Í fyrsta lagi vil ég taka það fram að ég barði hann ekkert í æsku, ég hristi hann bara svolítið til. Þegar við vorum yngri var Jón alltaf öðruvísi en allir aðrir. Hann klæddist öðruvísi, hann talaði öðruvísi og hann hegðaði sér öðruvísi. [...] Hann var nörd í augum þeirra sem voru ekki á sömu línu og hann. Þess vegna varð hann stundum fyrir barðinu á þeim. Í dag er Jón í raun alveg eins og hann var.“

Þarna er engum meðal-Jóni lýst, heldur Jóni Gnarr, fráfarandi borgarstjóra Reykjavíkur. Gamall skólafélagi Jóns tók svona til orða í vikublaðinu Fókus árið 1998.

Jón Gnarr hefur síðan haldið sama hætti og verið öðruvísi, líka sem borgarstjóri. Hann klæðir sig öðruvísi (bleik jakkaföt, anarkistalopapeysa, upphlutur), hann hegðar sér öðruvísi (viðurkennir t.d. þegar hann veit ekki hluti, framselur völd sín frekar en að reyna að auka þau) og hann talar öðruvísi („Ég er geimvera“). Jón Gnarr passar ekki í neitt fyrirframgefið skapalón samfélagsins eða stereótýpísk box sem sumum finnst svo þægilegt að troða öllum í.

Mig langar til að nýta tækifærið og þakka Jóni fyrir það, nú þegar ljóst er að að hann ætlar að hætta sem borgarstjóri, þrátt fyrir að standa uppi sem sigurvegari kjörtímabilsins. Það er frábær árangur að hafa leitt nýtt stjórnamálaafl sem mældist um síðustu mánaða

mót það stærsta í borginni, þrátt fyrir að andstæðingar hans hafi frá fyrsta degi reynt að telja sjálfum sér trú um fram að borgarbúar séu yfir sig óánægðir með Jón.

Ég ætla að leyfa mér að vitna í önnur ummæli um Jón Gnarr, sem birtust í grein eftir Lilju Magnúsdóttur kennara í Fréttablaðinu í gær. Hún talar um að einelti sé hluti af þeirri trú að það megi vera andstyggilegur við þá sem eru „öðruvísi“ og segir:

„Jón Gnarr hefur lagt mikið til íslensks samfélags með því að vera „öðruvísi“. Hann er ekki stúdent, hann er „brottfall“, hann er leikari með enga menntun í því fagi, klæðist bleikum kvenmannsfötum í Hinsegin göngunni og hann er rauðhærður og með gleraugu. Hann er allt sem hefur þótt eðlilegt að leggja í einelti nema: hann er borgarstjóri Reykjavíkur.“

Ennþá verður Jón Gnarr fyrir barðinu á þeim sem þola illa hvað hann er samkvæmur sjálfur sér í því að vera öðruvísi. Alveg eins og á skólalóðinni í gamla daga reyna þeir stöðugt að berja á honum eða „hrista hann svolítið til“, en án árangurs. Jón Gnarr hét því í framboði að gera Reykjavík skemmtilegri og fyrir mitt leyti tókst honum það. En sem borgarstjóri hafði Jón áhrif langt út fyrir stjórnmálin. Það er hollt fyrir samfélagið að þurfa að viðurkenna tilvistarrétt þess sem er öðruvísi. Sérstaklega fyrir þá sem eru vanir því að halda um stjórnartaumana og fara sínu fram. Ég vona að áhrifa Jóns gæti áfram, því þau eru af hinu góða.

Takk, Jón.

Birtist sem pistill í Daglegu lífi Morgunblaðsins föstudaginn 1. nóvember 2013.

Alveg ofboðslega frægur

Tryllingur greip um sig í Noregi í sumar þegar kanadíska ungstirnið Justin Bieber hélt þar tónleika. Miðborg Óslóar iðaði af æstum unglingsstelpum sem vonuðust til að sjá strákinn og sjálfur kom hann fram í fjölmiðlum til að biðja norska aðdáendur sína um að fara varlega, eftir að einhverjar þeirra höfðu nánast kastað sér fyrir bílinn hans. Þessi hömlulausa aðdáun er heimsfaraldur sem hlotið hefur nafn og kallast Bieber-hitinn (e. Bieber fever).

Justin Bieber er auðvitað ekki sá fyrsti sem á fótum sínum fjör að launa fyrir æstum aðdáendum. Frægar eru t.d. myndirnar frá 7. áratugnum af ungum konum grátandi og fallandi í yfirlið í miðju Bítlaæðinu sem svo var nefnt (e. Beatlemania).

120 árum fyrr setti þýska ljóðskáldið Heinrich Heine fram í bréfi hugtakið „Lisztomania“, um dýrkunina á píanóleikaranum Franz Liszt. Sagt er að aðdáendur Liszt um miðja 19. öld hafi komist í mikla geðshræringu við að hlusta á hann spila og verið aðgangsharðir á tónleikum, flykkst að honum með látum og reynt að slíta af honum hárlokk eða hanska.

Rétt er líka að halda því til haga að karlar hafa ekki síður tilhneigingu til að missa sjónar á sjálfsvirðingunni þegar stjörnudýrkunin ber þá ofurliði. Sem dæmi varð tengdamóðir mín nánast undir í slagsmálum tveggja miðaldra karla þegar Zinedine Zidane kastaði bolnum sínum beint fyrir framan fæturna á henni á úrslitaleik Evrópumeistaramótsins í knattspyrnu 1998. Báðir vildu þeir ólmir klæðast svitablautri treyju kappans utan yfir jakkafötin sín.

Áður fékk þessi tilhneiging líka útrás í dýrkun á konungbornum og guðum af ýmsum gerðum, en bent hefur verið að Hollywood-stjörnur og íþróttahetjur fylli í skarð þeirra að einhverju leyti í dag. Stjörnurnar eru guðum líkar, áferðarfallegri og hæfileikaríkari en venjulegt fólk og búa við ríkidæmi og glamúr á við kóngafólk. Stjörnudýrkun hefur því lengi fylgt manninum og vilja sumir meina að hún sé hluti af mannlegu eðli þótt birtingarmyndin geti orðið brengluð.

Í nútímasálfræði er stjörnudýrkun skilgreint hugtak því tilfellið er að þótt hún sé yfirleitt saklaus og skemmtileg dægradvöl þá getur hún orðið sjúkleg. Þetta er ágætt að hafa í huga núna, þegar vart er þverfótað á Íslandi fyrir heimsfrægum stjörnum. Við stærum okkur gjarnan af því að hér fái stjörnurnar að vera í friði og sú virðist líka raunin ef þær reyna ekki þeim mun meira að vekja á sér athygli. Vonandi helst það þannig.

Sjálf taldi ég mig yfir stjörnudýrkun hafna, enda vönd að virðingu minni. Það er að segja þangað til Russell Crowe kom til landsins. Þá rifjaðist allt í einu upp fyrir mér að ég var lengi heitur aðdáandi hans og þótt nokkur ár séu liðin risti það greinilega dýpra en ég hélt. Þegar ég var farin að hjóla löturhægt um Fossvogsdalinn og rýna stíft í andlit allra sem ég mætti í von um að það væri Russell Crowe að koma „heim“ úr ræktinni, þá skildi ég að það væri bara stigsmunur á mér og Bieber-heitu smástelpunum. Það er ágætt að karlinn fór af landi brott áður en ég varð mér til skammar.

Birtist sem pistill í Morgunblaðinu miðvikudaginn 22. ágúst 2012.

Taki til sín sem eiga

Allt fyrir ástina.
Eina sem aldrei nóg er af.
Mennirnir elska, fórna, kveljast, þjást og sakna.
Allt fyrir ástina.
Sama hvað lífið gæfi mér,
ég segði út með hatrið, inn með ástina.

Svo segir í texta við lag Páls Óskars Hjálmtýssonar, Allt fyrir ástina. Páll Óskar hefur verið ötull talsmaður ástar og kærleika. Hann syngur um lífið og lofar það líka og hefur komið við hjartað í okkur mörgum með því að koma heiðarlega fram og tjá sig af einlægni. Nú síðast fékk hann þúsundir manna til að rétta allar hendur upp í loft og klappa fyrir ástinni á sólríkum degi í miðborg Reykjavíkur. Skilaboðin voru út með hatrið, út með neikvæðnina, inn með ástina og bjartsýnina. Ekki veitir af, því þótt Gleðigangan á laugardaginn hafi einkennst af gleði og samkennd reynist rætnin því miður sjaldnast langt undan og margir samborgarar okkar fá reglulega að kenna á fyrirlitningu og mismunun.

Hatursorðræðan þrífst ekki síst í skjóli tölvuskjásins og það var gegn þessari ómenningu sem Páll Óskar beindi m.a. spjótum sínum þegar hann sagði að hátíðahöldin næðu ekki bara til mannréttindabaráttu samkynhneigðra. „Þetta er hátíð fyrir alla þá sem eru orðnir leiðir á hatrinu og níðinu – inni á netinu, öllum ógeðslegu kommentunum sem hægt er að segja um alla minnihlutahópa,“ sagði Palli. 

Flestir gátu óhikað tekið undir orð hans, en einhvern veginn tókst samt litlum en háværum minnihlutahóp að verða þessum einfalda sannleik sárreiður og taldi að sér vegið þegar nefnd var til sögunnar ímynd hvíta, ríka, gagnkynhneigða, hægrisinnaða karlmannsins. Þar virðist ákveðin rökvilla vera á ferðinni. Páll Óskar sagði að engu væri líkara en að þessi hópur hvítra karla væri sá eini sem nyti friðhelgi, en alla aðra mætti uppnefna og níðast á og því þyrfti að breyta. Það þýðir ekki að Páll Óskar vilji að hvítir, ríkir, gagnkynhneigðir, hægrisinnaðir karlmenn séu líka uppnefndir og níddir. Reyndar þarf alveg sérstaka þvermóðsku til þess að takast að skilja orð hans á þann veg.

Hvíti karlmaðurinn var nefndur í þessu samhengi vegna þess að í gegnum söguna hefur kerfisbundið verið brotið á réttindum fólks vegna þess eins að það tilheyrir ekki þeim hópi. Sem betur fer er það á undanhaldi, eins og mannfjöldinn í Gleðigöngunni á laugardag sýndi, en það er samt ennþá svo að þeir sem stríða gegn norminu eiga oft erfiðara uppdráttar vegna fordóma. Meira að segja hvíti karlmaðurinn er ekki félagslega öruggari en svo að ef hann er fátækur gefur það höggstað á honum. Ef hann þjáist af geðsjúkdómi gefur það höggstað á honum. Ef hann er feitur gefur það höggstað á honum. Regnbogalitirnir eru einkennislitir Gleðigöngunnar og þeir tákna fjölbreytileika mannlífsins. Við eigum að fagna fjölbreytileikanum, ekki fordæma hann, og fylgja í fótspor Páls Óskars og hleypa ástinni inn.

Birtist sem pistill í Morgunblaðinu miðvikudaginn 10. ágúst 2011.

Þú skalt ekki nauðga

Ég held við séum að fara eins og köttur í kringum heitan graut. Mér hefur verið sagt að það megi ekki segja þetta en samt sem áður ættu konur að forðast að klæða sig eins og druslur til þess að koma í veg fyrir að ráðist sé á þær." Þessi orð lét kanadískur lögreglumaður falla í fyrirlestri um öryggismál á háskólalóð hinn 24. janúar. Ummæli hans eru ekki einsdæmi heldur bergmál af þeim endalausu, misvísandi fyrirmælum sem alla tíð hefur verið beint til kvenna um hvernig þær eiga að haga sér, hvar þær eiga að vera og hvernig þær eiga að klæða sig, til að koma í veg fyrir nauðgun.

Lögreglumaðurinn, eins og flestir þeir sem stigið hafa í sama predikunarstól, lét alveg hjá líða að nefna mjög einfalda aðferð sem karlar geta beitt til að koma í veg fyrir nauðgun: Að nauðga ekki. Í kjölfar ummælanna var efnt til fjölmennrar mótmælagöngu undir heitinu SlutWalk sem hefur verið endurtekin um allan heim. Og nú virðist slík ganga í bígerð í Reykjavík. Það er frábært að barátta gegn kynferðisofbeldi verði sífellt öflugri, en ég verð að viðurkenna að ég er hugsi yfir þessari útfærslu. Meðal yfirlýstra markmiða mótmælanna er að „endurheimta" orðið „slut". Í íslensku hefur orðið drusla verið notað með sambærilegum hætti, um konur sem þykja hafa sofið hjá „of mörgum" eða gefið til kynna með klæðaburði að þær séu viljugar til að sofa hjá „of mörgum".

Ekki get ég séð að í orðinu drusla séu fólgin mikil verðmæti til að endurheimta, enda hefur það alla tíð haft neikvæða vísan, líka áður en byrjað var að tengja það kynhegðun kvenna. Ef eitthvert orð er til sem konur þyrftu að „endurheimta" þá er það orðið „femínisti", sem virðist í hugum margra vera eitt það mesta skammaryrði sem hugsast getur og má vart á milli sjá hvort þykir verra, að vera drusla eða að vera femínisti. Skilaboð þessara mótmæla virðast vera margslungin og ég er ekki viss um að ég geti kvittað undir þau öll en þannig er reyndar femínisminn.

Femínismi er ekki miðstýrð hreyfing og því tekur hann á sig ýmsar myndir. En helsta hreyfiafl hans er þörfin fyrir að brjóta stöðugt upp þá flokka sem samfélagið setur konur í. Fyrst var það hið niðurnjörfaða hlutverk húsmóðurinnar sem þurfti að brjótast undan og sýna að konur geta verið eins og karlar (tekið þátt í stjórnmálum, klæðst buxum). Í næstu sveiflu femínismans var kvenleikinn endurheimtur og sýnt fram á að kona þarf ekki að vera eins og karl til að njóta virðingar. Fyrst þurftu konur að berjast fyrir því að fá að vera kynverur. Nú þurfa konur að berjast fyrir því að ekki sé litið á þær sem eintómar kynlífsdúkkur.

Druslugangan er enn eitt dæmið um að femínismi er í stöðugri gerjun. Sama hver útfærslan er virðist þó vera einhugur um að uppræta þá menningu sem gerir þolandann ábyrgan fyrir kynferðisofbeldi. Skilaboð samfélagsins hafa verið: „Ekki láta nauðga þér" en ættu að vera: „Ekki nauðga."


Birtist sem pistill í Morgunblaðinu miðvikudaginn 8. júní 2011.

Innfluttar sterabumbur

„Viltu hitta skrímslið" segir í auglýsingu frá sportverslun sem birtist víða þessa dagana. Tilefnið er innflutningur á „stærsta vaxtarræktarmanni heims", Þjóðverjanum Markus Rühl. Með því að kaupa fæðubótarefni fyrir 6.000 krónur fá aðdáendur tækifæri til að berja fyrirbærið augum, taka mynd af hetjunni og fá eiginhandaráritun.
Þeir sem helst fyllast aðdáun á úttútnuðum vöðvamassa manna eins og Markus Rühl eru ungir menn og þá ekki síst unglingsstrákar. Ungir strákar vilja gjarnan verða stórir, sterkir og massaðir enda er það ímynd karlmennskunnar í huga margra. En menn eins og Markus Rühl eru hættulegar fyrirmyndir og full ástæða til að hafna því að þeim sé hampað eins og afreksíþróttamönnum. Unglingar eru áhrifagjarnir.
Öfgafyllsta mynd vaxtarræktar og átraskanir á borð við anorexíu eru í raun tvær hliðar á sama peningnum. Hvort tveggja er fjarri því að stuðla að heilbrigðum og hraustum líkama. Í báðum tilfellum er verið að afskræma mannslíkamann með óheilbrigðum lífsstíl og fíkn og hampa afleiðingunum sem eftirsóknarverðu útliti. Markus Rühl er ekki afreksíþróttamaður. Hann keppir í yfirborði og ásýnd, ekki afrekum og notar bersýnilega vafasöm lyf til að ná þeirri ásýnd. Notkun stera og efna eins og insúlíns og vaxtarhormóna (e. Human Growth Hormone) hefur farið vaxandi í íþróttum þar sem allt gengur út á að vera stór, stærri, stærstur. Þetta hefur gengið hvað lengst í vaxtarrækt. Það sést berlega á því að jafnvel Arnold Schwarzenegger, einn frægasti vaxtarræktarmaður allra tíma, virðist þegar hann var upp á sitt besta í bransanum hafa verið frekar penn miðað við þá svakalegustu í dag. Þó notaði hann sjálfur stera, að eigin sögn.
Ef bornar eru saman myndir af vaxtarræktarmönnum í dag við forvera þeirra fyrir 40 árum sést hversu öfgafull þróunin hefur verið. Svo útbelgdur er kviður þessara manna, af ofvöxnum líffærum vegna hormónatöku, að engu er líkara en að magavöðvarnir sitji utan á feitri vömb. Sterabumbu. Hefur eitthvað breyst í líffræði mannslíkamans á síðustu 40 árum? Nei, ekki neitt. Það sem hefur hinsvegar breyst er lyfjanotkunin. Um daginn kom hingað til lands annað vaxtarræktartröll, Jay Cutler. Eftir komu hans fékk þátturinn Sportið á RÚV til sín tvo fróða menn og spurði þá hvort hægt væri að verða eins og Cutler án þess að taka stera. Ekki stóð á svörunum: Nei, aldrei. Þetta liggur í augum uppi og má því draga þá ályktun að þeir sem leggi nafn sitt við komu þessara manna hingað til lands og kynna sem hetjur og fyrirmyndir hljóti að leggja blessun sína yfir líferni þeirra. Til að nefna nokkra af þeim sjúkdómum og kvillum sem stera- og hormónanotkun vaxtarræktarmanna hefur í för með sér má telja upp stækkað hjarta og aukna hættu á hjartaáföllum, háan blóðþrýsting, bjúg, ákveðnar gerðir krabbameins, sinaskeiðabólgu, liðverki og síðast en ekki síst karlabrjóst. Verði ykkur að góðu!
Strákar, ekki láta blekkjast af sýndarmennskunni, það er ekki alvöru karlmennska.


Birtist sem pistill í Morgunblaðinu miðvikudaginn 2. febrúar 2011.

Nekt

Nekt er áhugavert fyrirbæri. Allir hafa áhuga á henni, í mismiklum mæli þó, enda engin tilviljun að nekt þykir gera nánast allar vörur söluvænlegri, sama hversu óljós eða súrrealísk tengingin er. Sumir fá mikið út úr óbeislaðri nekt og virðist það jafnvel vera eiginleiki sem á við um heilu þjóðirnar umfram aðrar. Þjóðverjar koma upp í hugann í þessu sambandi, þeir kunna sko að vera naktir. Að þessu leyti fannst mér landkynningarmyndband Inspired by Iceland-átaksins ótrúverðugt, því ljóshærða stúlkan sem sést tipla nakin út í náttúrulaug í einu atriðinu hefði samkvæmt öllum líkindareikningum átt að hitta þar fyrir nakinn Þjóðverja á miðjum aldri. Það er allavega mín reynsla.

En mér er sama þótt ég deili öllum náttúrulaugum landsins með nöktum Þjóðverjum, því þeir eru alltaf svo glaðir þegar þeir eru naktir að maður getur varla annað en hrifist með. Íslendingar mættu íhuga að tileinka sér sömu nektargleði því þá gætum við kannski fengið útlenda ferðamenn (aðra en Þjóðverja augljóslega) til að hætta að vera svona aulalegir í sturtuklefum manngerðu sundlauganna. Þeim finnst mörgum augljóslega óþægilegt að þurfa að sápa sig fyrir framan ókunnugt fólk, en mér finnst bara óþægilegt að horfa upp á vandræðaganginn í þeim þegar þeir reyna að hylja sig eins lengi og hægt er með handklæðinu og snúa svo andlitinu að veggnum í sturtunni.

Mér finnst mjög erfitt að skilja hvernig fólk frá löndum þar sem er skólaskylda með tilheyrandi íþróttatímum getur komist hjá því að venjast við að sturta sig með fólki af sama kyni. Þegar ég var sjálf skiptinemi í Bandaríkjunum var þó nokkru ljósi varpað á þessa ráðgátu. Ég bjó á háskólakampus þar sem var glæsileg íþróttaaðstaða og fór reglulega í ræktina. Fyrstu dagana tók ég með mér handklæði enda voru mjög fínar sturtur í búningsklefanum. Bandarísku íþróttastelpurnar urðu hins vegar standandi hissa þegar þær heyrðu vatn renna í sturtunum og komu jafnvel og kíktu, alklæddar auðvitað, inn í sturtuklefann til að kanna hvort það væri eitthvað bilað. Þegar í ljós kom að einhver var í alvöru að þvo sér í sturtunum urðu þær hrikalega vandræðalegar. Ég hætti þessu því fljótlega og notaði frekar einkasturturnar á heimavistinni til að verða ekki alræmd sem evrópski skiptineminn með nektaráráttuna.

Málið með nekt er nefnilega að hún er ekki vandræðaleg ef allir eru jafnnaktir og jafnsama. Ef einn er í fötum og fitjar upp á nefið fer þetta fyrst að verða eitthvað skrýtið. Þetta sannaðist endanlega fyrir mér þegar ég ánetjaðist einu sinni króatísku nektarbaðhúsi. Það var reyndar fyrst og fremst gufan og sánan sem heillaði mig, en nektin samt líka því henni fylgdi ótrúleg frelsistilfinning um leið og maður vandist því að vera umkringdur nöktu fólki af báðum kynjum. Sem tók svona tvær mínútur því öllum var sama og enginn var vandræðalegur.

Því miður er varla grundvöllur fyrir þessum kúltúr hér vegna smæðar samfélagsins. Þótt nekt geti gert mann bæði glaðan og frjálsan veit ég ekki alveg hvort ég væri undir það búin að nikka bara vinalega til æðsta yfirmanns míns ef ég mætti honum í nektargufubaði.

Birtist sem föstudagspistill í Morgunblaðinu föstudaginn 14. janúar 2011

Á föstudegi - Ranghugmyndir

Ég er 167 sentimetrar að hæð og þessa dagana 70 kíló, þyngri en ég hef nokkru sinni áður verið. Fyrir 5 árum, þegar ég var 19 ára, var ég 10 kílóum léttari og þegar ég var 14 ára var ég 15 kílóum léttari. Kannski ekki heillavænleg þróun en það stendur líka ekki til að bæta við 15 í viðbót. Alla mína tíð hef ég nú samt skilgreinst sem „heilbrigð" samkvæmt BMI stuðlinum svokallaða, ég hef alltaf verið og er enn í kjörþyngd þótt það sveiflist eitthvað til hvort ég er nærri efri mörkunum eða neðri.

Þegar ég var unglingur var raunveruleikinn hinsvegar allt annar - inni í höfðinu á mér.

Fyrsta minningin mín af því að finnast ég vera of feit er frá því ég var 12 ára. Þetta var á heitum sumardegi og þegar síðdegisbirtan varð gullin tók mamma mynd af mér í góða veðrinu. Ég var klædd í stuttbuxur og stuttermabol og ég man að ég var ósátt við þessa myndatöku því ég var viss um að þessi hræðilega bumba hlyti hreinlega að vella yfir buxnastrenginn. Það var ekki fyrr en nokkrum árum seinna sem ég fann þessa mynd og fattaði hvað ég hafði ótrúlegar ranghugmyndir um sjálfa mig, því myndin er óumdeild sönnun þess að ég var tággrönn þennan dag, meira að segja með mjög skorna vöðva á handleggjum og kálfum og rennisléttan maga.

Ég hef verið svona 17 ára þegar ég fattaði hvað ég var vitlaus þegar ég var 12 ára, en það tók mig nokkur ár í viðbót að fatta að ég var ennþá alveg jafnvitlaus. Þegar ég var 17 ára var ég nefnilega líka sannfærð um að ég væri nú frekar búttuð, samt var ég varla meira en 60 kíló og því augljóslega alveg nógu grönn. Núna öllum þessum árum og kílóum síðar er ég sem betur fer sátt með mig og finnst ég líta vel út. Ég veit líka að ég er í kjörþyngd og kroppurinn á mér er fílhraustur. Hvílík synd að eyða 10 árum í að vera ósátt við hann.

Ég skil ekki ennþá hvernig ég gat séð mig í svona röngu ljósi og þess vegna skil ég ekki heldur þegar ég hlusta á vinkvennahópa á þessu reki í sturtuklefunum þegar ég fer í sund. Þar heyri ég stelpur sem eru ennþá að vaxa og ættu þar af leiðandi að vera að þyngjast fagna því að hafa misst tvö, ósýnileg kíló. Rétt eins og ég áður sjá þær sjálfar sig í einhverjum fáránlegum spéspegli eigin augna. Mig langar til að hrista þær hressilega en efast um að það dugi til, það eina sem ég get gert er að vona að þær læri bráðum að sjá sig í réttu ljósi og skilji að þær eru ekki feitar og ljótar. una@mbl.is

Birtist sem föstudagspistill í Daglegu lífi Morgunblaðsins 23. október 2009.

Nýtt og himinhátt útlit

ÞÁTTURINN Nýtt útlit hefur nú runnið sitt skeið á Skjá einum í bili. Karl Berndsen hefur þar lagt sitt af mörkum við að fínpússa hina heimsþekktu fegurð íslenskra kvenna enda geta bæði glæsilegustu konur og myndarlegustu karlar stundum þurft á hjálp að halda við að draga fram sínar bestu hliðar. Ég hef haft gaman af þessum þáttum þótt ég hafi í upphafi verið meira en tilbúin að vera óvægin og rífa þá í mig.

Þáttagerðin er ekki fullkomin enda í ódýrari kantinum og haldið uppi af auglýsingum, en Karl gæðir þá sjarma því hann er vinalegur og greinilega fagmaður.

Áhugaverðast er auðvitað að sjá umbreytingarnar og honum tekst vel að taka tillit til persónuleika kvennanna sem hann tekur í gegn. Eitt stingur þó í augu og það er hversu gríðarháir hælar eru á skónum sem Karl velur á konurnar. Þótt þeir séu smart hafa ekki allar konur úthald í að þramma um á 15 sentimetrum alla daga enda djöfullega þreytandi.

Sjálfri finnst mér gaman að hækka mig aðeins í loftinu og láta smella í hælum, en ég læt mér ekki detta það í hug að kaupa svona stultur eins og skellt er undir konugreyin. Kalli minn, þú pælir í þessu, ég býst við þér aftur á skjánum í haust.

Birtist sem Ljósvakapistill í Morgunblaðinu föstudaginn 29. maí 2009.

Já, já, já

Á miðvikudaginn sáum við Önni myndina Yes Man í bíó. Hún reyndist vera prýðisskemmtun. Boðskapurinn er heldur ekki sem verstur, í þeirri ýktu mynd sem hann birtist þó að hætti Jim Carry. Að vera vakandi fyrir því að grípa tækifærin sem lífið hefur upp á að bjóða þótt það krefjist þess að fara út úr þægindabubblunni. Bara fara út, drekka ógeðslega mikið af redbull og reifa.

Jæja. Kannski var ég undir áhrifum þessarar myndar þegar ég fékk símtal daginn eftir í gegnum frænku mína þar sem örvæntingarfullur hársnyrtinemi bað mig um að gerast prófverkefnið sitt í Iðnskólanum í Hafnarfirði. Hugur minn öskraði "JÁ MAÐUR! JÁ MAÐUR!" Og ég sló til. Mætti í Iðnskólann í Hafnarfirði snemma í gærmorgun.

Núna er ég eiginlega rauðhærð. Ég veit ekki alveg hvort ég get vanist þessu. Liturinn er svo sem ágætur en ég fattaði það ekki fyrr en núna að ég hef alltaf verið stolt bimbó. Ég þekki mig eiginlega ekki í spegli. Ég ætla samt að leyfa þessu að vera aðeins og sjá hvað gerist. Aðaláhyggjuefnið er að nú verði endanlega ómögulegt að þekkja okkur systurnar í sundur.

Mig sig

Það má vart á milli sjá hvor Sighvatsdóttirin er fegurri

Sendið PETA á mig
Ég hef aldrei keypt mér dýrafeldi. Einhvern veginn hefur það samt æxlast þannig að ég á dágott safn af slíkum nytjagripum. Má þar nefna fagurgrátt kanínuskinn sem Anna gaf mér í jólagjöf og er óskaplega mjúkt um hálsinn. Svo á ég eldrautt vesti úr klipptum ref sem ég fékk frá tengdaforeldrum mínum fyrir nokkrum árum. Þessi jól gáfu þau mér líka trefil úr minkaskinni, sem keyptur var í Moskvu. Ekki veit ég hversu margir minkar fóru í hann, en hann er efnismikill. Punkturinn yfir i-ið er svo ennisbandið úr minkaskinni (íslensku) sem Önni gaf mér. Allt hefur þetta komið sér afar vel í kuldakastinu sem nú er að ljúka. Ekki síst þar sem ég hef tekið upp þann sið að nýta mér strætókerfið. Dýraskinn eru ótrúlega hlý og mjúk og kuldaboli beit ekkert á mig. Eftir þessa reynslu myndi ég því jafnvel íhuga að kaupa mína eigin feldi. Ef ég ætti ekki svona marga.

Vert er að benda á...
...að stofnuð hefur verið sérstök síða af áðurnefndri Önnu, þar sem Asíuferðinni upprennandi verður vonandi gerð skil í samvinnu okkar ferðafélaganna. Þar er eitthvað komið inn nú þegar en hún mun sjálfsagt glæðast lífi þegar við leggjum í hann þann 1.mars. Ég er samt svo mikill egóisti að ég blogga örugglega aðallega um ferðina frá mínum sjónarhóli hér. Hamskiptin eru bara orðin of samofin mér til að ég tími að skilja þau útundan. En slóðin er sumsé www.asiuflakk.blogspot.com , endilega kíkið.

Stripl/-s/-ið/-inu/-sins

Í dag keypti ég mér fallegasta nærfatasett sem ég hef höndum á komið. Það er svo flott að nú langar mig helst bara að striplast um hálfnakin for everyone to see. Það besta er líka að þetta voru algjörlega spontant og óvænt kaup. Eða nei annars, það er ekki það besta.

Beygingarmynd dagsins: Sjá fyrirsögn

Kristur á jörðu

Ekkert er til af þessum heimi sem ég hata heitar eða innilegar en nælonsokkabuxur.

KVK

Loksins hefur mér tekist að gangast við kynferði mínu. Nú hef ég klæðst pilsum/kjólum, ýmist hversdags eða spari, undanfarna 8 daga og fundist jafnvel þægilegra en hinar hefðbundnu buxur. Til að fullkomna þetta fékk ég mér svo göt í eyrun, í fyrsta sinn, í dag við mikla undrun afgreiðslustúlknanna í skartgripaversluninni. Normið er víst að stelpur séu að fá sér þetta allt frá nokkurra mánaða aldri (?!) til ca.6 ára aldurs. Kannski ég byrji að nota eldrauðan varalit líka.

Beygingarmynd dagsins: Hrossins

G-strengur

Síðan g-strengir urðu almennir meðal kvenna hafa reglulega heyrst fullyrðingar um óþægindin sem fylgja þessum klæðnaði. Nú síðast í gær, þegar ég sat í umræðutíma í heimspekilegum forspjallsvísindum, heyrði ég g-strengi nefnda í umræðu um kynjamisrétti, og það var ekki í fyrsta skipti sem haldið er fram tengslum þar á milli. Sjálfsagt er sitthvað til í því að g-strengir séu hluti af þessari stanslausu hlutgervingu kvenlíkamans sem maður er bombardaður með allan daginn; en ég er mótfallin því að g-strengir séu gerðir að sérstöku baráttumáli í jafnréttisumræðunni. Auðvitað er fáránlegt að framleiddir séu strengir sem ætlaðir eru litlum stelpum sem varla eru kynþroska. Mér finnst sárt að sjá krakka með sáralitla kynvitund finna sig knúin til að leika kynverur, á kolröngum forsendum. Á hinn bóginn þykir mér ekkert sjálfsagðara en að fullorðið fólk sé meðvitað um líkama sinn og geri sitt besta til að líta vel út. Þetta á bæði við um konur og karla. Það er ekkert að því að vera kynvera, og jafnframt ekkert sem segir að konur sem reyni að vera kynþokkafullar hafi ekki ýmislegt annað fram að færa líka. Þess vegna fer í taugarnar á mér þegar g-strengir eru útmálaðir sem hlekkir til tákns um þrældóm konunnar. Flestar konur sem kjósa að ganga í g-strengjum gera það sjálfviljugar; ekki vegna skorts á sjálfstæðum vilja. Þetta er nefnilega bara alveg ágætis nærfatnaður og að margra mati þægilegri en hefðbundna sniðið, sem er oft gjarnara á að skerast í nárann. Mér þykir það vera til marks um þægindi nærfata ef ég gleymi í hvaða nærbuxum ég er þegar líður á daginn, og á það við um flesta mína g-strengi.

En að allt...

...öðru. Opnuð hefur verið með pompi og prakt, freyðivíni, borða og ræðuhöldum, ný vefsíða. Sú ber heitið Djöflaeyjan og er rekin af 4 mætum mönnum; þeim Önundi Ragnarssyni, Magnúsi Davíð Norðdahl, Árna Helgasyni og Sverri Inga Gunnarssyni, auk þess sem Konráð Jónsson hafði hönd í bagga. Þar eru mætir menn á ferð og því varla við öðru að búast en að síðan sé frambærilega og óhætt að mælast til þess að áhugasamir netverjar innleiði Djöflaeyjuna í sinn daglega netrúnt.

Töff

Í dag hef ég skartað forlátra plástri á þumalfingri vinstri handar. Í seinni tíð gerist það æ sjaldnar að maður þurfi á plástrum að halda, sem er synd að vissu leyti því þeir eru dálítið skemmtilegir. Þegar ég var lítil þótti mér mjög töff að vera með plástur, og jafnvel enn flottara að hafa ör. Enn eimir eftir af þessu viðhorfi. Í hitteðfyrra sumar tókst mér að skera mig á öllum fingrum annarar handar í einu og gekk því með 5 plástra. Þrátt fyrir að þeir bæru merki um klaufaskap minn fannst mér þeir líka hafa sinn sjarma, svona innst inni. Það sama má segja um þumalplásturinn núna, ég er nokkuð sátt við hann og er ekki frá því að hann geri mig sjóaðari í útliti.

Beygingarmynd dagsins: Blækur

Sem konu mæta mér mörg vandamál. Nú stend ég frammi fyrir því að eiga þó nokkur mismunandi skópör, sem öll eru ágæt til síns brúks. Hinsvegar passar ekkert þeirra, ekki eitt einasta, við jólakjólinn minn, sem ég fékk að gjöf frá foreldrum mínum síðustu jól. Eins og hetjur íslendingasagnanna þarf ég því að velja milli tveggja slæmra kosta; annars vegar að klæðast kjólnum skólaus, ellegar í óstílíseruðum skóbúnaði. Hinsvegar að kaupa mér enn eitt rándýra skóparið. Ó hvílík armæða, hvílíkt hlutskipti.

Ég er að hugsa um að stytta hárið á mér um ca.20 sentímetra og klippa á mig topp. Væri það óðs manns æði? Feigðarflan? Blint rennsli í sjóinn? Stundarbrjálæði? Gröftur minnar eigin grafar? Síðasti naglinn í líkkistu minni? Ólán sem ekki ríður við einteyming? Gárunga glys?
Eða væri það rós í hnappagatið? Mergur málsins? Eins og hanski að hönd? Vel úr garði gert? Skrautfjöður í hatt minn? Mitt rétta andlit? Gulli betra? Gæfa og gjörvileikur?
Ég er hreint ekki viss.

Axlabönd

Helsti ókosturinn við að hafa brjóst finnst mér vera sá að vegna þeirra gengur erfiðlega að nota axlabönd. Þetta tvennt fer einfaldlega ekki vel saman, sem er leitt því axlabönd eru stórskemmtileg að mínu mati. Karlmenn sem bera axlabönd hafa líka kynþokkafullt yfirbragð svo það er synd að axlabönd njóti ekki meiri vinsælda en raunin er.

Ég er komin með bumbu.