Gamlar sálir Reykjavíkur

Þegar kirkjuklukkurnar hringdu níu sinnum að morgni annars í hvítasunnu vöknuðu húseigendur Freyjugötu 25 B í Reykjavík eftir aðeins fjögurra stunda svefn.

Það var samt ekki klukknahljómurinn sem truflaði svefninn heldur traustabrestir í húsinu, sem hafði mátt þola fremur harkalegan umgang þá um nóttina, enda blásið til veislu þar sem fjöldi gesta var nokkurn veginn á pari við fermetrana. Húsið virtist timbraðara en við gestgjafarnir þennan morgun, ekki bara í bókstaflegri merkingu, og þótt undirrituð væri þakklát fyrir að vakna heil heilsu var ekki laust við að samviskubit gerði vart við sig gagnvart blessuðu bárujárninu. Það var víst áreiðanlega ekki byggt með það í huga að verða dansgólf, enda kveinkaði það sér undan okkur.

Auðvitað er það þannig að ég á þetta fallega litla hús að Freyjugötu 25 B, stimplaðir pappírar frá sýslumanni geta vottað það, og þess vegna ræð ég svo sem hvað ég geri við það, innan húsverndunarmarka. Samt er ekki laust við að mér líði svolítið eins og gesti í húsinu mínu, því þótt ég hafi búið þar í sjö ár veit ég að svo ótal margir hafa kallað húsið sitt á undan mér og aðrir munu vonandi gera það á eftir mér líka. Það er þannig með hús að þótt þau séu úr dauðu efni geta þau verið afskaplega lifandi, líkt og líf allra þeirra sem dvalið hafa innan veggja þess skilji eftir sig svolítinn neista og sögu. Það er engin tilviljun að talað er um gömul hús með sál. 

Húsið mitt tilheyrir fyrstu kynslóð húsa sem reist voru með miklu basli í jaðri byggðar efst á Skólavörðuholti við lok fyrra stríðs. Guðlaug Jónsdóttir ekkjukona reisti það samkvæmt skrám árið 1921. Ég veit ekki hver hún var en kann henni þakkir fyrir að vanda til verksins. Þá var mikill skortur á bæði húsnæði og byggingarefni í Reykjavík og engin skipulagslög í gildi. Nú 90 árum síðar er fólk enn að villast inn í portið í leit að öðrum húsnúmerum. Þótt húsið mitt sé aðeins 38 fm að grunnfleti á tveimur hæðum skilst mér að á tímabili hafi íbúðirnar verið fjórar umhverfis stóra skorsteininn, sem hélt hita á fólkinu þá en er í daga bara skrautmunur og minnisvarði um fyrri tíð. Nú búum við bara tvö í húsinu. Lífskjör Reykvíkinga hafa sannarlega batnað.

Grúsk í gömlum dagblöðum leiddi í ljós að árið 1927 var hægt að fá gert við kjöt- og sláturílát eða smíðuð ný hjá einum íbúanna í húsinu. 1930 var auglýst eftir einhleypum karli til að leigja herbergi í húsinu, en árið 1937 var það á lista í Þjóðviljanum yfir óhæfar kjallaraíbúðir í Reykjavík. Þökk sé umhyggju þeirra sem á undan fóru er húsið þó hér enn og kjallarinn langt frá því að vera óhæfur. Þar sofnuðu núverandi húseigendur vært eftir þrítugsafmælið á sunnudag en hrukku sem fyrr segir upp þegar hið níræða hús gerði vart við sig með brestum.

Ég gat ekki að því gert að klappa veggjunum svolítið þegar ég fór á fætur og lofaði því í hljóði að skila húsinu mínu fallegu og með sál til næstu kynslóðar Reykvíkinga. 

Birtist sem pistill í Morgunblaðinu miðvikudaginn 30. maí 2012.

Á þriðjudagskvöldi fyrir skömmu hitti ég góðvini mína, þau Ásdísi Eiri Símonardóttur, sérfræðing í mannauðsstjórnun, og Jón Eðvald Vignisson, frumkvöðul og tæknistjóra (lengri mun atlaga mín að namedroppi aldarinnar ekki verða að sinni), yfir bjórkollu á knæpu við Laugaveg.

Við það tækifæri varð úr að blaðamaður og sérfræðingur tókust í hendur upp á að feta í fótspor frumkvöðulsins með því að endurtaka leikinn á komandi föstudagskvöldi að viðbættum dansi. Við sérfræðingurinn sammæltumst nefnilega um það að ólíkt frumkvöðlinum værum við ekki nógu duglegar lengur að gera það sem á götumáli gæti kallast að dansa af sér rassgatið og það þrátt fyrir að eiga að heita tiltölulega ungar, lausar og liðugar konur búsettar í miðri þeirri borg sem alræmd er fyrir skemmtanalíf sitt. Þótti þetta því afbragðsgóð hugmynd, allt þar til föstudagskvöldið bar að garði.

Eftir strembna vinnuviku fannst mér öllum mínum þörfum um ánægjulegt kvöld fullnægt þar sem ég lá uppi í sófa og horfði á Útsvarið með ostapoppsmylsnu á bringunni. Ég áræddi að senda fyrstu skilaboðin og gefa til kynna, mjög undir rós þó, að dansinn væri kannski ekki beinlínis dunandi í blóðinu að svo komnu máli. Hófust þá nokkuð löng sms-samskipti sem einkenndust af því að hvorug vildi vera fyrri til að játa á sig miðaldra hegðun. Á endanum náðist þó með miklum létti þögult samkomulag beggja um að sófarónni skyldi ekki raskað þetta kvöldið og jafnframt að þessi uppgjöf ungæðisins fyrir þreytunni færi ekki lengra. Enda skal viðurkennast að það er ekki mjög töff. Síðar hefur undirritaðri verið tjáð að það sé ekki heldur töff að sitja heima með sínum ektamanni og skora hvort á annað í landafræðileiki yfir rauðvínssötri.

Frá þessu segi ég nú vegna þess að eftir að hafa skorað þessi tvö hallærisstig í röð sé ég mig knúna til að reyna að endurheimta kúlið og láta þreytuna ekki hafa yfirhöndina þetta föstudagskvöldið, en tel í ljósi reynslunnar að ég þurfi að festa það á prent til að standa við stóru orðin.

Ef ég svara ekki símanum yfir Útsvarinu í kvöld er það vonandi vegna þess að ég er að dansa.

Væmin.is

Jæja stutt hérna fyrir svefninn. Ég útskrifaðist í dag og meira um það síðar, en af því tilefni fékk ég lager af fólki hérna í heimsókn til mín og ég vildi bara koma því á framfæri svona í morgunsárið/næturhúminu hvað þetta er allt frábært fólk sem ég þekki og hvað mér þykir vænt um þau öll. Æjæjæj þið eruð öll svo skemmtileg og sniðug og mér þykir svo ótrúlega vænt um ykkur öll með tölu sem voruð hérna í kvöld, og suma sem vantaði líka reyndar, öll, öll, öll. Og svo náttúrulega á ég besta manninn af þeim öllum sem er svo óendanlega góður við mig, en það er önnur saga. Lov jú gæs. Og þegar ég vakna í fyrramálið verða alls konar flöskur og ógeð út um allt hús innandyra og utan en þær eru einungis til marks um það einvalalið sem stendur mér næst.

P.s. Önni er að gera grín að mér hérna fyrir að hafa gert eins fyrirsagnir síðan ég var með bláa bloggið. (Ekki klámblogg heldur það sem var með bláu templeiti). Og fyrir ykkur stelpur sem eruð kannski forvitnar að vita hvað var í litla pakkanum sem var opnaður eftir partýlok, þá var það voðalega fallegt hálsmen. Thank you very much goodnight.

Hressur

Í gær hélt ég partý enda var þrefalt tilefni til að gleðjast. Í fyrsta lagi á ég afmæli í næstu viku, og var það formleg ástæða fagnaðarins. Í öðru lagi endurheimti MR loksins Hljóðnemann góða í Gettu betur, eftir tvísýna keppni. Það var kominn tími til að ný kynslóð MR-inga fengi að opna bjórflöskurnar sínar á gripnum, og ég samgladdist þeim innilega. Reyndar þurfti ég að standa á bak við ísskápinn heima í bráðabananum þar sem mér var ómögulegt að sitja kyrr vegna spennu; og hafði ég þó reynt að telja sjálfri mér trú um að mér stæði svo sem á sama hvernig þetta færi. Gettu betur er eðalsjónvarpsefni. Þriðja fagnaðarefnið var svo hinn nýi starfsvettvangur sumarsins, því við Önni munum bæði hefja störf á Morgunblaðinu í lok maí. Það verður spennandi og án efa mjög lærdómsríkt, svo ég hlakka mikið til.
Ég þakka þeim sem glöddust með mér í gær, þetta var gaman.

Beygingarmynd dagsins: grindar

Pakk

Úff, ég er rétt sloppin úr einu skelfilegasta partýi sem ég hef nokkurn tíma sótt. Partýhaldararnir voru hópur Georgíumanna (as in lýðveldið Georgía) en bróðurhluti partýgesta voru bandaríkjamenn í vímu. Fyrst fannst mér þetta bara fyndið og áhugavert, en eftir fyrsta klukkutímann var ég komin með nóg og langaði burt. Ég vildi hinsvegar ekki labba ein heim, þar sem okkur er ráðlegt að vera ekki á ferð ein eftir myrkur. Þá varð ég fyrir vonbrigðum með nýju vini mína, það kom mér á óvart hversu lengi þær vildu hanga í þessu ógeðslega partýi. Húsið sjálft var ótrúlega sjabbí og óhreint, svo jafnvel herbergið mitt á campus virkar sem lúxusíbúð í samanburði. Meirihlutinn af liðinu þarna var mjög vafasamur lýður sem ég treysti ekki. Þess vegna vildi ég ekki fara úr jakkanum og skilja hann eftir einhvers staðar þarna. Töluvert var um kannabisreykingar þarna, en auk þess var "bar" í kjallaranum, (tréborð á hvolfi ofan á gömlum þurrkara) þar sem fólk gat keypt bjór eða heimatilbúinn, georgískan vodka (lesist: landa) fyrir einn dollara. Í einu herberginu lág fólk hálfandvana í hassvímu, en í stofunni á jarðhæðinni var dansað við gangsta-rapp. Stofuveggurinn var skreyttur með sjálflýsandi, appelsínugulu graffítikroti, og eina húsgagnið í stofunni, sófinn, var þéttsetinn af pörum slefandi upp í hvort annað.

Í stuttu máli þá átti ég engan veginn heima í þessu partýi og kærði mig ekki um að umgangast þetta lið. Nú líð ég hinsvegar fyrir það að hafa ekki sama sjálfstæði og ég er vön. Ég treysti mér ekki til að vera ein á ferð úti, bæði þar sem ég er ekki nógu kunnug hérna auk þess sem það er bara ekki skynsamlegt. Þess vegna þurfti ég að hanga þarna fram eftir öllu.
Mér er því mjög létt núna að vera kominn inn í blessað herbergið mitt. Herbergisfélagi minn er fjarverandi yfir helgi og ég fæ því að vera í friði með elsku fartölvuna mína, sem er er það heimilislegasta sem ég á núna. Mikið er ég fegin að vera með tölvuna með mér, það er sama hvar ég er, tölvan er það sem helst gefur mér þá tilfinningu að ég sé "heima." Jafnframt er mér farið að þykja mjög vænt um rúmið mitt, þrátt fyrir hvað ég var vonsvikin fyrst með þessa semí-koju. Mín helsta afslöppun er að leggjast upp í rúm með fartölvuna og headphones og hlusta á tónlistina mína, oftar en ekki íslenska tónlist.

Ég hef haft mikla þörf fyrir að hlusta á íslenska tónlist þessa fyrstu vikur hérna í Bandaríkjunum. Einhvern veginn er það svo að sú staðreynd að ég er Íslendingur miklu stærri hluti af mínu ídentíteti hérna úti en ég gerði ráð fyrir. Ekki vegna þess hvernig aðrir sjá mig, heldur hvernig ég sé sjálfa mig. Þótt ég sé orðin þreytt á því að þurfa sífellt að svara sömu spurningunum um Ísland.

Á kvöldin fæ ég oft mikla þörf fyrir að spjalla við Önna eins og ég er vön að gera fyrir svefninn, eða einhvern annan heima. Tímamismunurinn er mér hinsvegar ekki í hag, þar sem Ísland er 6 klst. á undan mér og flestir því í fastasvefni heima. Í staðinn læt ég mér nægja að slaka á yfir tónlist. Núna er ég reyndar búin að skipta úr því íslenska yfir í Radiohead, sem verða alltaf uppáhaldið mitt. Gotta lof ðat þunglyndisrokk.

Nú er ég farin að sofa, þakklát fyrir að hafa sloppið lifandi úr þessu skelfilega ó-intellektjúala lágklassapartýi. Megi það aldrei endurtaka sig.

Snú, snú, trallala

Laugardagskvöldið var alveg magnað og ber ég þess enn merki. Á sunnudagsmorguninn fann ég fyrir töluverðum eymslum hægra megin í hálsinum og hélt ég hefði kannski orðið fyrir höggi. Svo fann ég að sami verkur var vinstra megin. Sömu sögu var að segja um mjaðmirnar, symmetrískur verkur báðum megin. Líkami minn er greinilega ekki vanur svona sveiflu, enda óvenjumikið dill fyrir mína parta. Varla var annað hægt en að sleppa sér aðeins, þar sem neðri hæð Priksins minnti á treiler myndarinnar Coyote Ugly, slík var stemningin. Ég dansaði stanslaust í hópi (ellegar þvögu) góðra manna, frá því ég steig inn um dyrnar, um eittleytið, og þar til ég gekk út aftur rétt fyrir fjögur. Hressastur allra var samt án efa Jóhann Alfreð Kristinsson, enda var þetta kvöldið hans. Og gott var það, kvöldið.

Paté

Fyrr í kvöld fóru að heyrast töluverð læti frá götunni hérna hinum meginn við garðinn minn. Ýmislegt benti til þess að þar væri partý í gangi og nú fer það ekkert á milli mála lengur. Allir eru augljóslega orðnir haugafullir og hafa af einhverjum ástæðum ákveðið að flytja partýið út á götu. Í frostið. Ég sé þau frá birtu ljósastaursins sem þau húka undir. Krakkar með bjórflöskur sem skakklappast um og garga og skrækja. Ótrúlega mikil læti í þeim. Ég blótaði þeim í huganum þar til ég heyrði rammfalskan en einlægan drykkjuhópsöng þeirra. Yfir Mosfellsbæinn bergmálar Gaudinn og "Fyrst kemur MR, MR, MR, svo kemur MR, MR, MR, síðan kemur MR, MR, MR, ENDALAUST!" Fullir MR-ingar. Það mýkti mig aðeins, þótt ómurinn frá þeim sé leiðinlegur. Ætli þau verði ekki lögð af stað á árshátíð eftir klukkustund. Megi þau skemmta sér vel.

Þynnkubani

Fátt er betra á laugardagsmorgni en að slappa af og horfa á Babe; Pig in the City. Lítill grís með göfugt hjarta, mýs sem syngja Edith Piaf, útbrunnir sjimpansaskemmtikraftar sem kyssast, mafíuhundur (Anything the pig says, goes.) og síðast en ekki síst orangútaninn Thelonius, með axlabönd og gullúr. Ekkert er fyndnara en apar í fötum, nema ef vera skyldi dýr með skonsur á höfðinu. Svo er þemalagið æðislegt og senan þegar kona bóndans skoppar um hátíðarsalinn í uppblásnum trúðabuxum er eitt það fyndnasta sem ég hef séð.

Loksins

Laugardaginn 29.mars 2003 var ég stödd í fagnaði heima hjá Snæbirni í tilefni af sigri MR í Gettu betur. Í ölæði skrifaði ég þar eftirfarandi færslu:

George Bush, stríð, Tony Blair. Saddam Hussein. Bombings. Iraq. Gettu betur. Sigur Rós. Pamela Anderson. JeNNa Jameson. Spæderman. Bjösi. Ég vil fá hættir tlejara maður. Snærb´jorn heldur besti parytin. Mr vann gettu betur. ÞEir eru með tölvu í eldhúsinu! GOtnesku spurningin var best, við lærðum það í málvísindum og Atli vissi það allt. GEgt svalt. ÉG heyrði srax.

Þetta hafði ekki tilætluð áhrif á sínum tíma, en í dag fékk ég loksins uppskeru erfiðins míns, því einhver kom inn á síðuna mína í gegnum Google með leitarorðunum "jenna jameson"+verð.

Ég hef oft fárast yfir því að ekki sé hægt að fara í bæinn um helgar án þess að lenda í leiðinlegu fólki sem abbast upp á mann. Héðan af ætla ég að fara varlega í síkar yfirlýsingar, því mig grunar að á laugardagsnóttina hafi ég verið ein af þessum leiðinlegu.

Beiskja

Rámur hálsinn ber þess vitni að ég hafi verið of bitur í gær. Nú er mál að linni og hér eftir verður litið á bjartari hliðar, t.d. þá ánægjulegu staðreynd að timburmenn hafa ekkert haft sig í frammi og enginn tók eftir því að kjóllinn minn var gagnsær.

Árshátíð

Eitthvað rámar mig í mín eigin drykkjulæti. Svona eftir á að hyggja hefði hvítvínsflaskan ein kannski verið nóg, fyrir manneskjuna sem ætlaði bara að taka því rólega þetta kvöld. Ég vona að enginn hafi hlotið skaða af ólátunum í mér. Til afsökunar minni ég á að árin mín eru enn ekki nema 18 að tölu og telst ég því fullgildur krakki, þannig get ég borið fyrir mig barnslegt dómgreindar -og þroskaleysi.

Neinei ég var nú kannski ekki svo slæm, miðað við ýmislegt, en samkvæmt eigin viðmiðum var þetta aðeins over-the-top svo að segja. Held þetta sé í annað skipti á ævinni sem ég drakk nægilega til að muna ekki nema einhverjar glefsur. Man bara að þegar svona fer, þá er ég gjörn á að blaðra einhverja vitleysu við eitthvað vesalings fórnarlamb sem ætti eiginlega að gera mér þann greiða að segja mér að þegja. Vonum öll að það gerist ekki aftur.

Takk fyrir.

Ég vil þakka....
...Braga fyrir lánið á símanum
...Guðmundssonbræðrunum fyrir að halda ávallt gríðargóð samkvæmi
...Margréti fyrir stígvélin
...Önna fyrir að hjúkra mér í veikindum mínum
...og fyrir að breiða yfir mig teppi
...og fyrir að elda handa mér...þó matarlystin hafi verið takmörkuð
...Oddi fyrir að hætta loksins að reyna að kíkja upp undir pilsið mitt
...Bolla fyrir að bjóða fram hjálp sína í gríðarmikilli kosningarbaráttu
...Atla fyrir að öskra á dönsku í stað þess að öskra á þýsku
...Alexöndru fyrir eplakökuna
...Gunnari Eyþórs fyrir hjálpina þegar dótið mitt týndist
...þeim sem var til staðar þegar ég brenndi mig á eldavélarhellu...Bjössi?
...Áslaugu Þorgeirsdóttur fyrir að þvo buxurnar mínar sem voru gegnsósa í bjór
og mömmu fyrir að vera steikjandi kjúkling í þessum skrifuðum orðum.

George Bush, stríð, Tony Blair. Saddam Hussein. Bombings. Iraq. Gettu betur. Sigur Rós. Pamela Anderson. JeNNa Jameson. Spæderman. Bjösi. Ég vil fá hættir tlejara maður. Snærb´jorn heldur besti parytin. Mr vann gettu betur. ÞEir eru með tölvu í eldhúsinu! GOtnesku spurningin var best, við lærðum það í málvísindum og Atli vissi það allt. GEgt svalt. ÉG heyrði srax.

Hver er raunin? Afhverju er allt svona leiðinlegt í kvöld? Áður en ég fer að sofa ætla ég að biðja guð um partýhús.

Magnað. Frank kom stóreygður inn. Hamsturinn sálugi var víst látinn aftur í búrið e-a hluta vegna og hinir lifandi eru byrjaðir að tæta hann og éta. Frank segir andlitið á honum vera að hverfa... best ég kíki á þetta.

Hilmir lagðist til hvíldar á trampolíni. Eftir Thong-Song tilraunir til að vekja hann til lífs var ákveðið að etja honum og einum hamstranna saman. Hilmir þvældi þá út úr sér orðunum: "Nei Markús, ekki hamstur núna" og fleygði hamstrinum 40-falda lengd sína, við mikla skelfingu viðstaddra. Hilmir svaf síðan áfram svefni hinna réttlátu, en rankaði örvæntingarfullur við sér í morgunsárið og spurði hvort hann hefði nokkuð drepið hamsturinn. Einn hamstranna er vissulega látinn e.nóttina, en flest bendir til að dánarorsökin sé aldur frekar en annað. Hilmir tók fljótt gleði sína á ný þegar Sigurður Arent lék listir sínar með hamsturinn andaða og stillti honum að lokum upp í litlum leirstól sem stjúpsystir Jóns bjó til í skólanum. Þar hvílir hann nú, kaldur og stirðnaður, í gluggakistunni í eldhúsinu.

Sjálf svaf ég vært í bleiku stúlknarúmi, að undanskildum þeim þremur skiptum sem Bragi kom inn og kveikti ljósin. Í 3.skiptið hvæsti ég illilega á hann og flæmdi hann auman á brott m/blótsyrðum. Það fer illa í mig að vera vakin á næturna. Við höfum þó sæst aftur núna.

Myndatakan af dauða vesslingnum Jónasi gekk vel f.sig. Hann var mj.meðfærilegur.

Monty Python var ekki til staðar, en Allo! Allo! rúllar í tækinu í staðinn. Óskaplega ljúft allt saman, en v.endurkomu ökufærninnar verður það bara harkan og bókhlaðan, upp úr hádegi.

Hér er ég stödd í Hafnarfirði heima hjá Jóni Eðvald Vignissyni. Hér hefur pizza verið pöntuð,. bjór og fleira áfengi verið drukkið og e-ð ávaxtatóbaksdæmi í tyrkneskri pípu reykt. Nú er hópurinn að splittast upp í ýmist gítarspil eða trúnó. Ég geri mér fullvel grein fyrir því að það þykir ekki töff að draga sig út úr samkvæmi til að fara á intranetið, en ég er hér stödd með Markúsi, Margréti Maack og Hilmi -nei annars Hilmir er farinn út að róla m/Frank (já en það er rigning strákar) í herbergi Jóns í háalvarlegum umræðum um brúðkaup og lífsförunauta.

Áðan helltist bjór yfir Lató-spilið og fólk keppti í sjómann. Markús er að líma post-it miða á mig. Hann segist sjá annað perspekt í andliti mínu m/þessum gulu tónum. Ég hef hugsað mér að leggjast til svefns í e-u rúmi/sófa í húsinu þegar líður á nóttina. Vakna síðan spræk við Monty Python og halda á bókhlöðuna e.nokkra kókópöffsdiska.

Til að koma í veg f.timburmenn er skynsamlegt að drekka mikið vatn eða annan óáfengan vökva rétt fyrir svefninn.

Bilstöngin á þessu lyklaborði stendur á sér. Bögg.