alla tímana enda átti þetta ekki að koma niður á mætingunni, en ég keypti aldrei stærðfræðibókina heldur las skáldsögur í tímum og skilaði öllum prófum auðum allan veturinn. Ef ég var í góðu skapi teiknaði ég kannski mynd á þau. Á stúdentsprófinu leysti ég prósentudæmin sem voru 15% og svo lærði ég fyrstu 5 sannanirnar fyrir munnlega prófið og fékk reyndar eina þeirra. Þetta dugði mér til að fá 2 sem var lágmarkið. Bókhlöðudagarnir skiluðu sér hinsvegar ágætlega í öðrum fögum þar sem ég bætti mig töluvert og fékk meira að segja fyrstu tíuna mína á misserisprófi, í líffræði sem mér fannst, andstætt flestum í bekknum, bara alveg ágætisfag. (Þótt kennarinn hafi ekki getað svarað sumum þeirra spurninga sem brunnu á vörum mínum, eins og t.d. þessari um snípinn, sem ég tel enn vera óútskýrt svo fullnægjandi sé.) Ég var sem sagt að þroskast smám saman námslega séð, a.m.k. í áttina.

Allt í allt:
-Einhverra hluta vegna er 5.bekkur sá vetur sem ég man hvað síst eftir. Hann er há-og lágpunktalaus í minningunni, ætli það standi ekki upp úr að ég kynntist nýju fólki sem mér er nú farið að þykja mjög vænt um, og styrkti kynnin við aðra. Mætingareinkunnin rauk upp úr öllu valdi, varð rúm 90% og ætli ég hafi ekki orðið á flestan hátt stilltari og skynsamari ung stúlka, að stærðfræðinni undanskilinni.

Uppgjör við MR II

4.A

Vinskapurinn:
-4.A var talsvert ólíkur 3.A. Við vorum ekki nema 14 ef ég man rétt, í pínulítilli stofu. Mér leist vel á bekkinn man ég, en fyrsta skóladaginn fékk ég samt eitthvað þunglyndiskast og hringdi mig inn veika. Það kom stundum fyrir í 3.bekk að ég gat ekki hugsað mér að fara í skólann, en þetta var í síðasta skipti sem það gerðist. Í 4.A kynntist ég Snæbirni og Frank og seinna Nönnu. Sterkur kjarni myndaðist og við vorum mikið saman, auk þess fór ég að vera meira með Hilmi og Jóni. Þessi félagsskapur stundaði mink á röngunni, þ.e. að gista saman, drekka áfengi og spjalla um sketsa og ýmislegt fleira. Þennan vetur fékk ég lægstu mætinguna á skólaferli mínum, sem var 81%. Í byrjun hvers dags renndi ég yfir stundaskrána og ákvað í hvaða tíma/um ætti að skrópa þann daginn. Svo fórum við niðri í Cösu og héngum þar. Margar skemmtilegar pælingar og umræður spruttu upp úr þeim stundum, en eftir á að hyggja hefði mátt verja tímanum á skynsamlegri hátt.

Félagslífið:
-Aftur tók ég þátt í Herranótt og fyrir mitt leyti var þetta skemmtilegasta Herranæturtímabilið. Milljónamærin var sett upp og heppnaðist vel, þó svo ég hafi misst dálítið áhugann þegar leikritið var stytt rétt fyrir frumsýningu með þeim afleiðingum að flestar af mínum fáu senum voru klipptar út. Eins og alltaf myndaðist nokkurs konar kommúna niðri í Tjarnarbíói. Ég eyddi öllum peningunum mínum í mat og svaf niðri í Cösu, í tímum og á milli bekkja í Tjarnarbíói. Sem er athyglivert vegna þess hversu svefnstygg ég hafði verið fram að þessu og kröfuhörð á aðstæður til svefns.

Tilhugalífið:
-Nú dró til tíðinda. Ég man ekkert eftir Önna frá því í 3.bekk, að undanskilinni úrslitakeppni Sólbjarts þar sem hann varð Orator scholae. Fyrstu vikuna í 4.bekk tók ég hinsvegar strax eftir honum, en framan af vetri var ég samt ekkert að pæla í strákum, ég var ekki hrifin af neinum á meðan Margrét var sífellt ástfangin. En smám saman fór áhugi minn fyrir Önna að vakna. Við töluðum saman í fyrsta skipti inni í tölvustofunni í Elísarbetarminni, hann minntist á eitthvað sem ég hafði skrifað á umræðuvefinn og ég mumlaði eitthvað samþykki dauðfeimin. Mér fannst sífellt meira til hans koma en svo gerðist það í einni hendingu og ég man nákvæmlega hvernig það átti sér stað, að ég féll alveg fyrir honum. Eftir skáktebó sem Framtíðin hélt týndi ég hópnum mínum og varð samferða Önna og félögum í leigubíl. Við fórum í heimsókn til Möggu þar sem hún lét þá skrifa í Skólafélagar mínir bókina sína á meðan við Önni, einhverra hluta vegna, fórum að nudda fætur hvors annars. Við urðum svo samferða heim í leigubíl og áttum gott spjall en ekkert gerðist, annað en það að ég borgaði góðar 3000kr. fyrir ferðina frá Garðabæ í Mosfellsbæ. En næsta mánudag kom Önni til mín niðri í Cösu, brosti voða fallega og þakkaði mér fyrir síðast. Þessu fylgdi amorsör í hjartað og hann átti hug minn allan. Ekki bætti úr skák þegar Magga sýndi mér að hann hafði skrifað í Skólafélagar mínir bókina við spurningunni Skemmtilegast í heimi?: “Að svona falleg Una nuddi tærnar.” Kannski var ekki útilokað að honum fyndist ég alveg ágæt líka.
Jólaprófin gengu í garð og ég ákvað að læra á Íþöku í stað Bókhlöðunnar. Mér til ánægju uppgötvaði ég að Önni stundaði Íþöku í prófatímabilum svo þar gat ég setið tímunum saman og mænt á handleggina á honum. Svo kom að hinu örlagaríka jólaballi. Önni kom til mín og sagðist hafa verið að leita að mér, en ég var fljót að stinga hann af. Ég var hrædd um að hann hefði kannski fundið út að ég væri hrifin af honum og ætlaði að notfæra sér það. Svo ég vildi komast að því hvort hann myndi koma til mín aftur, því ég vildi ekki að þetta yrði “bara hössl” heldur að annað hvort yrði eitthvað meira úr þessu eða ekkert. Allt ballið forðaðist ég hann og faldi mig jafnvel fyrir honum inni á klósetti. Ég sá að hann átti erfitt um vik vegna þess að 3.bekkjarstelpur sátu fyrir honum við hvert fótmál, æstar í að klófesta le pre. Hann hafði samt uppi á mér á endanum og við settumst niður og spjölluðum saman. Ég man ekkert um hvað við töluðum, bara daginn og veginn held ég, allt þar til hann sagði:

“En heyrðu. Ástæðan fyrir því að ég var að leita að þér er sú að...mér finnst þú fallegasta stelpa sem ég hef nokkurn tíma séð og mér væri heiður af því að fá að kyssa þig.”

Hvað gat ég sagt? Þetta er herramannslegasta viðreynsla sem ég hef upplifað og mér var sönn ánægja af því að veita honum það sem hann óskaði eftir. Við höfum lifað hamingjusöm uppfrá því.


Námið:
-Rétt eins og mætingin náði námið sögulegu lágmarki í 4.bekk. Mér finnst ágætt að kenna vinnunni um, því fram í miðjan nóvember vann ég á tveimur stöðum með skólanum og hafði lítinn tíma fyrir annað. Loks sá ég að það myndi ekki ganga og hætti í annarri vinnunni, en byrjaði samt ekkert að læra. Oft hef ég furðað mig á því að Önni skyldi geta hugsað sér að vera með svona slóða. Þrátt fyrir allt náði ég samt að halda sæmilegum dampi í sögu og íslensku með 8 og 9. Flest annað var eitthvað sem best er að gleyma


Allt í allt:
-4.bekkur var í heild annar af tveimur bestu vetrunum í MR. Því má helst þakka frábærum bekk, dýrðarljómi hans lifir enn í minningunni, og Herranótt sem var alveg ævintýralega skemmtileg þetta árið. Þennan vetur myndaðist sá vinahópur sem átti eftir að haldast út MR. Ofar öllu öðru trónir þó að sjálfsögðu minningin um okkur Önna, mér finnst alltaf gaman að rifja það upp. Samband okkar hafði góð áhrif á mig, gaf mér aukið sjálfstraust, meiri metnað fyrir skólanum og veitti mér mikla ánægju. Og gerir enn.

Uppgjör við MR I

Nú hef ég verið stúdent í viku og tími til kominn að gera upp tímabilið sem var undanfari þessa titils. Árin voru fjögur og þau voru viðburðarrík og jafnframt afdrifarík. Ég stend uppi sem þroskaðari og mótaðari manneskja og ég veit ég mun líta aftur til þessara ára með trega, enda lætur fáum betur að trega en mér. Þessu uppgjöri verður skipt í fernt og mun hver færsla taka fyrir einn vetur.


3.A

Upphafið:
-Við fórum 5 vinirnir úr Mosfellsbænum í MR og við Bragi lentum saman í bekk. Ég hafði lengi haft talsverðar væntingar til menntaskólaáranna, ég gerði fastlega ráð fyrir endalausum vinafans og partýstandi en gerði mér fljótlega grein fyrir að ekkert var sjálfgefið. Til að byrja með missti ég dálítið kjarkinn, ég lenti náttúrulega í stelpubekk og fannst allar stelpurnar vera fullorðinslegri en ég og miklar gellur, en samt voru þær ekkert vitlausar, andstætt því sem ég átti að venjast (!) Stórum hluta 3.bekkjar (og lengur) varði ég því í að “finna sjálfa mig” því í rauninni missti ég alveg statusinn minn frá því í grunnskóla að mér fannst. En þrátt fyrir ósætti við sjálfa mig var ég í skýjunum yfir MR. Mér fannst allt æðislegt og leið eiginlega eins og ég væri komin í annan heim, enda stemningin og fólkið í MR talsvert ólíkt Gaggó í Mosfellsbæ.

Félagslífið:
-Við Bragi vorum fljót að laumast frá fremsta bekk þar sem við lentum fyrst fyrir slysni og færa okkur aftast, þar sem við kynntumst Margréti. Þau Siggi Arent urðu svo mínir helstu vinir í bekknum, en leiklistarnámskeið og síðar Herranótt urðu helst til þess að ég kynntist fólki héðan og þaðan úr skólanum. Seinna kom í ljós að margir sem ég þekkti ekkert þekktu mig samt af taumlausum skrifum mínum á umræðuvef Framtíðarinnar, sem ég ánetjaðist snemma. Bragi var samt aðalförunautur minn enda héldu margir að við værum par. Bragi var fljótur að kynnast fólki og þá sérstaklega eldri bekkingum og ég svindlaði mér inn bakdyramegin í gegnum hann. Ég fann fyrir áhrifum áfengis í fyrsta sinn um haustið og líkaði ágætlega ef svo má að orði komast, en gerðist aldrei mikil drykkjumanneskja í 3.bekk og var mjög stillt í neyslunni ef frá er talið eitt skipti.

Námið:
-Því miður tók ég það feilspor strax fyrstu vikuna að vanrækja námið. Engar tilraunir voru gerðar til að bæta fyrir það fyrr enn rúmum 2 árum síðar. Í 3.bekk hugsaði ég aldrei til enda skólans. Ég leiddi hugann aldrei að útskrift, prófum né meðaltali úr einkunnum og datt að sjálfsögðu ekki í hug að einhvern tíma myndi ég kannski sjá eftir því. Námið gekk þó stórslysalaust fyrir sig, en þarna hófst strax ferill minn sem fallisti í stærðfræði og átti hann eftir að verða langur og farsæll.

Tilhugalífið:
-Mér til mikillar og einlægrar furðu kom brátt í ljós að einhverjir strákar voru dálítið skotnir í mér. Ég var samt frekar dræm til leiks og kyssti bara einhvern sem var ekkert skotinn í mér og vildi bara eitthvað annað. Sem ekki fékkst. Svo ástarlíf mitt gat varla talist fugl né fiskur í 3.bekk, enda mændi ég öllum stundum úr fjarlægð á karlmannlega 6.bekkinga frekar en að aðhafast nokkuð.

Í heildina litið:
-Veturinn í 3.A var mér nokkuð góður þrátt fyrir ófáar, sjálfskapaðar krísur og brenglað sjálfsmat. Auðvitað var betra að umgangast fólk sem ég leit upp til og virti, frekar en fólk sem ég þoldi ekki og ég elskaði MR sannarlega af öllu hjarta fyrir að hafa frelsað mig úr grunnskólaprísundinni. (Sem ég hlýt eiginlega að hafa gert of mikið úr, eftir á að hyggja, var grunnskólinn í raun svona slæmur?) 3.A lagði grunninn að því sem á eftir fylgdi og sá grunnur var námslega byggður á sandi en félagslega á tryggari jarðvegi.

Góða veislu gjöra skal...

...og þá verður allt að vera hreint. Ég var að ljúka hatrammri baráttu við gólfteppi í sjónvarpsholinu. Það er frekar ógeðslegt, það verður eiginlega að segjast, og safnar miklu magni af hárum og ryki. Undanfarnar 40 mínútur (eða tæplega það kannski) hef ég setið á hnjám mér og hamast á helvítis mottunni með ryksugustútnum. Ég tel sigurinn minn, en það útheimti blóð, svita og tár. Eins gott að það verði eitthvað varið í morgundaginn eftir hamaganginn undanfarna daga.

Svo á hann Önni minn afmæli í dag. Hann hefur því miður þurft að þola vanrækslu mína undanfarið þar sem ég hef verið afar sjálfhverf. Einhvern tíma verður bætt úr því.

Stúdentsdress

Að finna mér föt til að vera í á útskriftinni er ein hræðilegasta martröð sem ég hef upplifað. Nú er því lokið og þvert á allar áætlanir sit ég uppi með svartan kjól. Hann er ágætur.

Ómögulegt

Ég ætlaði í rúmið að sofna út frá lestri einhvers sem ekki er námsbók, en það vantar sængurföt og ég get ómögulega hugsað mér að setja á það. Íþaka er búin að eyðileggja á mér bakið. Frá og með þessari færslu ætla ég ekki að blogga meira um prófin.

Hroki og hleypidómar

Einhvers staðar las ég að nú eigi að Hollywoodvæða þessa bók með Brad Pitt í hlutverki Darcy. Kannski er ég ein um það, en ekki finnst mér Brad Pitt hafa tærnar þar sem Colin Firth hefur hælana hvað varðar kynþokka og sjarma. Svo var Darcy enginn fjárans Kani.

Prófageðveikin

Klukkan hálftíu er Snæbjörn byrjaður að hlaupa og stökkva á milli borðanna á Íþöku. Gunnar hraðflettir 4.bekkjar stærfræðibókinni sinni og hlær geðveikislega. Ég uppgötva að súlurnar lykta eins og fjölvítamín að ofanverðu. Snæbjörn vegur salt á einum stólanna og æpir. Sigurjón fullyrðir að höfuðið á honum sé fullt af froðu. Ég fæ flís í rasskinnina af gömlu stólunum sem eru víst verndaðir. Snæbjörn og Gunnar eru byrjaðir að tefla, Gunnar öskrar aggressívur "Skák, SKÁK! MÁT! SKÁK!" Snæbjörn er lokaður inni í lessal með slökkt ljósin, riður um koll stólum í móðursýkisskasti og hleypur á hurðina svo hún opnast í andlitið á Sigurjóni. Við hlæjum. Klárum skákina í sameiningu. Mér tókst ekki að komast yfir jafnmikla latínu og ég ætlaði mér.

Beygingarmynd dagsins: Heraga

Stundum er svo margt fallegt í heiminum

Til dæmis þegar ég sit í gluggakistunni á Íþöku með ullarteppi yfir mér og les. Himininn er ótrúlega fallegur þótt það sé snjókoma í maí og úti á túni er miðaldra maður í frakka að leika sér við hundinn sinn og dettur svo úr öðrum skónum. Ég er að hlusta á notalega tónlist og horfi á hnakkana á hinum í lessalnum, sem ég þekki alla. Fremst situr litli bróðir minn sem ég var að gefa tyggjó í ellefta skiptið í dag. Nú er hann orðinn vinur vina minna. Fyrir miðjum salnum, fyrir neðan ramma sem í stendur SILENCIUM - ÞÖGN hangir rauður fáni með hamri og sigð síðan bekkurinn minn dimmiteraði. Á svona stundum þykir mér voða vænt um veru** mína í MR, þrátt fyrir að vera í miðjum stúdentsprófum og latínan nálgist ískyggilega hratt.

**Veitið stuðluninni athygli

Klúður

Þannig var að fyrir jólaprófið í sögu lærði ég talsvert mikið og þekkti efnið nokkuð vel. Þess vegna ákvað ég að láta íslandssöguna fyrir jól sitja á hakanum fyrir stúdentsprófið. Vegna mannlegra mistaka fór það svo að ég þurfti að vakna klukkan 5:30 prófmorgunin og "frum"lesa glósurnar frá því fyrir jól til upprifjunar. Ekki vildi betur til en svo að mér var mjög óglatt og las því m.a. um endurreisn Alþingis á klósettgólfinu heima hjá Önna, með hausinn ofan í skálinni öðru hvoru. Svo var auðvitað spurt um það á prófinu og ég mundi ekki nógu mikið. Nema hvað. Um kvöldið þegar ég er alveg að sofna og nánast byrjað að dreyma þá allt í einu rifjast allt upp fyrir mér. Kongungaskiptin, bænaskjölin, C.E.Bardenfleth og L.A. Krieger! Allt stóð þetta mér ljóslifandi fyrir hugskotssjónum svo ég vakti Önna og byrjaði að þylja fyrir hann, en það var auðvitað of seint. Helgi Ingólfsson gefur mér engin stig fyrir að segja rúmfélaga mínum allt sem ég veit á miðnætti.

Ég held að ég sé að lækka í einkunnum frá því um jólin í öllum stúdentsprófum sem ég hef tekið fram að þessu, nema vonandi íslensku.

Í dag uppgötvaði ég nytsemi eyrnatappanna.

Félagsfræði

Alveg sé ég kennara annarra faga í anda semjandi platorð sem þýða ekki neitt til þess að rugla nemendur sýna á stúdentsprófi. Mér þætti þetta froðusnakksnámsefni fyndið ef ég hefði ekki eitt í það heilum degi frá sögulærdómi, til þess eins að vera blekkt og svívirt með óþokkabrögðum á illa sömdu krossprófi. Í vetur hef ég reynt að róa mörg bræðisköstin í lok félagsfræðitímaeyðslu og réttlæta þetta grín, en eftir þetta próf hef ég snúist á sveif með hinum bitru. Beyglan skal verða Baader-Meinhoffuð hið fyrsta.

TAPAÐ/FUNDIÐ

Í ritgerðarprófinu á föstudaginn datt ég niður á ansi smellna beygingarmynd. Ég skrifaði hana á borðið, en klikkaði auðvitað á því að taka borðið með mér og nú er ég búin að gleyma henni.

Dimissio

Við gengum fylktu liði að stjórnarráðinu, sungum nallann og æptum áróðursóp. Eftir að ruslabílarnir hafa skilað okkur af sér verður stefnan tekin á vessló þar sem barist verður gegn auðvaldinu. Síðan í kröfugöngu niður laugaveginn, bekkjarferð í Ríkið þar sem keyptur verður rússneskur vodki, áróðursfundur framan við Alþingishúsið og svo endum við heima hjá Tomma. Góður dagur. Kæra Sovétmóðir, lifi byltingin.

Metróseksjúal

Nú er ég klædd karlmannsskyrtu, með yfirvaraskegg og hárið falið undir sixpensara. Ég held ég hafi bara gott af því að tóna aðeins niður kvenmanninn í mér, brjóstin á mér hafa verið mjög óstýrilát í allan dag og sprengt skyrtuna utan af sér hvað eftir annað.

Rektorsáminning

Einhverjir muna kannski eftir því þegar ég birti hérna staðlaðan lista yfir hvað nauðsynlegt er að gera fyrir útskrift í MR. Þá kom fram að ég ætti aðeins rektorsáminninguna eftir, en ég hef aldrei stefnt neitt sérstaklega á hana. Í dag kom hinsvegar fram hugmynd sem gæti mögulega leitt til þess að þessi liður listans gengi eftir að einhverju leyti. Bekkurinn er nefnilega búinn að föndra nokkra rauða fána með merki hamars og sigðar, til að veifa á morgun máli okkar til stuðnings. Atli stakk svo upp á við myndum draga einn slíkan fána að húni á þaki Menntaskólans í Reykjavík. Þetta þykir mér skemmtileg hugmynd, en veit ekki hversu vel væri almennt tekið í hana. Því miður er hún illframkvæmanleg, þar sem eina aðgengið að fánastönginni er frá háaloftinu, sem er lokað nemendum. Auk þess gæti þetta spillt hinu góða sambandi milli okkar Hannesar Portners. Það er spurning hvort ég sé tilbúin í svo stóra fórn.

Kórtónleikar

Ég fór með ömmu og pabba á tónleika MR-kórsins fyrr í kvöld og skemmti mér alveg rosalega vel. Krakkarnir í kórnum eru svo ossalega heilbrigðir og sætir, heilluðu mig alveg upp úr skónum.
Skyndilega varð ég svo alveg gagntekin af gömlu konunni sem sat fyrir framan mig. Hún var ósköp lítil og samanskroppin, með snjóhvítt hár og dillaði sér með tónlistinni. Sumar stelpur finna fyrir klingjandi eggjastokkum þegar þær sjá lítil börn. Ekki ég. Hinsvegar finn ég fyrir titrandi hjarta þegar ég sé gamalt fólk. Lítil börn hafa aldrei höfðað til mín í jafnmiklum mæli og gamalt fólk. Gamla konan fyrir framan mig fangaði athygli mína í lengri tíma. Svo þegar kórinn söng Maria úr West Side Story þá klökknaði ég, áttaði mig á að þetta var ekki alveg eðlilega hegðun og reyndi að stilla mig.
Ég á það til að fara að skæla sjálfri mér að óvörum. Í gær t.d. þegar ég var að lesa uppáhaldskaflann minn í Sjálfstæðu fólki ** inni á Íþöku. Svona er maður væminn að eðlisfari.

**Dreingurinn og löndin, úr 3.hluta, Erfiðir tímar.

Loksins, loksins...

...hefur 6.A valið sér dimissio-búninga. Það kostaði blóðug rifrildi og margra vikna hasar að komast að niðurstöðu, enda er fólkið í þessum bekk óhemju skoðanaglatt og enginn sem vill lúffa. Kolbrúnu latínukennara megum við þakka fyrir að ákvörðun var loks tekin, hún hætti kennslu í miðjum tíma og hótaði að yfirgefa ekki stofuna fyrr en málið væri útrætt. Nú þarf ég að fara í heimsókn til afa og sjá hvort hann getur hjálpað okkur við að klæða stakhanovismann holdi.

Beygingarmynd dagsins: Nánasa