Síðasta innsýn í heim undirritaðrar birtist hér í september í pistli sem sagði frá þeirri ákvörðun að setjast aftur á skólabekk eftir fimm ára hlé. Svona rétt til að fullnýta þær stundir sólarhringsins sem ekki eru lagðar undir vinnu. Pistillinn einkenndist af hvoru tveggja í senn: Spenningi fyrir að prófa eitthvað nýtt (eða rifja upp gamla takta kannski frekar) og dassi af sjálfsblekkingar-peppi um hversu stórkostlega skemmtilegt það sé nú að vera í skóla. Nú rúmum þremur mánuðum síðar er mér ljúft og skylt að greina frá því sem ég hef lært.

Það fyrsta sem ég lærði, sama dag og ég byrjaði í skólanum, var að nú eru til pennar með bleki sem hægt er að stroka út. Þetta hafði ég aldrei séð áður og eftir á að hyggja eru þessir pennar sennilega það sem kom mest á óvart á þessari önn, því þetta er í alvörunni töfrum líkast. Löngum stundum sat ég yfir námsbókunum og krotaði eitthvað með bleki til þess eins að stroka það síðan út aftur í andakt. 

Annað sem ég lærði er að það getur tekið svolítið á að vera settur inn í lokað herbergi með hópi af ókunnugu fólki og þurfa að hlusta á skoðanir þess í 3 klukkutíma. (Ekki endilega vegna þess að þær séu svona vitlausar samt). Í grunnnáminu í háskólanum hafði fólk alls ekki svona miklar skoðanir, og á netinu er alltaf hægt að loka athugasemdakerfinu.

Ein lexía sem tók svolítinn tíma að síast inn er sú að það gengur nokkuð freklega á orkubúskap líkamans að vera í 50% námi ofan á 100% vinnu. Eftir nokkrar vikur með dögum sem hófust í skólanum klukkan 9 og enduðu í vinnunni klukkan 24, eða öfugt (hádegis- og kvöldmatur snæddur við skrifborðið) þá komst ég að því að ég er alls engin 150% manneskja. Ég er ekki einu sinni A-manneskja.

Að öllu gríni slepptu lærði ég þó auðvitað heilmargt, enda komst ég þrátt fyrir allt yfir að lesa einhver hundruð blaðsíðna, þótt mér fyndist ég stöðugt vera að dragast aftur úr námsáætluninni. Ég komst líka að því, sem mig grunaði reyndar fyrir, að eftir nokkurra ára þátttöku í samfélaginu sem fullorðinn einstaklingur nálgast maður námsefni öðruvísi og á hægara með að tengja milli teoríu og praxís. En mér lærðist líka að þótt námsbækurnar væru nógu áhugaverðar til að lesa þær uppi í rúmi á kvöldin, þá fannst mér hreint ekki nógu áhugavert að þurfa svo að leggja þær á minnið til að láta einhvern annan prófa mig upp úr þeim.

Mér lærðist að þótt ég eigi margar nostalgískar minningar um líf námsmannsins þá hef ég sennilega rómantíserað úr hófi fram þá hugmynd að vera eilífðarstúdent – nema þá sjálflærður sé.

Heimur Unu - Aftur í skóla

Í síðustu viku settist ég á skólabekk að nýju eftir 5 ára hlé. Á meðan á sleitulausum námsferli stóð frá leikskóla til BA-prófs heyrði ég stundum að það væri óskynsamlegt að taka sér hlé frá námi af því þá væri svo erfitt að byrja aftur. Ég gaf frekar lítið fyrir þetta enda taldi ég mig svo mikinn akademíker í eðli mínu. Skólabekkurinn væri mitt náttúrlega umhverfi. Það fór því um mig fiðringur af tilhlökkun fyrir haustinu þegar ég skráði mig í Háskóla Íslands í maí.

Haustin eru nefnilega tími skólanna, allar auglýsingar og fréttir eru uppfullar af áminningum um skólastarf í öllum myndum. Verandi hvorki nemandi né foreldri skólabarns hef ég verið svolítið utanveltu á haustin síðustu ár. Lönguninni til að kaupa fallega penna, skrifa merkimiða á möppur og strika nýja þekkingu út af leslista vikunnar, hefur ekki verið fullnægt.

Ég hef reynt að klóra í kláðablettinn með því að fara á námskeið. Haustið 2011 fór ég á samnorrænt námskeið fyrir blaðamenn í Danmörku. Haustið 2010 fór ég á ljósmyndanámskeið. Haustið 2009 fór ég á köfunarnámskeið. Haustið 2008 sat ég hraðnámskeið í efnahagshruni smáríkja, ásamt reyndar allri þjóðinni. Haustið 2012 ákvað ég að ganga lengra og skrá mig aftur í Háskóla Íslands. Sem fyrr segir vakti tilhugsunin hjá mér spennu í vor, en þegar leið á sumarið fóru að renna á mig tvær grímur. 

Skyndilega rifjaðist nefnilega upp fyrir mér fylgifiskur þess að vera í skóla: Hið stöðuga samviskubit. Vinnudagur háskólanemans er aldrei búinn í reynd. Ef maður fer í bíó, horfir á sjónvarpið, situr lengi við kvöldverðarborðið, les bók sér til skemmtunar eða sefur út á sunnudegi, er það aldrei gert af heilum hug því undir niðri er þessi nagandi tilfinning að maður ætti að vera að gera eitthvað annað. Læra.

Ég áttaði mig á því að ég væri að gefa frá mér allan frítíma minn, sjálfviljug og óumbeðin, með því að velja að eyða öllum stundum utan vinnunnar í að læra eða vera með samviskubit yfir að vera ekki að læra. Þessi tæpu 5 ár sem ég hef eingöngu verið á vinnumarkaði hefur mér lærst að meta frítíma minn mjög mikils.

Ég var því farin að kvíða svolítið fyrir fyrsta skóladeginum. En það bráði fljótt af mér. Jú, í desember mun ég án efa sakna þess að geta legið áhyggjulaus uppi í sófa með nýjustu afurðir jólabókaflóðsins, en veturinn leggst samt vel í mig. Það er gaman í skóla.

Birtist sem föstudagspistill í Daglegu lífi Morgunblaðsins 14. september 2012. 

Baccalaureus artium

Nú hef ég lokið BA prófi í ensku og má héðan af kalla mig enskufræðing. Það væri því kannski óvitlaust að gera grein fyrir þessu námi mínu í stuttu máli, því í gegnum tíðina hef ég orðið vör við að fólk hefur frekar takmarkaðan skilning á því í hverju háskólanám í ensku felst, og ennfremur til hvers í ósköpunum nokkur maður ætti að leggja stund á það. (Hvernig nýtist þetta nám þér eiginlega? Ætlarðu þá að vera kennari? En kanntu ekki ensku?) Viðhorfin til tungumálanáms eru svolítið öfugsnúin, því það virðist nefnilega þykja frekar flott og spennandi að kunna sem flest tungumál, en hinsvegar algjör tímaeyðsla og vitleysa að læra tungumál. Fólk á s.s. helst að kunna tungumálin án þess að læra þau.

Fyrsti misskilningurinn er kannski sá að maður geti kunnað tungumál, þú kannt í raun aldrei tungumál, en þú getur hinsvegar aukið færni þína og dýpkað skilning þinn á því eftir bestu getu. Annar misskilningurinn er sá að eftir að maður hefur lært tungumálið, geti maður ekkert gert við þá kunnáttu annað en að miðla henni áfram og byrjað að kenna öðrum. Þriðji misskilningurinn er sá að háskólanám í ensku sé byggt upp eins og grunnskólanám í ensku, þ.e. að við séum að skrifa stíla, fara í glósupróf og stagla málfræði með eyðufyllingaverkefnum. Á meðan ég skrifaði BA ritgerðina var ég nokkrum sinnum spurð hvort að hún snérist ekki bara um að sýna að ég hefði góðan orðaforða og gæti stafsett rétt. Ef það væri málið gæti hver sem er skilað fullkominni BA ritgerð í ensku upp úr ordabok.is.

Fyrsta árið við enskuskor í HÍ samanstendur af grunn-skyldukúrsum. Þetta eru ekki orðaforðakúrsar þar sem maður situr og lærir orðalista utanbókar, nei. Tungumál er meira en bara orðin sem það samanstendur af. Þann vetur lærði ég breskar og amerískar bókmenntir, breska og bandaríska menningarsögu, enska hljóðfræði, almenn málvísindi, enska málsögu, enska málfræði og tók tvo ritþjálfunarkúrsa (auk heimspekilegra forspjallsvísinda).
Næstu tvö árin tóku valfögin við. Mitt áhugasvið lá aðallega í bókmenntakúrsunum, en ég reyndi samt að velja nokkuð fjölbreytt námskeið. Meðal námskeiða sem ég tók voru skoskar bókmenntir á 20.öld, Kantaraborgarsögur Chaucers, Fantasíubókmenntir, bókmenntafræði, bókmenntagreining, enskt fjölmiðlamál, viðskiptaenska, bandarísk skáldsagnagerð 1900-1950, fornenska og málvísindi.
Það eina sem að vantar upp á í annars góðu námsfyrirkomulagi að mínu mati var auðvitað munnlegi parturinn, því þótt öll samskipti í tímum fari fram á ensku þá skilar það ekki miklu. Þess vegna m.a. ákvað ég að fara í skiptinámið til Bandaríkjanna.

Ég heyri mjög mismunandi hluti um ólíkar deildir og skor innan Háskóla Íslands og ég held að gæða standardinn sé mishár þeirra á milli. Ég er hinsvegar mjög ánægð með enskunámið í heildina litið og tel að þetta sé mjög gott nám. Kennararnir eru upp til hópa algjörlega frábærir; flestir hámenntaðir og sérfræðingar á sínu sviði en auk þess mjög skemmtilegir og greinilega áhugasamir um efnið sem þeir kenna. Helst má nefna Önnu Heiðu Pálsdóttur, leiðbeinanda minn í BA ritgerðaskrifum, en hún er einn skipulagðasti kennari sem ég hef haft og hefur lag á kenna flókið efni með einföldum hætti. Pétur Knútsson held ég að geti talist séní í tungumálum og að sitja tíma hjá Martin Regal er meira eins og að hlusta á uppistand um bókmenntir heldur en kennslustund. Þá eru Matthew Whelpton og Julian D'arcy miklir snillingar, og fannst mér bókmenntatímar þess síðarnefnda svo skemmtilegir að ég sakna þess að þeir séu búnir.

Sumsé, ég er í heildina litið mjög ánægð með BA námið mitt, fannst það bæði gagnlegt og skemmtilegt. Ég er bæði ánægð með að hafa byrjað á því og að hafa lokið því.

Væmin.is

Jæja stutt hérna fyrir svefninn. Ég útskrifaðist í dag og meira um það síðar, en af því tilefni fékk ég lager af fólki hérna í heimsókn til mín og ég vildi bara koma því á framfæri svona í morgunsárið/næturhúminu hvað þetta er allt frábært fólk sem ég þekki og hvað mér þykir vænt um þau öll. Æjæjæj þið eruð öll svo skemmtileg og sniðug og mér þykir svo ótrúlega vænt um ykkur öll með tölu sem voruð hérna í kvöld, og suma sem vantaði líka reyndar, öll, öll, öll. Og svo náttúrulega á ég besta manninn af þeim öllum sem er svo óendanlega góður við mig, en það er önnur saga. Lov jú gæs. Og þegar ég vakna í fyrramálið verða alls konar flöskur og ógeð út um allt hús innandyra og utan en þær eru einungis til marks um það einvalalið sem stendur mér næst.

P.s. Önni er að gera grín að mér hérna fyrir að hafa gert eins fyrirsagnir síðan ég var með bláa bloggið. (Ekki klámblogg heldur það sem var með bláu templeiti). Og fyrir ykkur stelpur sem eruð kannski forvitnar að vita hvað var í litla pakkanum sem var opnaður eftir partýlok, þá var það voðalega fallegt hálsmen. Thank you very much goodnight.

Uppiskroppa með afsakanir

Eins og einhverjir vita er ég að druslast við að skrifa BA ritgerðina mína þessa dagana. Það er náttúrulega alþekkt að alltaf er til ákveðinn hópur fólks sem miklar þetta smáverkefni fyrir sér og dragnast með það of lengi á bakinu í einhverju bölvuðu framkvæmdaleysi. Að sjálfsögðu ætlaði ég mér ekki að slást í þennan hóp, but alas, það gerðist nú samt. A.m.k. hef ég dregið það mjög lengi þetta misserið að setjast niður við skriftir, þótt ég hafi nú svo sem verið sæmilega dugleg að lesa og viða að mér heimildum. Ég hef hinsvegar komið mér í þá stöðu að geta eiginlega ekki barmað mér yfir því að þjást af hinni alræmdu ritstíflu sem svo margir stúdentar leita til sem afsökunar. Ég er nefnilega að skrifa um trúleysingjann Philip Pullman, sem hvorki trúir á guð, né ritstíflur:

"I don't believe in [writer's block]. All writing is difficult. The most you can hope for is a day when it goes reasonably easily. Plumbers don't get plumber's block, and doctors don't get doctor's block; why should writers be the only profession that gives a special name to the difficulty of working, and then expects sympathy for it?"
-Philip Pullman

Það er efinn

Ég er svolítið tvístígandi yfir skólanum núna. Get ekki gert upp hug minn. Á mánudaginn þarf ég að taka ákvörðun um hvort ég ætla að segja mig úr námskeiði eða ekki og ég veit ekki hvað ég vil.
Raunar þarf ég ekki að klára þetta námskeið. Ég er þegar búin með 88 einingar til BA prófs og þarf því bara að skila ritgerðinni til þess að klára. Þrátt fyrir það ákvað ég að skrá mig í þetta 5 eininga námskeið um Shakespeare. Í fyrsta lagi vegna þess að mér fannst það áhugavert og einn af uppáhalds kennurunum mínum kennir það. Í öðru lagi vegna þess að mér fannst varla hægt að útskrifast með BA próf í ensku án þess að taka fyrir helstu kanónu enskra bókmennta, og kúrs um Shakespeare hafði ekki boðist mér fyrr en nú. Í þriðja lagi langaði mig til að hækka meðaleinkunnina mína. Sem stendur er ég með 8,45 í meðaleinkunn, en með því að fá háa einkunn í þessum 5 eininga kúrs gæti ég skipt út lægstu einkunnunum mínum, tveimur 6,5 í 2,5 eininga kúrsum, og hækkað meðaltalið upp fyrir 8,5.

Ákvörðunin þótt mér því afar góð á sínum tíma. Nú er hinsvegar svo komið að til þess að markmiðið um háa einkunn úr kúrsinum gangi eftir þarf ég að gefa mér verulegan tíma í lesturinn fram að jólaprófi (sem er 21.des) þar sem ég hef nánast alfarið vanrækt lestur í þessu námskeiði það sem af er misseri (vegna þess að ég er hálfviti.) Geri ég það mun það óhjákvæmilega bitna á lokaritgerðinni, sem stefnt var á að skila um áramót og ég tel mig þegar vera komna í mikla tímaþröng með.
Mig langar samt til að klára þetta Shakespeare námskeið, það hefur verið mjög skemmtilegt og veit að prófið verður ekki mikið mál ef ég gef mér tíma til að fara yfir efnið. Hinsvegar finnst að ýmsu leyti skynsamlegra að hætta við það, enda eru þetta aukaeiningar sem ég þarf ekki að taka. Ég veit ekki hvað ég á að gera, en ég verð að ákveða það fyrir mánudag. Líðan minni verður best lýst með þessu broti úr Gretti (með þökk til Elínar Lóu):

PC

Nú er verkefnavika og aldrei þessu vant get ég ekki litið á hana sem þægilegt upplestrarfrí, þar sem ég þarf að skila miðannarverkefni og fara í miðannarpróf, en auk þess er þetta vinnuvika hjá mér. Það er því ágætt að inn á milli er lesefnið bara nokkuð létt og skemmtilegt, eins og t.d. politically correct útgáfa af sögunni um Rauðhettu litlu, sem ég las áðan. Þar segir m.a.:

Many people believed that the forest was a foreboding and dangerous place, but Red Riding Hood knew that this was an irrational fear based on cultural paradigms instilled by a patriarchal society that regarded the natural world as an exploitable resource, and hence believed that natural predators were in fact intolerable competitors.

Other people avoided the woods for fear of thieves and deviants, but Red Riding Hood felt that in a truly classless society all marginalized peoples would be able to "come out" of the woods and be accepted as valid lifestyle role models.

Rauðhetta fer svo út af stígnum til að týna blóm og hittir þar fyrir úlfinn ógurlega:

The Wolf said, "You know, my dear, it isn't safe for a little girl to walk through these woods alone."
Red Riding Hood said, "I find your sexist remark offensive in the extreme, but I will ignore it because of your traditional status as an outcast from society, the stress of which has caused you to develop an alternative and yet entirely valid worldview. Now, if you'll excuse me, I would prefer to be on my way."

Hohoho, gaman að þessu.
Annars er ég ánægð með að hafa kosið að læra heima í dag frekar en á bókhlöðunni, því nágranni minn í bláa bárujárnshúsinu við leikvöllinn æfir sig nú af miklum móð á klarinett. Það svífur því notaleg stemming yfir Freyjugötunni þennan morguninn.

Atvinnuauglýsingar Morgunblaðsins

Af 33 auglýsingum á 7 blaðsíðum eru 19 sem gera sérstaklega kröfu um góða enskukunnáttu. Landsbankinn setur meira að segja “afburða enskukunnáttu” sem “skilyrði” og Actavis segir “Mjög góð enskukunnátta (rituð og töluð) er nauðsynleg”. Það er gott að sjá að þetta B.A. nám sem ég klára í ár er þá ekki með öllu ónothæft, þótt flestir virðist eiga erfitt með að ímynda sér annað.

Námið þessa dagana

“Heldur vildi ég fá eistu þín í lófann en þessa helgu dóma þína og gamlar minjar! Látum skera undan þér og ég skal halda á þeim, umvöfnum svínaskít!”

Yfir þessu hef ég legið síðan upplestrarfrí hófst. Að vísu í þessari útgáfu:

I wolde I hadde thy coillons in myn hond
In stide of relikes or of seintuarie.
Lat kutte hem of, I wol thee helpe hem carie;
They shul be shryned in an hogges toord!

Ennfremur:

"Mörg stúlkan stundi í dyngju sinni, af villtri þrá. (Hún hefði betur sofið.) En hann var skírlífur og enginn hórujagari, og sætari en blóm á hindberjarunna sem ber skæran ávöxt."

Eða:

Ful many a mayde, bright in bour,
They moorne for him paramour,
Whan hem were bet to slepe;
But he was chaast and no lecour,
And sweete as is the brembul flour
That bereth the rede hepe.

Þessar línur teljast til eins af höfuðritum heimsbókmentanna, hvorki meira né minna, og frægasta verk þjóðskálds Englendinga. Chaucer er mjög misskemmtilegur. Öðru hverju missi ég athyglina en oftast hef ég gaman af. Verst að þetta er klassískt dæmi um námsefni sem hægt væri að njóta mun betur ef ég þyrfti ekki að svitna yfir þessu í stresskasti vegna vanræskslu á misserinu. Sama, gamla sagan.

Lesherbergi

Í gærkvöldi hófumst við Önni handa við að breyta fyrrverandi herberginu hans Kára í lesherbergi. Það er reyndar erfitt að byrja á svona framkvæmd án þess að hafa tíma til þess að fara alla leið. Undanfarnar vikur hefur verið frekar draslaralegt hjá okkur enda erum við lítið heima, en mest í skólanum, á Bókhlöðunni eða í vinnunni. Bækurnar eru orðnar of margar í hillurnar og eru því í stöflum, ljósaperur eru sprungnar, fataskápurinn að fara á límingunum og blaðakarfan löngu orðin flæðandi full. Ég get varla beðið eftir að að skurka í þessu að loknum jólaprófum, en þangað til gerum við lítið annað en að dusta af yfirborðinu.

En þegar prófatímabil hefjast er ekki lengur vært á Þjóbó og því aðkallandi að útbúa sæmilega lesaðstöðu heima. Verkið verður ekki fullkomnað fyrr en tími gefst til, en nú erum við alla vega búin að rýma hérna fyrir tveimur skrifborðum og námsbókahillu. Því munum hita okkur te eftir kvöldmat og sitja hér saman við lestur fram að háttatíma. Það er svo gott að eiga notalegt heimili á svona dögum þegar næðir kuldaél, yfir móa og mel, myrkt sem hel.

Hið akademíska líf

Þetta er það sem gerist þegar maður hættir hinu reglusama vinnulífi og hellir sér í námið á ný. Ég sit heima á baðslopp um miðjan dag og horfi á Dr.Phil fjalla um kynferðislegt sjálfstraust. Hressandi.

Fokk

Ég er í fokkin rugli í fokkin skólanum. Dísess fokk. Æji.

If thou wolt werken after lore and reed-
Thou maist nouht werken after thyn owene heed.

Namus est lifstilum

Það skemmtilegasta við nám er þegar maður finnur hvernig það fléttast sífellt þéttar saman. Þegar hleðst ofan á grunninn. Mér finnst gaman þegar ég les fyrir próf og rekst á orð sem ég man eftir að hafa lært fyrir glósupróf í ensku í MR. Eins er ánægjulegt að finna hvernig franskan, danskan, spænskan og latínan nýtist mér í enskunáminu og mörgu öðru. Skemmtilegast er hinsvegar að lesa eitthvert bókmenntaverk og gera sér sjálfur grein fyrir tilvísunum í önnur verk eða atburði í sögunni og ádeilum á fyrri kenningar. Reyndar eru slíkar vísanir alls staðar; á milli kvikmynda, bóka, tónlistar, blaðagreina, osfrv. Maður gerir sér aldrei grein fyrir þeim vísunum sem maður kveikir ekki á, enda veit maður ekki af þeim. Og veit því ekki af hverju maður missir. Þannig verður vefurinn þéttofnari eftir því sem lengra líður á námsferilinn og heildarmyndin stækkar jafnt og þétt.
Eða eins og Pétur Knútsson P.hd. segir:

...you find that instead of clearing up the inconsistencies and contradictions you are simply dealing with a finer mesh of more detailed simplification, resulting in a greater number of inconsistencies and simplifications. This process goes on for ever. It's called learning, and it always gets worse. But once you've learnt to live with it, you can never give it up.

Cursor Mundi

Þis ilk bok es translate
Into Inglis tong to rede
For the love of Inglis lede,
Inglis lede of Ingland,
For the commun at understand.
Frankis rimes here I redd
Communlik in ilka sted;
Mast es it wroght for Frankis man,
Quat is for him na Frankis can?
In Ingland the nacion,
Es Inglis man þar in commun;
Þe speche þat man wit mast may spede;
Mast þarwit to speke war nede.
Selden was for ani chance
Praised Inglis tong in France;
Give we ilkan þare langage,
Me think we do þam non outrage.
To laud and Inglis man I spell
Þat understandes þat I tell...

Þetta er úr formálanum að ljóðinu Cursor Mundi, sem skrifað var á miðaldaensku í kringum árið 1300. Hér er á gamansaman hátt skotið á Frakka og franska tungu, sem var á undanhaldi í Englandi á þessum tíma eftir að hafa verið heldri manna mál þar í tæp 250 ár. Mér finnst þetta voða fyndið ljóð og hef mjög gaman af að fræðast um enska málsögu. Þó þykir mér fornenskan sérstaklega sniðug og hlakka til að taka sérkúrs í henni næsta haust. Hún er nefnilega svo skemmtilega norræn og áþekk íslenskunni.
Þetta er að sama skapi skemmtilegt:

Forthi wil I of my povert
Schau sum thing that Ik haf in hert,
On Ingelis tong that alle may
Understand quat I wil say;
For laued men havis mar mister
Godes word for to her
Than klerkes that thair mirour lokes,
Ans sees hou thai sal lif on bokes.
Ans bathe klerk and laued man
English understand kan,
That was born in Ingeland,
And lang haves ben thar in wonand,
Bot al men can noht, I-wis,
Understand Latin and Frankis.
Forthi me think almous it isse
To wirke sum god thing on Inglisse,
Tha mai ken lered and laued bathe.

Mér finnst...

...alveg hrikalega leiðinlegt að skrifa ritgerðir. Yfirleitt kvíði ég ritgerðasmíðum langt fram í tímann, meðvituð um hversu pirruð og úrill ég mun verða. Reyndar finnst mér bara skriftir alveg hræðileg kvöl yfir höfuð, að bloggi undanskildu vegna þess að ég kýs að hafa færslurnar einfaldar og afslappaðar. Öðru hverju kemst ég reyndar á flug, með tilheyrandi ánægju, en svo koma þessir krónísku hikstar sem gera mig brjálaða. Jafnvel þótt afraksturinn sé yfirleitt bara alveg ágætur, þá finnst mér þetta ferli, að skrifa, bara of erfitt. Amk til lengdar, því ég hef mikla ánægju af því að skrifa stutta texta í anda þessa bloggs. Um leið og þeir taka að lengjast hinsvegar, þá byrja ég að engjast í samræmi við það, fer að efast um hvert orð og langar að lokum bara til að brenna þetta allt upp til agna og breiða sængina upp fyrir höfuð. Það verður fróðlegt að sjá hvort ég lifi BA-og mastersverkefnin af.

We are the hollow men, We are the stuffed men

This is the way the world ends
This is the way the world ends
This is the way the world ends
Not with a bang but a whimper

Arbitrariness

-"Vá, þessi tré eru trélegustu tré sem ég hef augum litið. Ekki nema von að þau séu kölluð tré."
-"Já, það er ástæða fyrir því að þau heita tré."
-"En hvað með þetta þarna, hvað heitir þetta?"
-"Þetta heitir ekkert enn, en finnst þér þetta ekki geðveik steinalegt?"
-"Jú ég var einmitt að hugsa það. Aldrei séð neitt jafnsteinalegt og þetta."
-"Við skulum kalla þetta stein."
-"Það liggur í augum uppi."

Hljóðfræði


Það skemmtilegasta við hljóðfræði er að hljóðritunin er dálítið eins og dulkóði. Þennan texta úr Lord of the Rings get ég t.d. lesið frekar auðveldlega, en fyrir þá sem aldrei hafa lært hljóðfræði gæti það verið aðeins strembnara.

Friðsæld

Hann Atli minn eyðilagði fyrir mér lesturinn með sannkallaðri himnasendingu af tónlist. Slökun mín er svo algjör að helst langar mig að kveikja á kerti og horfa út í myrkrið það sem eftir lifir kvölds, í stað þess að læra breska menningarsögu.