Treyjan hans Davíðs

Já ég ætti kannski að útskýra þetta aðeins betur. Þetta var ekki myndlíking fyrir eitthvað annað og meira eða vísun í ástand þjóðarinnar, ég er ekki svo útséð. Málið var einfaldlega það að í sumar vorum við Önni í holli á eftir seðlabankastjóranum geðþekka í veiðibústaðnum Svarthöfða. Þegar heim var komið í lok helgarinnar reyndist Önni vera með ókunnug ullarnærföt í farteskinu og eina skýringin sú að þau hefðu verið skilin eftir í bústaðnum af fyrra holli og tekin í misgripum af okkur. Þetta var í sumar. Við sáum ekki ástæðu til að setja okkur í samband við seðlabankastjóra og kanna hvort hann saknaði ullarsettsins.
Í síðustu viku var mér svo eitthvað kalt upp í rúmi og fór fram úr í myrkrinu til að finna mér eitthvað hlýtt. Sem ég þreifaði fyrir mér greip ég þessa ullarnærtreyju og áttaði mig ekki á fyrr en morguninn eftir hvaða flík ég í raun klæddist. Það þurfti að skrúbba skinnið svolítið vel í sturtunni eftir þessa nótt.

Næst skinni

Ýmislegt bendir til þess að ég hafi sofið í ullarnærtreyju Davíðs Oddsonar í nótt. Sennilega óþveginni.

Beygingarmynd dagsins: grastó

Nýja Ísland

Nú er nýlokið þættinum Hlýja Ísland - Hitaveita í heila öld í ríkissjónvarpinu. Þetta er svona "herðið upp hugann, við eigum okkar auðlindir!" dagskrárliður. Mér finnst það ágætt. Mér finnst líka ágætt þegar fólk flaggar íslenska fánanum þessa dagana. Og ekki í hálfa stöng. Það er hressandi að sjá flaggað. Annars varð ég nánast grátklökk þegar ég las stuðningskveðju frá Færeyingum um daginn. Ber er hver að baki og allt það, jafnvel þótt bróðirinn sé lítill.

Þrátt fyrir allt hefur þessi fjármálakreppa líka jákvæðar afleiðingar. Það er fyrst og fremt tvennt sem ég hef tekið eftir. Í fyrsta lagi að ríkissjónvarpið sá loksins ástæðu til að flytja kvöldfréttirnar líka á táknmáli. Reyndar sýnist mér að það ætli að vara stutt þegar mesta dramað er gengið yfir, en ég sá ekki betur en það hafi gengið vel svo vonandi verður meira um það.
Í öðru lagi finnst mér sérlega jákvætt hversu framvarðasveit Frjálshyggjufélagsins hefur hægt um sig þessa dagana. Þeir málglöðustu innan þeirra raða hafa fyrir löngu skipað sér í sess leiðinlegustu og yfirlætislegustu skríbenta landsins með blogg löðrandi af hroka, svo það er ágætt að fá smá hvíld frá þeim.

Merkilegast finnst mér að sjá hversu hraður viðsnúningur getur orðið á ímynd þjóðar, og hversu grunnt vinabönd þjóða rista. Við Íslendingar höfum, alla mína ævi og eitthvað lengur, notið þess að mæta engu nema velvild og meðbyr í öðrum löndum. Ég hef umgengist útlendinga talsvert mikið síðustu ár og stundum átt erfitt með að láta ekki stíga mér til höfuðs áhugann sem mér mætir fyrir það eitt að segjast vera Íslendingur. Við höfum öll verið hrokafull. Það er vandræðalegt að minnast allra frasanna sem hver landsmaður hafði á takteinum um hvað landið okkar væri ríkt og einstakt og æðislegt.

Sem betur fer var samt innistæða fyrir sumum fagurgalanum og við höfum ennþá nóg til að vera stolt af. Ég skil bara aðeins betur núna hvernig sumum skólafélögum mínum í Bandaríkjunum leið, sem höfðu ýmislegt til að skammast sín fyrir í landinu sínu og þurfa að mæta skömmum og alhæfingum frá öðrum þjóðum þegar þau ferðast. Það er bömmer að öllum finnist maður ekki æðislegur lengur, en við ættum samt að geta þolað það eins og flestar aðrar þjóðir.

Það er gott að elska

Ég elska nokkra hluti þessa dagana.

Ég elska til dæmis Sigurð Guðmundsson og Memfismafíuna. Platan Oft spurði ég mömmu er nýja uppáhaldið þegar ég vil blokka umhverfið í vinnunni, þótt Óðinn Valdimarsson eigi reyndar enn uppáhaldsútgáfuna mína af Ég er kominn heim. Ætli Vaki, vaki vinur minn sé ekki besta lagið á plötunni, allavega líður mér eins og ég sé stödd á 6. áratugnum sé kominn aftur þegar ég hlusta á það.

Svo elska ég líka Meryl Streep. Afþví að hún er flottust. Meryl þú ert flottust. Ég ætla að verða alveg eins og þú þegar ég verð sextug.Arcade Fire er annað sem ég elska þessa dagana. Og þessi misserin reyndar. Áfram Funeral og Neon Bible!Síðast en ekki síst elska ég manninn sem ákvað að snúa skyldi frá hinni hræðilegu talsetningu á Cilit Bang auglýsingunum og sýna þær frekar á dönsku. Nú eru þær hættar að vera ömurlega hallærislegar og byrjaðar að vera skemmtilega hallærislegar. Ég verð alltaf glöð þegar mér er sagt að brúka Cilit Bang over hele huset!

Húsin í borginni

Þessa dagana er veðrið sérlega fallegt í Reykjavíkinni og því ákváðum við Önni að fá okkur ferskt loft í hádeginu í dag. Við slógumst því í för með túristunum og kíktum upp í Hallgrímskirkjuturn, en þangað hef ég ekki farið í rúman áratug þótt ég búi í skugga hans. Reyndar er ég að mörgu leyti ekki nógu dugleg að nýta mér það sem mitt nánasta umhverfi hefur upp á að bjóða; t.d. hef ég algjörlega vanrækt að skoða Listasafn Einars Jónssonar sem er hérna hinum megin við hornið. Ég legg oft bílnum framan við höggmynda-
garðinn og gægist yfir grindverkið á leiðinni framhjá, en gef mér aldrei tíma til að kíkja inn. Þar verður næsta blíðviðrisdegi varið.
Þegar ég leit yfir Reykjavík í dag af hæsta punkti fann ég fyrir því hvað mig langar í fleiri stórhýsi í borgina. Mig langar að hafa almennilegt city-hverfi hérna, og þótt Borgartúnið sé að einhverju leyti vísir að slíku þá er það enn svo lágreist að maður kemur varla auga á það frá Hallgrímskirkju.
Ekki það að dúkkuhúsin séu ekki sæt. Mitt eigið hús er meira að segja svo lítið að það sést ekki þótt tekin sé mynd beint ofan á það.

Djöfull er ég góð

Rétt í þessu lauk ég við að vaska upp 8 matardiska, 8 kaffidiska, 12 skálar, 1 undirskál, 7 glös, 2 kaffibolla, 1 pott, 1 eggjabikar, 1 skurðbretti, 1 tupperware-dollu (plús lok), 4 skeiðar, 1 gaffal, 3 teskeiðar, 7 hnífa og ostaskera, á rétt rúmum 10 mínútum. Það held ég að sé persónulegt met.
Næst verður gerð ítarlegri mæling upp á sekúndu. Stay tuned.

Beygingarmynd dagsins: keppst (áfram samhljóðaklasar!)

Myrkfælni

Eins og áður hefur komið fram á þessu bloggi hef ég auka-aukavinnu af skúringum, í stórri skrifstofubyggingu á Lynghálsi. Stundum hefur mér fundist óþægilegt að skúra þar seint á kvöldin, en get þó oftast leitt það hjá mér með því að hlusta á tónlist í poddaranum. Í gærkvöldi var ég að skúra um níuleytið, þegar ég varð vör við það að lyftan virkaði ekki. Ég var uppi á 5.hæð og þurfti að koma skúringavagninum á milli hæða en lyftan opnaðist ekki. Ég hljóp því niður á 4.hæð til að athuga hvort takkinn virkaði þar en það var sama sagan. Svo þegar ég kom aftur upp á fimmtu hæð varð húsið skyndilega almyrkvað og á sömu stundu slökknaði rafsegullinn sem hélt hurðinni að skrifstofuganginum opinni, svo hún skall aftur. Ég stóð sem sagt þarna í rafmagnsleysinu með moppuna í annari hönd og ruslapokann í hinni, og fékk svitakast af stressi. Í ofanálag var líka brjálað veður úti og umferðarkeilur sem fuku um bílaplanið.
Mér varð hugsað til þess að hefði ég verið 3.mínútum fyrr á ferðinni hefði ég mögulega verið inni í lyftunni þegar allt datt út.

Annars veit ég ekki hvað það var nákvæmlega sem ég óttaðist, en það er bara einfaldlega óþægilegt að vera aleinn í stóru húsi í kolniðamyrkri. Það var eins og ég byggist sífellt við því að heyra einhvern koma upp stigann, eða að einhver stykki á mig úr myrkrinu. Ég hringdi því í Elínu Lóu, skúringafélaga minn, til að róa taugarnar með spjalli á meðan ég þreifaði fyrir mér í myrkrinu til að ganga frá skúringagræjunum. Samt sem áður var ég með hraðan hjartslátt og svita á enninu þegar ég gekk niður myrkvaðan stigaganginn í anddyrið á jarðhæðinni, þar sem ég beið í tæpar 15 mínútur eftir að Kári kæmi að sækja mig. Þótt skynsemin segði mér að það væri ekkert að óttast gat ég samt ekki hamið óttaviðbrögðin í líkamanum. Þetta var frekar óþægileg upplifun.

Ruglið

Nú er ég alveg í ruglinu. Ég var að átta mig á því að ég hef nú verið ökuréttindalaus í rúmlega ár. Ökuskírteinið mitt, sem ég fékk 2002 rann víst úr gildi í ágúst í fyrra og hef ég því ekið ólöglega í 13 mánuði. Ekki nóg með það heldur upplýsir Kári, sem er nýkominn með prófið og veit því allt um þetta, að þar sem svo langt sé liðið síðan, án þess að ég hafi farið í ökumat, þá muni ég þurfa að taka bílprófið aftur, bóklega hlutann og allt. Getur þetta virkilega verið rétt? Ef svo er þá finnst mér það fullkomlega ósanngjarnt. Kennarinn minntist sáralítið ef ekkert á þetta á sínum tíma og svo líða 2 ár og hvernig á maður að muna eftir þessu? Ekki fær maður neitt bréf sent heim með áminningu, aldrei er þetta auglýst nein staðar eða talað um þetta opinberlega. Ég hef aldrei verið stoppuð eða haft neina aðra ástæðu til að taka skírteinið upp úr veskinu og hef því ekki litið á það þessi undanfarin 3 ár. Það er sem sagt skemmst frá því að segja að ég er afar frústreruð yfir þessu kjaftæði og neita að trúa því að ég þurfi að taka þetta helvítis próf aftur með tilheyrandi kostnaði og veseni. Ef einhver hefur lent í þessari stöðu má viðkomandi endilega fullvissa mig um að þetta sé kjaftæði (plís).

Af góðum og illum

Ekki er liðin vika síðan við fluttum í miðbæinn og þegar hefur gerð tilraun til að brjótast inn hjá okkur. Nú gæti ég stokkið til með sleggjudóma og kallað miðbæinn glæpabæli, en þar sem bílnum okkar var nú stolið af planinu heima í Mosó þarna um árið, þá er glæpatíðnin enn sem komið er jafnhá á hvoru heimili fyrir sig. Og hækkar vonandi ekki.

Það sem hryggir mig mest við að flytja í miðbæinn er því ekki ótti minn við umhverfið, því hann er ekki til staðar. Mér þykir hinsvegar leitt að vera nú flutt úr úthverfinu, þar sem ég hef búið í 20 ár, án þess að hafa nokkru sinni komist í kynni við illa auðmanninn sem býr þar. Sem saklaust úthverfabarn áttaði ég mig auðvitað ekki á því að vantreysta nágrönnum mínum, en þegar ég byrjaði í MR var mér fljótt leiddur í ljós allur sannleikurinn um vonda kapítalistann sem ríkti í úthverfinu mínu. Síðan þá hef ég skimað um í leit að þessu illmenni og grunað alla. Var það kannski hann Gunni vil hliðina á, sem er með óbilandi bíladellu og á konu sem vildi endilega fá mig í heimsókn til að skoða myndir af dóttur sinni? Kannski var það Steini Té sem bjó á móti okkur í den og keyrði vörubíl. Eða rauðhærða húsmóðirin sem flutti inn þegar Steini fór, hún sást stundum úti með börnin sín þrjú eða fjögur og mér fannst hún alltaf vera með bauga. Þegar ég hugsa um það getur vel verið að hún láta börnin sín þræla á saumastofu við að framleiða íþróttagalla og svitabönd. Illa úthverfa-kapítalistanum stendur nefnilega á sama um velferð barna, hann hugsar ekki um neitt nema sjálfan sig og peninga. Og eins og allir vita eru peningar verkfæri djöfulsins og því merki um sanna góðmennsku að eiga sem minnst af þeim.

Nú þegar ég er flutt í hinn heilaga miðbæ get ég loksins hætt að vera á varðbergi gagnvart vonda kapítalistanum. Að vísu er ég hér umkringd mestu auðmönnum landsins. Björgólfur Thor býr við endann á götunni minni (heimili hans er auðþekkjanlegt á stóra, svarta Hummer jeppanum fyrir framan það) og svo býr hann Jón Ásgeir hérna rétt fyrir neðan, á Laufásvegi þar sem dýrustu fasteignir landsins standa í einfaldri röð. En þeir koma hvorugur til greina sem vondi kapítalistinn, því búsetuval þeirra ber óumdeilanlegan vott um manngæsku og hreint hjarta. Eins og aðrir íbúar miðbæjarins þrá þeir ekkert heitar en heimsfrið og alheimsást, ólíkt illmennunum í úthverfunum sem myndu öll drepa ömmu sína fyrir meira ríkidæmi.

1.maí

Er þetta nú ekki orðið svolítið úrelt, lokandi verslunum hist og bast út af einhverri dagsetningu? Þegar ég vil mitt ostapopp þá fæ ég mitt ostapopp og læt engan verkalýðsdag koma í veg fyrir þá neyslu. Hvers konar greiði á það líka að vera fyrir verkalýðinn að senda hann bara launalausan heim? Verkalýðurinn þarf sinn aur skal ég segja ykkur og það eru alltaf nokkrir á hverjum vinnustað sem vilja fegnir taka á sig aukavakt með 90% álagi. Mér líður bara eins og ég sé komin aftur í forneskju þegar ég tek stefnuna út í sjoppu en kem að lokuðum dyrum. Fuss.

Beygingarmynd dagsins...

...er að þessu sinni inspíreruð af vangaveltum um prófalífstíl. Þannig er nú mál með vexti í mínu tilfelli, og á það eflaust við um fleiri, að ég þarf að múta sjálfri mér til að sitja yfir bókunum. Múturnar felast þá iðulega í einhverjum bölvuðum ólifnaði, s.s. súkkulaði eða karamellum. (Gulrætur...ha? Niðurskorin gúrka? Ertu ekki að grínast?) Að þessu sinni á ostapoppið hug minn allan. Þar af leiðandi er beygingarmynd dagsins snarls

Hugarangur

Á meðan ég sat við lærdóm fyrr í vikunni fiktaði ég við lyklakippuna mína í höndunum, eins og nokkurs konar stressbolta. Hún virkaði þó ekki sem slíkur, því ég gerði óþægilega uppgötvun sem sló mig út af laginu. Á lyklakippunni minni eru fjórir lyklar; einn sem gengur að mínu heimili, einn að ömmu og afa, húslykill að heimili Önna og svo...lykill sem ég kannast ekkert við. Ég varð mjög undrandi þegar ég áttaði mig á því að ég veit ekkert hvaðan sá fjórði kemur, eða að hverju hann gengur. Samt er ég nokkuð viss um að hann hefur hangið á kippunni nokkuð lengi, jafnvel frá upphafi. Ég eignaðist þessa lyklakippu í 3.bekk í MR og það er eins og mig minni að einhvern tíma hafi þessi dularfulli lykill verið í reglulegri notkun, en hann hefur smám saman þurrkast út úr minni mínu. Ekki er þetta húslykill, því hann er gerólíkur slíkum í útliti. Hann er töluvert lítill, silfraður og á bakhliðinni er appelsínugulur límmiði sem á hefur verið skrifaður tölustafurinn 8 með blekpenna. Þetta segir mér ekkert. Hvaða merkir þessi 8? Skrifaði ég hana? HVER ER TILGANGUR ÞESSA LYKILS?!

Það er mjög óþægilegt þegar maður veit að minnið er að bregðast manni. Allar upplýsingar um þennan lykil ættu með réttu að vera í höfðinu á mér, en sama hvað ég gref eftir þeim þá finn ég þær ekki. Hvað ef þessi lykill var mér einhverntíma mjög mikilvægur og kær? Hvað ef hann gengur að einhverju afar merkilegu sem ég man ekki lengur að er til? Fjársjóðskistli...eða einhverju. Vonandi er þessi minnisbilun ekki fyrsta merki um heilahrörnun þrítugsaldursins.

Dapurlegt

Á meðan ég vann í Sambíóunum, en það var rúmlega 3.ára tímabil, þá varð ég óþægilega oft vör við rasisma meðal vinnufélaga minna. Sérstaklega voru sumir strákarnir þarna alveg ótrúlega skoðanaglaðir um innflytjendur á Íslandi, svona miðað við hvað þeir voru almennt ómeðvitaðir um umhverfi sitt og höfðu litlar skoðanir á málefnum. Reyndar var fleira sem þessir strákar áttu sameiginlegt, ýmislegt sem ég tók eftir í þeirra fari, t.d. töluðu þeir afskaplega fátæklega og yfirleitt ranga íslensku. Þeir fóru aldrei nokkurn tíma að sjá þær íslensku myndir sem sýndar voru í bíóinu. Þeir voru lítt hrifnir af bóklestri og má því draga þá ályktun að þeir lesi lítið eftir íslenska höfunda. Þeir höfðu litla sem enga skoðun á íslenskum stjórnmálum, hlustuðu ekki á íslenska tónlist og ég held ég geti fullyrt, miðað við almenna fáfræði þeirra, að þeir hafi ekki kunnað nokkur skil á Íslandssögu eða íslenskri arfleifð. Hvað er það þá sem gerir þessa stráka að Íslendingum? Annað en sú staðreynd að þeir fæddust hér fyrir tilviljun og munun líklega deyja hér án þess að hafa nokkurn tíma unnið þessu landi nokkuð til gagns. Samt telja þeir sig hafa heilagan rétt til þessa landsvæðis og vilja engin "helvítis grjón", svo ég noti þeirra orðalag, inn á þeirra umráðasvæði. En það er víst þar sem fordómarnir þrífast; meðal hinna fáfróðu og illa upplýstu.
Kveikjan að þessari færslu var annars sú að í kvöld hef ég verið að lesa hina ýmsu umræðuvefi á netinu, þar sem fáfræði, rökleysa og heimska veður uppi. Inn á milli er svo skynsemdarfólk sem lemur höfðinu við steininn í vonlausri tilraun til að rökræða við hálfvita sem skortir gagnrýna hugsun. Ég á að vita betur en að lesa þessa umræðuvefi því þeir fylla mig depurð. Ef umræðuvefir internetsins endurspegla almenning, þá er hætt við að almenningur sé illa gefinn.

Óþekk stelpa

Undanfarna mánuði hef ég reglulega undrað mig á því að ég sé enn ekki nema 19 ára gömul. Mér finnst eiginlega að ég sé að gera of fullorðinslega hluti miðað við aldur og tíðaranda. Hvað er ég að gera í háskóla? Er ég í alvöru að pæla í að kaupa mér íbúð? Nítján ára gamalt stelputrippi á ekki að sökkva sér í slíkar skuldbindingar. Nú hef ég ekki nema rúman mánuð í viðbót til að undrast þetta ástand og því um að gera að nýta tímann. Ég verð að sleppa fram af mér beislinu, hlaupa af mér hornin og vera fullkomlega ábyrgðarlaus, kærulaus og ungæðisleg á allan hátt. Drekka, dópa og ríða. Byrja núna. Ég er að blogga í tíma, tíhí. Kennarabeygla, fökk ðe sístem.

Eigi einsömul

Þeir dagar eru liðnir, þegar ég bar einungis ábyrgð á sjálfri mér og lék mér áhyggjulaus að stráum. Hefði ég einhvern tíma leikið mér í mömmó þegar ég var lítil mætti segja að ég væri nú komin upp í annað borð í þeim leik; mömmó advanced. Nú er ég nefnilega komin með raunverulegt barn á mína framfærslu. Hún heitir Yaqueline Flor og býr í SOS barnaþorpinu Cuzco, í Perú. Hún er tveggja og hálfs árs gömul og algjör dúlla af myndinni að dæma, sem ég fékk senda í dag. Þar stendur hún uppi á stól, í bláum kjól, hvítum blúndusokkum og lakkskóm, og togar í annan tíkarspenann sinn. Mánaðarframlagið sem hún þarfnast frá mér er 2300kr. Það er andvirði, hvers, t.d. 2 stórra bjóra, pizzasneiðar á Devito's og leigubíls heim? Tæplega það. Þetta eru því fjárútlát sem ég ætti alveg að ráða við, sérstaklega þar sem Önni ákvað að slást í lið með mér þegar hann sá myndina af henni, slíkur er sjarmi hennar. Þetta gera því 1150kr. á mánuði á mann, upphæð sem ég tek ekki einu sinni eftir þótt hverfi af reikningnum hjá mér.

Oft hefur því verið haldið fram að allar okkar gjörðir séu af eigingjörnum hvötum. Ekki ætla ég að þræta fyrir það, því ég á a.m.k. vingott við samvisku mína núna og vil fúslega láta hvern sem er heyra af þessu framtaki mínu.

Ég íhugaði þetta líka út frá ritgerð Ralph Waldo Emerson, "Self-Reliance". Þar talar hann m.a. um að ölmusa grafi undan sjálfstæði viðtakandans, sé merkingarlaus tímaeyðsla gefandans í tilraun til umbóta sem samræmast ekki eðlisávísuninni. Að ölmusa sé til þess gerð að hækka í áliti annarra, fremur en að leysa vandann. Ég er sammála ýmsu í þeirri ritgerð, en hef komist að þeirri niðurstöðu að hún eigi ekki við um þessa góðgerðarstarfsemi mína. Þar sem um barn er að ræða get ég varla verið að grafa undan sjálfstæði hennar, heldur er ég að treysta grunninn að því. Þegar Yaqueline hefur lokið námi sem gerir henni fært að framfleyta sér, þá fær hún ekki lengur að þiggja fjárframlög frá mér. Stelpan fær pening til að lifa og læra, ég gef eitthvað smotterí mér til ánægju; allir græða.

Ég get því með góðri samvisku haldið áfram að styrkja Yaqueline og fylgst með uppvexti hennar. Um helgina ætla ég að kaupa grúví límmiða og finna til myndir af íslenskum snjó til að senda henni. Kannski ég dusti líka rykið af spænskunni minni og skrifi stutt bréf til hennar. Gaman, gaman.

Viðreynsla?

Í gær fór ég í Smáralind og kíkti á útsölur. Verslunarmiðstöðvaráp er þreytandi og þurfti ég að setjast niður og hvíla mig í smá stund. Sem ég sat þar hlupu hjá tveir litlir strákar, á að giska 8 ára gamlir. Annar þeirra, klæddur skærgrænni peysu með teiknimyndafígúru á maganum, hægði á sér þegar hann sá mig, svo nikkaði hann mig og sagði mannalega: "Blessuð!" Ég ákvað að bregðast vel við þessum tilburðum, blikkaði hann og brosti. Þá gekk hann upp að mér; "Ég hef ekki séð þig hérna áður?" Þar með sló hann mig alveg út af laginu. Þar sem svarið vafðist fyrir mér hélt hann áfram: "Kemurðu of hingað?" -"Uuuu...." svaraði ég, "ja, svona..." Líklega komst strákurinn að þeirri niðurstöðu að svona rola væri ekki hans týpa því hann greip fram í fyrir mér með kurteisislegri kveðju og hljóp burt, skærgræna peysan hans hvarf fyrir hornið. Eitthvað segir mér að þessi gutti verði fjörugur í tilhugalífinu eftir 10 ár eða svo.

Af ýmsu

-Þegar fyrstu fréttir bárust af ránum og gripdeildum í kjölfar náttúruhamfarana í Asíu, var gefið í skyn í fréttaflutningi að þetta væri nú ófyrirséð viðbót við hörmungarnar og óvinur úr óvæntri átt. Ha? Síðan hvenær kemur það á óvart að fólk nýti sér öngþveiti til vafasamra athafna? Varla var ég sú eina sem hugsaði "jæja hvað ætli margir verði nú rændir, lamdir og hve mörgum nauðgað í miðju kaósinu?"

-Ég þoli ekki arkitektúr á Íslandi.

-Það er gaman að horfa á Kisa þrífa sig í framan.

-Ég á mér engan uppáhaldsrithöfund, ennþá a.m.k, en fáum hefur jafnfarsællega tekist að vekja hjá mér trega og Halldóri Laxness.

-Mér finnst gaman þegar ég er að lesa bók og eitthvað gerist í henni sem veldur því að ég þarf að loka bókinni um tíma áður en ég treysti mér til að halda áfram. Það hlýtur að vera til marks um góða persónusköpun, ef mér er nógu umhugað um persónurnar til að það fái á mig þegar eitthvað hendir þær.

-Á endanum virðast margir fá leið á skáldsagnalestri og skipta yfir í annars konar bókmenntir. Ég hef ekki verið sérlega dugleg við að lesa annað en skáldsögur. Í gær las Önni fyrir mig uppáhaldskaflann sinn úr bókinni Sameinuðu þjóðirnar - Tálsýn eða veruleiki? og kann ég honum þakkir fyrir. Líklega mun ég þó ekki sökkva mér í slíkan lestur, en datt hinsvegar í hug að verða mér kannski út um skemmtilega ævisögu til að kíkja í. Amma gaf mér nú ævisögu Jónasar Hallgrímssonar um árið en ég hef ekki náð lengra en að blaða í henni.

-Í 10 ára bekk lék ég mér oft við bekkjarsystur mína sem bjó í götunni minni. Heima hjá henni var jafnan til mikið af fríhafnar-og útlandanammi og stundum þegar hún fór út í garð með hundinn þá laumaðist ég í búrið og stal nammi. Úff.

-Einu sinni stal ég líka límmiða úr BRAVO-blaði sem ég var að skoða úti í búð. Hann var nú líka laus í blaðinu, svo ég bara stóðst ekki freistinguna. Lengra nær afbrotaferill minn ekki.

-Mig er farið að svíða í augun af þreytu.

Beygingarmynd dagsins: Bíói eða better yet, bíós jafnvel bíósins Taumlaus gleði. Hehey taumlaus gaman gaman.

Góður draumur maður

Mig dreymdi að nýtt spil, eða leikur kannski öllu heldur, kom á markaðinn. Þáttakendur voru tveir og plottið eftirfarandi:

Annar "keppandinn" var tengdur við púlsmæli nokkurs konar, sem greindi hjartslátt, blóðstreymi og önnur líkamleg einkenni. Hinn "keppandinn" studdist við litla bók sem fylgja átti eftir. Í henni voru leiðbeiningar um hvernig mætti koma púlsmælda keppandanum til; ýmsum aðferðum, í formi líkamssnertinga, orða osfrv, átti að beita til að æsa þann mælda kynferðislega. Árangurinn kom fram á mælinum og í samræmi við hann gaf bókin nánari leiðbeiningar. Þótti þetta skilvirkur og sneðugur leikur.

Ég er ekki frá því að guð hafi í nótt gefið mér góða bissnesshugmynd til að hagnast á fyrir næstu jól.

Beygingarmynd dagsins: Rignd

Unglingar...

...eru fyndin fyrirbæri. Þá á ég við snemmbúna unglinga á gelgjunni, og sérstaklega unglingsstráka. Þeir eru oft svo ólukkulegir greyin, bólóttir með skrýtna rödd og hálfmótaða líkama. Ég verð oft vör við 'óæskilegar hópmyndanir' þeirra í kringum bensínstöðina og bakaríið í hádegishléum. Oftar en ekki eru þeir hálfæpandi hver á annan, á kjánalegan hátt, með háum og gjarnan taugaóstyrkum hláturrokum. Forðast að horfa í augun á manni og þakka sjaldnast afgreiðslufólkinu fyrir sig. Vita ekki alveg í hvorn fótinn þeir eiga að stíga, vonandi að engum nálægum finnist þeir asnalegir. Telja sig vita svo margt en vita í raun svo lítið. Átta sig seinna á því hve skammt þeir voru komnir á þroskabrautinni, þótt þeir haldi annað núna. Fyndið fólk.

Hvert nákvæmlega er takmarkið í blautbolakeppnum? Á maður að reyna að blotna sem mest, eða forðast það og reyna að bleyta andstæðinginn sem mest? Ég lít svo á að þetta sé eitthvað sem ég verði að tileinka mér; ef ég flosna upp úr námi gæti ég þó alltaf náð frama sem blautbolakempa. 

Undir dalanna sól...

...hef ég gæfuna gist.