Norrön samvinne?

Í haust sat ég sex vikna námskeið fyrir blaðamenn á vegum Norrænu blaðamannamiðstöðvarinnar. Námskeiðið er árlegt og er ætlað að efla norrænt samstarf, eftir hinni fallegu hugmyndafræði um frændsemi og vináttu Norðurlandabúa. Vinnumálið var „blandinavíska“ sem meiningin er að allir Norðurlandabúar geti sameinast um. Enska virðist nefnilega vera eitur í beinum Norrænu ráðherranefndarinnar, sem styrkir samstarfsverkefni á borð við þetta, Norðurlandaráð æskunnar o.fl. í sama dúr.

Sú hótun virðist vera undirliggjandi að nái enskan yfirtökunum þá verði einfaldlega skrúfað fyrir fjárveitinguna. Í þessu felst ákveðinn hroki. Fyrir það fyrsta má nefna að í norskum sænskum og dönskum grunnskólum fer engin kennsla fram í öðrum norrænum málum en móðurmálinu. Samt ætlast þessar þjóðir til þess að allir geti skilið þá. Blandinavískan svonefnda felst nefnilega fyrst og fremst í því að Norðmenn, Svíar og Danir tala sín eigin skandinavísku mál (stundum hægt ef þeir muna eftir því) en jaðarþjóðirnar og vandræðagemsarnir frá Íslandi og Finnlandi, Færeyjum og Grænlandi rembast við að hlusta á og skilja þrjú erlend tungumál í einu og svara svo á einhverju bastarðsmáli. Sjálf var ég fljót að reka mig á veggi, þrátt fyrir að vera áhugamanneskja um tungumál og mjög veik fyrir öllu sem heitir norræn frændsemi.

Ég hef aldrei farið meira en helgarferðir til Skandinavíu og með grunnskóladönskuna eina að vopni kom fljótt í ljós að ég var félagslega heft. Ég átti svo sem ekki í vandræðum með að syngja hástöfum „Helan går, sjung hopp faderallan lallan lej“ fyrir skál eða babla eitthvað um daginn og veginn en þegar kom að því að rökræða raunveruleg málefni, og þau voru mörg tekin fyrir á námskeiðinu, stóð ég strax höllum fæti gagnvart þeim sem fengu að tala sitt móðurmál. Þó stóð ég betur að vígi en Finnarnir, því ég skildi þó a.m.k. mestallt, en þeir sátu sumir í gegnum heilu dagana af fyrirlestrum á dönsku og voru litlu nær. Síðar snerist dæmið við, þegar haldnir voru fyrirlestrar á Finnlandssænsku. Þá voru Danirnir eitt spurningarmerki.

Hugmyndin um sameiginlegt tungumál Norðurlanda er sannarlega falleg. Með góðum vilja og þolinmæði gengur hún stundum upp. Öðrum stundum virðist blandinavískan þó gera meira ógagn og þegar svo er held ég að þvermóðskan gegn enskunni hái norrænu samstarfi frekar en að stuðla að framþróun þess. Að þessu sögðu vil ég taka fram að ég styð kennslu Norðurlandamála í skólum því það er nauðsynlegt að Íslendingar eigi sem flesta möguleika til að sækja þekkingu og félagstengsl utan landsteinanna. Norðurlöndin eru góður vettvangur til þess enda eiga þau margt sameiginlegt, annað en tungumálið.

Ég tel ekki að grundvöllur norrænnar samvinnu og vináttu hrynji sjálfkrafa þótt við hættum að tala saman á norrænu þykjustumáli. Þeir sem það geta ættu endilega að eiga samskipti á Norðurlandamálum (sjálf mun ég halda áfram að reyna!). En ég er þeirrar skoðunar að við eigum fyrst og fremst að leitast við að tala þannig að við skiljum hvert annað sem best. Ef enskan færir okkur þann skilning þá er engin skömm að því.



Birtist sem pistill í Morgunblaðinu miðvikudaginn 19. október 2011. Birtist hér með örlitlum viðbótum.

Tungumálið okkar

Eitt vinsælasta umræðuefnið á degi íslenskrar tungu er spilling tungunnar tæru í munni unga fólksins. Miðað við það sem ég heyrði í umræðum á þessum mæta hátíðisdegi í ár geta yngsta kynslóðin og sú elsta víst ekki lengur átt samskipti í fermingarveislum því þær skilja ekki hvor aðra. Margir hafa áhyggjur af framtíð íslenskunnar í meðförum unga fólksins og er það m.a. rökstutt þannig að unglingar geti ekki lengur lesið bækur Halldórs Laxness því þeir skilji hvorki stafsetninguna né orðaforðann og gefist því upp.
Fyrir nokkrum árum var safn verka Halldórs gefið út með hefðbundinni stafsetningu, m.a. í tilraun til að höfða til ungs fólks. Bækur nóbelsskáldsins virðast stundum vera notaðar sem mælikvarði á vitsmuni fólks og andlega getu en ég sé ekki ástæðu til að hafa áhyggjur þótt Atómstöðin eða Salka Valka séu ekki efstar á óskalista allra unglinga. Í fyrsta lagi er það rangtúlkun að sérviskuleg stafsetning sé unglingunum fyrirstaða. Ég sé ekki betur en þau hafi gott auga fyrir og eigi auðvelt með að lesa furðulegustu stafsetningu, styttingar og afbakanir miðað við þeirra eigið ritmál á netinu, það vantar ekki.

Á hinn bóginn mættu þessir áhyggjufullu unnendur íslenskunnar spyrja sig hvort það sé sanngjarnt að ætlast til þess af unglingum í dag að þeir samsami sig stéttabaráttu og pólitík fjórða áratugar síðustu aldar þegar þeir eiga í mesta basli með að skilja sjálfa sig. Sjálf var ég mikill lestrarhestur sem krakki en þegar á mig fóru að vaxa brjóst fékk ég að heyra að það væri nú synd, fyrst ég væri svona dugleg að lesa, að ég læsi ekki alvörubækur. Ekki þessar barnabækur alltaf hreint. Ég tók mig því til 13 ára og þrælaði mér í gegnum Sölku Völku, en allt þetta tal um bolsévika fór fyrir ofan garð og neðan hjá mér.

Ég ákvað því að ég væri ekki alveg tilbúin í þetta ennþá og sem betur fer segi ég, því það þýddi að ég átti Sjálfstætt fólk til góða seinna þegar ég hafði forsendur til að njóta hennar og leyfa Halldóri að snerta alla mina tilfinningastrengi. Ég veit það hins vegar fyrir víst að margir jafnaldrar mínir sem voru látnir lesa Halldór í grunnskóla eru enn sannfærðir um að bækur hans séu hundleiðinlegar, þannig lifa þær í minningu þeirra sem ekki hafa lagt í þær aftur.
Lestur er stór hluti þess að rækta með sér málvitund og orðaforða en ef ætlunin er að hvetja börn og unglinga til lestrar er vænlegra til árangurs að beina að þeim lesefni við þeirra hæfi en ekki ætla þeim um of. Þótt heimsbókmenntirnar höfði ekki til þeirra við fermingu er ekki þar með sagt að þau njóti þeirra ekki síðar ef þeim lærist á annað borð að njóta þess að lesa.
Og hvað varðar meðferð þeirra á tungumálinu okkar er sjálfsagt að benda þeim á það sem réttara þykir en ástæðulaust að hafa áhyggjur þótt þau kryddi netsamtöl með furðulegum ritstíl og afbökuðum orðaforða, enda er það auðvitað alkunna að ekkert orð er skrípi ef það stendur á réttum stað. una@mbl.isBirtist fyrst í Morgunblaðinu sem pistill miðvikudaginn 18. nóvember.

What are you sinking about?

Í Sunnudagsmogga síðustu viku, þ.e.a.s. 22. mars, er áhugavert viðtal við skólasystur mína úr enskunni sem nú er í doktorsnámi, Huldu Kristínu Jónsdóttur. Doktorsverkefni hennar snýst um að gera heildarúttekt á stöðu enskunnar á íslandi m.a. út frá þeim punkti hvort verið geti að Íslendingar ofmeti enskukunnáttu sína almennt og hvort það hafi hugsanlega haft skaðleg áhrif í viðskiptalífinu. Þetta minnti mig á frétt sem ég heyrði fyrir nokkrum árum og bloggaði m.a. um hér, þar sem fram kom að 40% lögfræðinema og 60% viðskiptafræðinema í Háskólanum í Reykjavík teldu sig tala ensku á við innfædda. Þetta lýsir mjög mikilli vanþekkingu á tungumálum, hroka og ofmati á eigin getu.

Nokkrum árum síðar varð mér hugsað til þessarar fréttar þegar ég sendi umsóknir um sumarstörf til fyrirtækja um allan bæ, þ.á.m. til bankanna. Þar var maður beðinn að leggja mat á eigin tungumálakunnáttu með því að merkja í reiti á bilinu "engin" til "eins og innfæddur". Ég staldraði við, því ég vissi að ég tala ekki ensku eins og innfædd, en ég vissi líka að sennilega merktu margir aðrir umsækjendur óhikað við að enskukunnátta þeirra væri svona aldeilis fullkomin. Átti ég að vera raunsæ og heiðarleg eða ofmeta mig til að vera samkeppnishæf við alla hina sem ofmátu sig?

Þess má síðan geta að þessi könnun í HR var gerð meðal nema í viðskiptafræðideild árið 2004. Það þýðir að þessir sömu viðskiptafræðinemar hafa gusast inn í bankana eftir útskrift næstu árin fram til 2007. Fyrst þeir höfðu svona brenglaða sýn á eigin enskukunnáttu er ekki útilokað að þeir hafi líka stórlega ofmetið færni sína og kunnáttu í öðrum málum, svo sem að höndla með háar upphæðir annarra manna peninga.

Þessi hefur sennilega merkt við "eins og innfæddur" þegar hann sótti um hjá landhelgisgæslunni:

Fimmburakerra

Uppáhalds orðið mitt þessa dagana.

Brunndælur er reyndar ekki síðra eins og Atli benti mér á.

Viðbót kl. 17:56: sem ég sit hér og skrifa sé ég að orðið fyrirmyndarfyrirtæki á líka heima í þessari færslu

Baccalaureus artium

Nú hef ég lokið BA prófi í ensku og má héðan af kalla mig enskufræðing. Það væri því kannski óvitlaust að gera grein fyrir þessu námi mínu í stuttu máli, því í gegnum tíðina hef ég orðið vör við að fólk hefur frekar takmarkaðan skilning á því í hverju háskólanám í ensku felst, og ennfremur til hvers í ósköpunum nokkur maður ætti að leggja stund á það. (Hvernig nýtist þetta nám þér eiginlega? Ætlarðu þá að vera kennari? En kanntu ekki ensku?) Viðhorfin til tungumálanáms eru svolítið öfugsnúin, því það virðist nefnilega þykja frekar flott og spennandi að kunna sem flest tungumál, en hinsvegar algjör tímaeyðsla og vitleysa að læra tungumál. Fólk á s.s. helst að kunna tungumálin án þess að læra þau.

Fyrsti misskilningurinn er kannski sá að maður geti kunnað tungumál, þú kannt í raun aldrei tungumál, en þú getur hinsvegar aukið færni þína og dýpkað skilning þinn á því eftir bestu getu. Annar misskilningurinn er sá að eftir að maður hefur lært tungumálið, geti maður ekkert gert við þá kunnáttu annað en að miðla henni áfram og byrjað að kenna öðrum. Þriðji misskilningurinn er sá að háskólanám í ensku sé byggt upp eins og grunnskólanám í ensku, þ.e. að við séum að skrifa stíla, fara í glósupróf og stagla málfræði með eyðufyllingaverkefnum. Á meðan ég skrifaði BA ritgerðina var ég nokkrum sinnum spurð hvort að hún snérist ekki bara um að sýna að ég hefði góðan orðaforða og gæti stafsett rétt. Ef það væri málið gæti hver sem er skilað fullkominni BA ritgerð í ensku upp úr ordabok.is.

Fyrsta árið við enskuskor í HÍ samanstendur af grunn-skyldukúrsum. Þetta eru ekki orðaforðakúrsar þar sem maður situr og lærir orðalista utanbókar, nei. Tungumál er meira en bara orðin sem það samanstendur af. Þann vetur lærði ég breskar og amerískar bókmenntir, breska og bandaríska menningarsögu, enska hljóðfræði, almenn málvísindi, enska málsögu, enska málfræði og tók tvo ritþjálfunarkúrsa (auk heimspekilegra forspjallsvísinda).
Næstu tvö árin tóku valfögin við. Mitt áhugasvið lá aðallega í bókmenntakúrsunum, en ég reyndi samt að velja nokkuð fjölbreytt námskeið. Meðal námskeiða sem ég tók voru skoskar bókmenntir á 20.öld, Kantaraborgarsögur Chaucers, Fantasíubókmenntir, bókmenntafræði, bókmenntagreining, enskt fjölmiðlamál, viðskiptaenska, bandarísk skáldsagnagerð 1900-1950, fornenska og málvísindi.
Það eina sem að vantar upp á í annars góðu námsfyrirkomulagi að mínu mati var auðvitað munnlegi parturinn, því þótt öll samskipti í tímum fari fram á ensku þá skilar það ekki miklu. Þess vegna m.a. ákvað ég að fara í skiptinámið til Bandaríkjanna.

Ég heyri mjög mismunandi hluti um ólíkar deildir og skor innan Háskóla Íslands og ég held að gæða standardinn sé mishár þeirra á milli. Ég er hinsvegar mjög ánægð með enskunámið í heildina litið og tel að þetta sé mjög gott nám. Kennararnir eru upp til hópa algjörlega frábærir; flestir hámenntaðir og sérfræðingar á sínu sviði en auk þess mjög skemmtilegir og greinilega áhugasamir um efnið sem þeir kenna. Helst má nefna Önnu Heiðu Pálsdóttur, leiðbeinanda minn í BA ritgerðaskrifum, en hún er einn skipulagðasti kennari sem ég hef haft og hefur lag á kenna flókið efni með einföldum hætti. Pétur Knútsson held ég að geti talist séní í tungumálum og að sitja tíma hjá Martin Regal er meira eins og að hlusta á uppistand um bókmenntir heldur en kennslustund. Þá eru Matthew Whelpton og Julian D'arcy miklir snillingar, og fannst mér bókmenntatímar þess síðarnefnda svo skemmtilegir að ég sakna þess að þeir séu búnir.

Sumsé, ég er í heildina litið mjög ánægð með BA námið mitt, fannst það bæði gagnlegt og skemmtilegt. Ég er bæði ánægð með að hafa byrjað á því og að hafa lokið því.

Blákaldur veruleiki

Ég vil taka það fram að þessi færsla hér að neðan er sko enginn baggalútur, kæru lesendur.

Holtselshnoss

Uppgötvun síðustu helgar var tvímælalaust Holtselshnoss rjómaísinn, sem er fjölskylduframleiðsla frá bænum Holtseli í Eyjafjarðarsveit. Ekki einasta er Holtselshnossið sannkallað hnossgæti, heldur fer nafnið sérlega vel í munni líka og ber vitni um margbreytileika íslenskrar tungu, enda vakti hljómur þess hjartanlegan hlátur á rauðvínsbláum vörum í Hvammi þessa helgina. Ég get einlæglega mælt með því að íslenskir neytendur næli sér í dollu af Holtsnesshnossi og eins væri tilvalið að gera sér ferð í Eyjaförðinn næsta sumar, berja augum norðlenska fegurð og hvíla loks beinin að Holtseli því þar hafa bændur komið upp kaffihúsi á efri hæð fjóssins þar sem hnossið er að sjálfsögðu á matseðlinum. Styðjum einstaklingsframtakið! Kaupum Holtselshnoss!

Guðmundur Jón Guðmundsson ísgerðarmeistari er stoltur af Holtselshnossinu

Best af Nylon

Nýja Nylon platan heitir "Best af Nylon". Hvaða rugl er þetta? Afhverju? Afhverju? Afhverju? Ég skil ekki þennan titil. Meira get ég eiginlega ekki sagt um þetta. Mig svimar.

Beygingarmynd dagsins: sýrðastrar

Atvinnuauglýsingar Morgunblaðsins

Af 33 auglýsingum á 7 blaðsíðum eru 19 sem gera sérstaklega kröfu um góða enskukunnáttu. Landsbankinn setur meira að segja “afburða enskukunnáttu” sem “skilyrði” og Actavis segir “Mjög góð enskukunnátta (rituð og töluð) er nauðsynleg”. Það er gott að sjá að þetta B.A. nám sem ég klára í ár er þá ekki með öllu ónothæft, þótt flestir virðist eiga erfitt með að ímynda sér annað.

Námið þessa dagana

“Heldur vildi ég fá eistu þín í lófann en þessa helgu dóma þína og gamlar minjar! Látum skera undan þér og ég skal halda á þeim, umvöfnum svínaskít!”

Yfir þessu hef ég legið síðan upplestrarfrí hófst. Að vísu í þessari útgáfu:

I wolde I hadde thy coillons in myn hond
In stide of relikes or of seintuarie.
Lat kutte hem of, I wol thee helpe hem carie;
They shul be shryned in an hogges toord!

Ennfremur:

"Mörg stúlkan stundi í dyngju sinni, af villtri þrá. (Hún hefði betur sofið.) En hann var skírlífur og enginn hórujagari, og sætari en blóm á hindberjarunna sem ber skæran ávöxt."

Eða:

Ful many a mayde, bright in bour,
They moorne for him paramour,
Whan hem were bet to slepe;
But he was chaast and no lecour,
And sweete as is the brembul flour
That bereth the rede hepe.

Þessar línur teljast til eins af höfuðritum heimsbókmentanna, hvorki meira né minna, og frægasta verk þjóðskálds Englendinga. Chaucer er mjög misskemmtilegur. Öðru hverju missi ég athyglina en oftast hef ég gaman af. Verst að þetta er klassískt dæmi um námsefni sem hægt væri að njóta mun betur ef ég þyrfti ekki að svitna yfir þessu í stresskasti vegna vanræskslu á misserinu. Sama, gamla sagan.

Tunga

Í gær sat ég með nokkrum bandarískum stelpum yfir kaffibolla í Klas Center. Tilefnið var heimsókn væntanlegra nemenda við skólann, þ.e. high-school nemenda sem hyggja á nám við Hamline næsta haust. Herbergisfélagi minn ásamt nokkrum kunningjum hennar tóku að sér að fræða gesti um háskólalífið og hýsa þá eina nótt í herbergjum sínum á campus.
Talið barst að kínverskukúrs sem herbergisfélagi minn skráði sig í síðasta haust, en gafst fljótlega upp á þar sem henni þótt hann of krefjandi. Vinkona hennar við borðið sagði þá:

"Yes, I've heard that Chinese is, like, the second hardest language to learn in the world...after English."

Say whaaat? Ég sagði nú ekkert við þessu, en hugsaði mitt. Í fyrsta lagi; hefur hún undir höndum staðlaðan lista yfir heimsins erfiðustu tungumál? Og í öðru lagi; hvað rökstyður þá hugmynd að enska sé allra mála erfiðust? Til gamans gúglaði ég "world's most difficult language" og fór reyndar þannig inn á síðu þar sem sagði:

Why am I so interested in American English? Because it's the world's most difficult language, considering the level of difficulty of mastering pronunciation and spelling. The second most difficult language is Chinese. If you can master English, you can master anything!

Með Google má hinsvegar líka finna eftirfarandi:

-Arabic is widely considered one of the most difficult languages to deal with in a localization context...
-Polish is often said to be one of the most difficult languages for non-native speakers to learn.
-Of course, Russian is one of the most difficult languages...
-The world's most difficult language is Japanese
-French is usually considered as one of the most difficult languages in the world
-And that's why finnish is one of the world's most difficult language
-...my lessons in Slovak, apparently the world's most difficult language
-The world's most difficult language is Basque
-Roumanian as the world's most difficult Language
-...touching upon the world's most difficult language (Hungarian)

Greinilega deildar meiningar. Af eigin reynslu veit ég líka að Íslendingar vilja gjarnan telja íslensku til flóknustu tungumála heims. Ekki veit ég hvernig nákvæmlega erfiðleikastig tungumála er mælt, en þar hljóta nokkrar breytur að koma til sögunnar. Það skiptir auðvitað máli hvaða önnur tungumál viðkomandi kann. Manneskja hvers móðurmál er germanskt á auðveldara með að læra önnur germönsk tungumál heldur en t.d. manneskja sem talar ekki einu sinni indó-evrópskt tungumál. Eina leiðin til að mæla raunverulega erfiðleikaleikastigið væri þá að nota manneskju sem talar engin tungumál yfir höfuð. Það væri samt aldrei áreiðanlegt (fyrir utan að vera ómögulegt) vegna þess að eftir því sem þú lærir fleiri tungumál verður auðveldara að nema það næsta.

Menningarleg áhrif og útbreiðsla tungumálsins vegur líka þungt. Enska er að ýmsu leyti auðveld fyrir mig vegna þess að ég þekki vel til menningar enskumælandi landa, fyrir utan auðvitað að hafa haft greiðan aðgang að enskumælandi afþreyingu alla mína ævi. Enskan getur því virst mér auðveld þótt öðrum finnist hún meira framandi.

Að þessu sögðu þá er ég nú samt á því að telja megi sum tungumál í grunninn flóknari en önnur, það liggur eiginlega í augum uppi. Íslenska hlýtur að teljast málfræðilega flóknari en enska, rétt eins og önnur tungumál sem notast enn við fallbeygingu og kynjaskiptingu t.d. Enskan má þó eiga það að orðaforðinn er mikill og stök orð geta haft mjög margþætta merkingu, auk þess sem framburður getur verið breytilegur. Ensk orð eru líka ekki sérlega gagnsæ og stafsetningin getur verið snúin, en latínukunnátta hjálpar samt t.d. heilmikið þar upp á.

Allavega. Svo ég snúi mér aftur að kaffibollastelpunum. Þessari áhugaverðu fullyrðingu um enska tungu fylgdu fleiri vangaveltur. Ein stelpan tók undir þetta og nefndi að jú enskan hefði svo margt erfitt eins og t.d. "all the you and your and...its and it's and, yeah..."
Önnur hélt þó að hún hefði heyrt að til væri eitthvað tungumál sem að væri bara talað en ekki skrifað (!) og að það væri víst geðveikt erfitt. Sú fyrsta gaf þó ekki eftir og fullyrti aftur að hún héldi samt að kínverska væri næsterfiðasta tungumálið, á eftir ensku.
Þá missti ég þolinmæðina og ákvað að slá aðeins um mig.

"Ja, ég verð nú að segja, að af þeim sex tungumálum sem ÉG hef lært, þá finnst mér enskan einna auðveldust. Sérstaklega málfræðilega."

Ókei, vissulega tala ég ekki sex tungumál reiprennandi, en ég hef nú samt sem áður lagt stund á sex tungumál. Þar með náði ég að stinga ofan í þær, því ekki andmæltu þær, með öðru en "Oh, really...?" Í framhaldinu hefði ég gjarnan viljað taka sýnikennslu í íslenskri málfræði, en einhvern veginn virtist ekki vera stemning fyrir því.

Skemmtilegur fróðleiksmoli að lokum. Samkvæmt Heimsmetabók Guinnes er orð nokkurt, sem til er innan spænskrar mállýsku í Argentínu og Chile, talið vera það orð heimsins sem hefur samþjöppuðustu merkinguna. Þetta er sögnin mamihlapinatapai og merking hennar er nokkurn veginn þessi;

"Að líta hvort á annað í þeirri von að hin manneskjan hafi frumkvæði að því sem löngun beggja stendur til, en hvorugt er viljugt til að gera."

Skemmtilegt

Úllen, dúllen, doff,
kikkelane koff
koffelane, bikkebane
úllen, dúllen, doff.

Beygingarmynd dagsins: Týndra

Kross

Ég hef enduruppgötvað gamla dægradvöl sem ég skemmti mér löngum yfir sem krakki, þ.e. krossgátur á síðum dagblaðanna. Krossgátur voru mér mjög hugleiknar þegar ég var yngri og leysti ég allar sem ég komst yfir, en svo dalaði áhuginn. Kannski var það vegna þess að til lengdar eiga þær til að verða dálítið keimlíkar og þótt hver gáta hafi einhvern nýjan flöt eru sömu minnin síendurtekin í þeim öllum. Metnaðarfullir krossgátuleysendur þurfa að hafa þessi minni á hreinu því þau skjóta sífellt upp kollinum, enda þess eðlis að þau henta vel sem uppfylling í krossgátur. Þetta eru samheiti svo sem:

skel = aða
guð = Ra
óþekktur = nn
ryk = ar

og fleiri. Þessa krossgátulykla þekkti ég vel sem krakki og þótti alltaf jafngaman að besserwissera þegar aðrir stóðu á gati. Sem gerðist að vísu sjaldan því krossgátur virðast ekki vera svo vinsælt hobbí hjá ungu fólki. Ég náði samt aldrei sömu hæðum og mamma í krossgötunördisma. Hún hefur mikla skoðun á góðum og slæmum krossgátum og lætur ekki bjóða sér hvað sem er. Samkvæmt henni var krossgátusmiður Vikunnar afgerandi bestur, en eftir að hann hætti (Einhvern tíma á 10.áratugnum) þá sneri mamma baki við þessu áhugamáli. Allt þar til hún komst einhverju sinni yfir heilan lager af gömlum vikublöðum og ljósritaði krossgátusíðurnar úr þeim öllum. Ég vona að sjónin dali ekki um of þegar ég eldist, því krossgátur verða líklega að vera mín afþreying á elliheimilinu, þar sem ég kann ekki að prjóna. Nema náttúrulega þessi bloggsíða muni fylgja mér í dauðann.

Bingur

Bingur bing bing bings bingurinn binginn bingnum bingsins. Bingir bingi bingjum bingja bingirnir bingina bingjunum bingjanna.

We are the hollow men, We are the stuffed men

This is the way the world ends
This is the way the world ends
This is the way the world ends
Not with a bang but a whimper

Lingo

Á þeysireið minni um internetið fann ég áhugaverða síðu sem birti vangaveltur um lífið og tilveruna. Þegar leið á lesturinn kom þó í ljós að þessar vangaveltur voru ekkert sérstaklega almennar, heldur virtust þær allar hverfast um vissan lífstíl. Líklega var síðan ætluð fólki kunnugu þessum kúltur, því ég a.m.k. átti erfitt með að átta mig á hugtökunum í eftirfarandi spurningum:

"Would you Top a member of the sex that you wouldn't do the vanilla thing with? Would you bottom to a member of the sex that you wouldn't do the vanilla thing with? How come?"

"What's this thing about Tops wanting to top Tops?"

"Do former bottoms make the best Tops?"

"What's up with those 'scene names' that pansexual players seem to have?"

Ég hef gaman af fagmálum, hvort sem þau eru bundin við atvinnulífið, fræði eða menningu. Í þessu tilfelli finnst mér sérlega skemmtilegt hvernig hið sakleysislega orð "vanilla" hefur yfir sér ótrúlega dónalegan blæ. Er einhver sérfróður lesandi sem getur upplýst mig?

Arbitrariness

-"Vá, þessi tré eru trélegustu tré sem ég hef augum litið. Ekki nema von að þau séu kölluð tré."
-"Já, það er ástæða fyrir því að þau heita tré."
-"En hvað með þetta þarna, hvað heitir þetta?"
-"Þetta heitir ekkert enn, en finnst þér þetta ekki geðveik steinalegt?"
-"Jú ég var einmitt að hugsa það. Aldrei séð neitt jafnsteinalegt og þetta."
-"Við skulum kalla þetta stein."
-"Það liggur í augum uppi."

Vel sett

Samkvæmt séð og heyrt vísindanna; Lifandi vísindum ; þá hafa rannsóknir sýnt fram á að sérhljóðar skilji á milli þeirra mannanafna sem eru sexý og þeirra sem eru það ekki. Eins og í lífinu sjálfu er þar mismunur á kynjunum, því karlmannsnöfn með sérhljóðunum /i/ og /e/ þykja kynþokkafyllst, á meðan kvennöfn með sérhljóðunum /o/, /u/ og /a/ bjóða af sér mesta þokkann.

Mér þykir því sýnt að hljómurinn einn af nafni mínu ætti að nægja til að vefja karlmönnum um fingur mér.

Hljóðfræði


Það skemmtilegasta við hljóðfræði er að hljóðritunin er dálítið eins og dulkóði. Þennan texta úr Lord of the Rings get ég t.d. lesið frekar auðveldlega, en fyrir þá sem aldrei hafa lært hljóðfræði gæti það verið aðeins strembnara.

Einu sinni var ég lítil og spurði mömmu mína hvenær á árinu vikan sem leið væri.