Ég heiti Una. Það er einfalt og þægilegt nafn, en þó ekki einfaldara en svo að útlendingar hvá yfirleitt, þar til ég kynni það á spænskan máta. Úna chica. 

Þótt hann hafi valið það virðist Una líka vera óþarflega einfalt nafn í huga pabba míns, því hann er iðinn við að snúa út úr og kalla mig t.d. Unfríði Unfríðardóttur frá Unfríðarstöðum í Unfríðarstaðasveit. Hann lætur ekki staðar numið þar því mamma kallast aldrei sínu rétta nafni, Ólína, í hans meðförum heldur ýmist Geirmundína, Þrýstiloftmunda eða Jósafat.

Við systkinin heitum öll gömlum, íslenskum nöfnum en þegar betur er að gáð eru þau þó ekki sjálfsagðari en hvaða önnur samsetning af bókstöfum sem er. Karlmannsnafnið Sturlu má t.d. rekja langt aftur en þegar Sturla bróðir minn var lítill stemmdi það illa við máltilfinningu margra jafnaldra hans, enda er það í reynd kvenkynsorð. Hann var því oft kallaður Sturli. Nafn systur minnar Brynhildar hefur mér alltaf þótt fallegt en þegar ég heyrði í fyrsta sinn nafnið Brimhildur fannst mér það fáránlegt, þótt það sé nánast alveg eins. 

Maðurinn minn heitir Önundur. Það er landnámsnafn sem heill fjörður er nefndur eftir en ótrúlega margir virðast þó vera að heyra það í fyrsta skipti. Mér er minnisstæð stelpan á Pizza Hut sem þurfti að heyra það endurtekið fjórum sinnum áður en við fengum pitsuna okkar (Ööön....?) Flestir kalla hann Ögmund og held ég að eina lausnin fyrir Önund sé að ná því að verða frægari en Ögmundur Jónasson til að leikar snúist. 

Um leið og maður venst nöfnum hætta þau nefnilega að vera fáránleg. Ég hef heyrt af leikskólabörnum sem springa úr hlátri yfir nafninu Jónatan en eiga þrjá vini sem heita Tristan og finnst ekkert eðlilegra.

Sjálf hef ég hneykslast á innsoginu yfir því hvað fólk sé að gera börnunum sínum með ákveðnum nafngiftum, þar til ég fattaði að það kemur mér ekki nokkurn skapaðan hlut við hvað annað fólk heitir. Nöfn eru tilbúningur okkar eins og öll önnur orð og hafa enga merkingu í sjálfu sér. Það er valkvætt að vera fordómafullur og það er vond menning sem segir okkur að það sé eðlilegt að hæðast að fólki fyrir það eitt að heita nafni sem hljómar framandi við fyrstu viðkynningu. Eða leyfist mér að hljóma eins og bandarísk unglingamynd og vitna í Shakespeare: 

Hvað felst í nafni? Það sem við köllum rós ilma myndi jafn vel undir öðru heiti.

Birtist í Daglegu lífi Morgunblaðsins föstudaginn 1. febrúar 2013

Föstudagspistill - ömmur

Í þessum pistli segir af tveimur mætum konum, þeim Brynhildi Sæmundsdóttur og Auði Einarsdóttur. Þær fæddust báðar árið 1928, Auður að Nýjabæ undir Eyjafjöllum en Brynhildur að Kletti í Kollafirði á Barðaströnd. Lengi vel vissu þessar konur ekki hvor af tilvist annarrar, né að fyrir þeim báðum ætti að liggja að verða ömmur mínar. Auður amma og Binna amma.

Auður amma dó í lok janúar. Þess vegna hafa ömmur verið mér sérstaklega hugleiknar síðustu vikur og að maður eigi ekki að bíða með að þakka fyrir ömmur sínar þar til í minningargrein.

Ég var svo heppin að eiga tvær ömmur fram á fullorðinsaldur og Binna amma er enn í fullu fjöri, enda hálfgert náttúruafl. Báðar stóðu þær sig með eindæmum vel í ömmuhlutverkinu og uppfylltu öll þau fyrirframgefnu skilyrði sem maður í huganum setur ömmum sem barn.

Þær voru góðar og ástúðlegar og þær dekruðu við barnabörnin sín, gáfu okkur fallegar flíkur sem þær höfðu unnið í höndunum, sungu fyrir okkur og kenndu okkur. Og það sem er kannski mikilvægast af öllu í ömmufræðunum: Hvor um sig höfðu þær fullkomnað ákveðna tegund bakkelsis sem barnabörnin fengu að gæða sér á í heimsóknum.

Auður amma á Hellu steikti heimsins bestu kleinur. Það verður aldrei af henni tekið. Flatkökurnar hennar þóttu líka algjört met, en ég borðaði mig aðallega sadda af kleinunum. Binna amma gerir enn bestu randaköku sem ég hef smakkað. Hún saumaði líka jólaföt í stíl handa öllum barnabörnunum, svo hópurinn varð mjög myndrænn á stórhátíðum, en Auður amma prjónaði tátiljur í metravís í öllum stærðum og gerðum handa afkomendum sínum og hverjum þeim sem átti leið hjá.

Þessar minningar hafa satt að segja orðið svolítið áhyggjuefni því mér þykir einsýnt að ég muni ekki standa sjálf undir þessum ömmuskilyrðum þegar fram í sækir, með mína 10 þumalputta. Eftir því sem maður eldist lærist manni samt að kunna að meta ömmur sína sem meira en bara ömmur, ef maður er svo heppinn að fá að eiga þær nógu lengi að. Smám saman áttaði ég mig á því að ömmur mínar væru ekki bara frábærar ömmur heldur líka frábærar konur og fyrirmyndir.

Auður amma mín var skemmtileg og lífleg, alltaf hress en líka prinsipp-manneskja því hún slúðraði ekki um nokkurn mann, jafnvel þótt hún byggi í smáþorpi þar sem eflaust var nóg af kjaftasögum. Hún vann um tíma fyrir barnaverndarnefndina, sem henni fannst erfitt, og var stofnfélagi í hestamannafélaginu, sem henni fannst skemmtilegt. Það er því kannski ekkert skrítið að hún Auður amma hafi verið vinsæl, en samt kom það mér ánægjulega á óvart að sjá að fullt var út úr dyrum í jarðarförinni hennar.

Binna amma mín er eins og áður sagði hálfgert náttúruafl. Það kemur mér sífellt á óvart hvað hún er klár og skemmtileg og hvað við tvær eigum margt sameiginlegt í skoðunum og áhugamálum. Ekki vegna þess að ég sé svona gamaldags, heldur vegna þess að amma er svo opin og víðsýn og lifandi.

Jafnvel þótt ég læri aldrei að prjóna eða sauma og setji ekki kennimark mitt á neitt bakkelsi þá held ég samt að mér gæti lukkast að verða ágætis amma einhvern daginn, ef ég bara tek mér þessar tvær heiðurskonur til fyrirmyndar.

Birtist sem pistill í daglegu lífi Morgunblaðsins föstudaginn 16. febrúar 2012.

Einkaréttur á tilfinningum

Jólin voru heldur stutt að þessu sinni fyrir minn smekk en engu að síður ánægjuleg enda eitt af fáum skiptum sem öll fjölskyldan sameinast. Þessar samverustundir sem baðaðar eru ljóma kertaljósa og jólastjarna gera það að verkum að jólin eru einn uppáhaldstími minn á árinu. Ég hlusta mikið á jólasálma yfir hátíðarnar enda finnst mér þeir einstaklega fallegir, ekki síst í flutningi Mótettukórsins, sem er að mínu mati besti kirkjukór landsins og vill svo heppilega til að á aðsetur í hverfiskirkjunni minni, Hallgrímskirkju.
Kirkjuklukkurnar sem hringja inn jólin eru líka ómissandi í mínum huga og að þeim loknum hlusta ég ávallt á messuna með öðru eyra enda er hluti af stemningunni að láta á það reyna hvort blessuðum prestinum tekst að tala til mín. Sú er reyndar sjaldnast raunin, því þrátt fyrir að ég kjósi að láta þessar kirkjulegu hefðir skapa fallega umgjörð utan um bjartar stundir með fólkinu mínu á dimmasta tíma ársins þá á jólagleði mín ekki upptök sín í fögnuði yfir sögunni af fæðingu Jesú. Þetta kann að samræmast illa heimssýn þeirra sem sækja viðmið sín í Biblíuna en staðreyndin er sú að þrátt fyrir að ég deili ekki trúartilfinningu þeirra þá finn ég samt líka fyrir náungakærleik, væntumþykju, þakklæti og gjafmildi.
Mér finnst margt fallegt við trú og birtingarmyndir hennar, jafnt í sálmasöng sem hljómfögrum bænaköllum múslíma. En það er ekki fallegt þegar glittir í þá skoðun þess sem trúir að þeir sem ekki deili heimssýn hans séu andlega snauðir og gott ef ekki siðlausir í ofanálag. Þetta er leiðinlegur og óþarfur hroki. Jólin mín eru ekki trúarhátíð heldur hátíð ljóssins og hátíð fjölskyldunnar. Þau eru ekki tilgangslaus, óskiljanleg og hlægileg þótt fólkið mitt sé mér ofar í huga en Jesúbarnið á aðfangadag. Mér finnst ágætt að skreyta þessa hátíð með kirkjulegum hefðum og vel þær úr sem höfða til mín, aðrar skil ég eftir. Svo búum við líka til okkar eigin hefðir, sem hafa ekkert með trúarstofnanir að gera. Á gamlárskvöld fórum við til dæmis hringinn við veisluborðið og nefndum öll eitthvað ánægjulegt sem gerst hefði á árinu sem var að líða. Það er ágæt hefð því öllum er hollt að líta öðru hverju um öxl og taka smá sjálfsskoðun. Við sem gæddum okkur saman á gæsabringum á gamlárskvöld reyndumst öll hafa eitthvað til að vera þakklát yfir frá árinu sem var að líða en sú sem átti erfiðast með að gera upp á milli alls þess sem upp úr stóð var amma. Sem er nokkuð vel af sér vikið í ljósi þess að árin verða brátt 83 talsins og enn er hún sífellt að upplifa eitthvað nýtt, eins og að fara til útlanda til að taka á móti nýjum afkomanda í heiminn og bruna inn í Bása til að fylgjast með eldgosi og norðurljósum.
Ég ákvað að gera þetta að lærdómi mínum þessi áramót og stefna að því að geta staðið í sömu sporum sjálf eftir 60 ár og amma gerir nú. Vonandi á ég jafnmörg góð jól í vændum í faðmi fjölskyldunnar. una@mbl.is
Birtist sem pistill í Morgunblaðinu miðvikudaginn 5. janúar 2011.

Amma töffari

Þessa helgina ætla ég inn í Bása í Goðalandi í haustlita- og grillferð Útivistar. Ferðafélagi minn verður hún amma, en hún hefur verið nánast fastagestir í vetrarferðirnar inn í Bása, til skiptis haustlita- eða aðventuferðina eftir því sem hentar.
Hún tók okkur barnabörnin með eitt af öðru í þessar ferðir, við Kári fórum einmitt með henni þegar ég var 12 ára eða svo. Þórsmörk er uppáhaldsstaðurinn hennar ömmu á jarðríki.

Ég hringdi í hana áðan til að athuga hvort hún vildi far með mér niður á BSÍ eftir vinnu, en ég ætla að koma við heima fyrst og smyrja nesti.


Amma: Nei, ég vil fá sæti fremst í rútunni svo ég ætla að fara snemma niður eftir og tek þá frá sæti fremst fyrir þig ef ég verð á undan þér
Ég: já ókei. Afhverju viltu sitja fremst í rútunni?
Amma: Ég þarf að vera fljót inn til að ná básnum mínum
Ég: já auðvitað (búin að gleyma því að amma sefur alltaf í sama básnum inni í Básum)
Amma: já þetta verður kannski í síðasta skipti sem ég fer í svona vetrarferð í Bása og þá væri nú ómögulegt að fá ekki sinn stað.
Ég: já einmitt, ætlarðu þá að hlaupa inn?
Amma: já. Það má auðvitað ekki fara inn á skónum svo ég reima þá af mér í rútunni til að geta verið fljótari.

Faðir andanna

Amma kom til mín um helgina í okkar árlega jólabakstur. Það er orðið að hefð, núna fjórðu jólin í röð síðan við Önni fluttum á Freyjuna, að amma hjálpi mér að fá jólalykt í húsið eins og hún segir sjálf og bökum við rúsínukökur, súkkulaðibitakökur og spesíur. Ég leyfði jólatónlistinni að hljóma undir bakstrinum og þegar Ellen og KK sungu Faðir andanna eftir Matthías Jochumsson staldraði amma við og sagði "ég fæ alltaf svo skrýtna mynd í hugann þegar ég heyri þennan sálm."

Hún sagði mér svo frá því hvernig hún man fyrst eftir þessum sálmi. Þetta hefur verið árið 1938 því hún var þá 10 ára gömul, heima hjá sér á Kletti í Kollafirði, vestur á Barðaströnd. Það er þannig að það féll mjög mikið út úr firðinum á fjöru og þennan dag, um hásumar, var amma eitthvað að bardúsa úti þegar hún heyrði mikinn söng bergmála inn fjörðinn. Það var þá pósturinn Gunnar, sem var einfættur því hann hafði fengið berkla í annan fótinn sem þurfti að taka af við hné. Pósturinn einfætti kom ríðandi á hesti sínum eftir leirunum og söng hástöfum um föður andanna, frelsi landanna og ljósið í lýðanna stríði svo glumdi á milli fjallanna. (Myndin er tekin út um stofugluggann á Kletti og út fjörðinn 2006)

Seinna man hún reyndar líka vel eftir þessum sálmi því hann var víst alltaf spilaður í lok útvarpsmessunnar á meðan heimsstyrjöldinni stóð sem hugvekja, enda á textinn vel við andrúmsloftið sem þá hefur án efa verið ríkjandi. Þessi mynd af einfætta póstinum Gunnari á hestinum sínum fyrir 70 árum síðan kemur samt enn alltaf í hugann á henni ömmu þegar hún heyrir sálminn sunginn. Og ég held að héðan af verði þau hugrenningatengsl hjá mér líka, því þótt atvikið sé fjarri mér sé ég Gunnar ljóslifandi fyrir mér eins og amma lýsti honum.

Faðir andanna
frelsi landanna
ljós í lýðanna stríði
send oss þitt frelsi
synda slít helsi
líkna í stríðanda lýði.

Sælu njótandi
sverðin brjótandi
faðmist fjarlægir lýðir.
Guðs ríki drottni
dauðans vald þrotni
komi kærleikans tíðir.

Lýstu heimana
lífga geimana
þerrðu treganda tárin.
Leys oss frá illu
leið oss úr villu
lækna lifenda sárin.

Faðir ljósanna
lífsins rósanna
lýstu landinu kalda.
Vertu oss fáum
fátækum smáum
líkn í lífsstríði alda.

Mig sig

Það má vart á milli sjá hvor Sighvatsdóttirin er fegurri

Afi minn

Afi minn, Asgeir Benediktsson, var faeddur á allt ödru Islandi en eg, finnst mer. Sumt af tvi sem hann upplifdi er eiginlega tragi-kómiskt, eins og reyndar gamla-Island er. Til daemis ad hann vaeri nanast hárlaus a fót- leggjunum vegna tess ad hann vék úr saeti fyrir ödrum a leidinni sudur eitt sinn, og kól i stadinn i hörkugaddi á vörubils- pallinum. (Tess vegna lét honum svo vel ad leika konu á skemmtikvöldi hjá Bardstrendingafelaginu.)
Eda ad hann hafi verid skilinn eftir einn, 12 ára gamall, á einhverjum afdalabae tar sem hann var sendur i fóstur, vegna tess ad húsfreyjan stakk af i baeinn og svo bóndinn brjaladur á eftir henni. Og afi festi varla svefn tvi honum var svo umhugad um ad gegna skyldum sinum og fylgjast med rollunum.
Tegar ég for i vinkvennaferd vestur i Djúp sidasta haust stod ég lengi og horfdi inn i nidamyrkrid i Kaldaloni og reyndi ad imynda mér hvernig tad var ad vera litill strakur ad alast tar upp fyrir 70 árum. Og ad búa svo i Grafarvogi einum aldamotum sidar og fá póstkort frá barnabarni hinum megin a hnettinum.
Mamma sagdi mér ad afi hefdi fengid seinna póstkortid mitt frá Kina daginn ádur en hann dó. Tad tykir mér gott, ad hann fengi smá kvedju frá mér undir lokin sem baetir kannski upp fyrir ad ég skyldi ekki vera med honum sidustu vikurnar.

Eg laerdi hvad tad er ad vera ósérhlifin i gegnum samband mitt vid ommu og afa. Mamma nefndi tau lika sem daemi tegar henni fannst eg einhvern tima vera sérhlifin sem krakki, og merkingin hefdi ekki getad kristallast taerar en einmitt i teim. Eg held ad tad sé i fyrsta lagi tessi kynslód sem einkennist af tvi ad vilja ekki láta hafa neitt fyrir sér, en svo for afi lika med tetta ut i öfgar svo manni fannst jafnvel eins og hann vaeri gagngert ad reyna ad láta fara illa um sig, bara til tess ad vera viss um ad hann hefdi tad ekki betra en einhver annar. Tannig gat ósérhlifnin stundum ordid hálf-súrrealisk, eins og i fyrrasumar tegar vid vorum öll i Hvammi og afi hardneitadi ad sofa i besta ruminu. Tegar mamma spurdi hann i pirradri uppgjöf hvar hann aetladi sér ta eiginlega ad sofa svaradi hann: "A straubrettinu!"

Eg held tess vegna ad tad hafi verid sérstaklega erfitt fyrir mann eins og afa ad verda sjúklingur og ödrum hádur. Enda bar hann sig aldrei eins og sjúklingur og lifdi svo lengur en vid hefdum nokkurn tima getad vonad. Hann var svo ólseigur hann afi. Audvitad er tad tess vegna bara gott ad tetta skuli vera buid nuna og hann hafi fengid ad fara, en af algjörlega eigingjörnum hvötum langadi mig samt ad hann vaeri ennta til stadar tegar eg kaemi aftur heim. Mig langadi til tess ad finna hvad hann vaeri gladur ad sja mig aftur, og til tess ad syna honum ad ég hafi farid varlega, eins og hann bad mig um tegar ég kvaddi hann. En tad er vist litid vid tvi ad gera og lifid heldur afram. I stadinn verd ég ad láta skriflega kvedju til afa mins duga.

Pabbi og Hekla

Pabbi minn er alinn upp á Hellu í Rangárvallasýslu og ber sterkar taugar þangað austur eftir, ekki síst til fjallasýnarinnar sem hann segir hvergi fegurri. (Reyndar held ég að Íslendingar í öllum sveitum haldi þessu fram, jafnvel Reykvíkingar um Esjuna sína). Pabbi er líka mjög ástríðufullur maður og þegar hann segir manni frá því sem á hug hans allan hverju sinni er erfitt annað en að hrífast með, svo ákafur verður hann. Þannig var það þegar ég var lítil og hann lýsti fyrir mér hversu gagntekinn hann var yfir fyrsta Heklugosinu sem hann upplifði, og hefur mig alltaf síðan langað til að verða vitni að slíkum umhleypingum. Einhvern tíma var ég svo að tala við pabba á msn og spurði hann út í þetta, samtalið var ég að finna við hreinsun í tölvunni minni:

Una says:
hvaða ár varð heklugosið sem þú mannsst svo vel eftir?

Sighvatur Lárusson RE/MAX says:

fyrsta heklugos sem ég man eftir var skjólkvíagosið 71 en það gos sem var flottast og skemmtilegast var 80 - það byrjaði kl. 14.00 á sunnudegi í endaðan á júní

Sighvatur Lárusson RE/MAX says:

þá var fjórðungsmót hestamanna á Hellu með 6.000 manns, svifflugumót á flugvellinum á Hellu með 500 manns og það var golfmót á Strandavelli við Hellu með 2-300 manns og veðrið var nánast heiðskýr himin

Sighvatur Lárusson RE/MAX says:

það var um 12 km hár reykbólstur

Una says:

vá

Sighvatur Lárusson RE/MAX says:

Þetta var sannkallað túristagos

Una says:

haha já

Una says:

hefur eflaust verið eftirminnileg Íslandsför fyrir túristana

Sighvatur Lárusson RE/MAX says:

síðan var annað alveg gjeggjað 1990 - þá fórum við austur um kvöld , það var um vetur og .........................mamma mía

Sighvatur Lárusson RE/MAX says:

þá var líka heiðskýrt - það var myrkur - það var 10-12km. reyksúla og sveppur ofaná henni - reykurinn frá gosinu var upplýstur að neðanverðu og upp alla súluna og síðan dönsuðu norðurjósin yfir öllu draslinu á heiðskýrum stjörnubjörtum himni - það er gjeggjaðasta sýn sem ég hef séð á minni æfi - fyrir utan þá stund þegar þú komst í heiminn ástin mín

Una says:

vá

Una says:

þetta er magnað

Una says:

mig langar til að upplifa svona

Sighvatur Lárusson RE/MAX says:

þú átt örugglega eftir að gera það - hekla á eftir að gjósa og þá gildir einfaldlega að fara strax austur una - ekki seinna í dag eða á morgun - alltaf að fara strax vegna þess að gosin eru alltaf best fyrst - eftir nokkra klukkutíma þá slaknar yfirleitt á spennunni og gosið jafnast meira út

Sighvatur Lárusson RE/MAX says:

fara alltaf strax

Einhvern tíma mun ég sjá Heklugos, það er alveg á hreinu, og nú hefur mér verið gert auðveldara fyrir eftir að mamma og pabbi byrjuðu að búa sér framtíðarheimili í Hvammi í Holtum. Þaðan blasir Hekla við beint út um eldhúsgluggann. Varla fyrir tilviljun.

Að kunna gott að meta

Afi minn og amma, pabba megin, fagna Gullbrúðkaupi sínu um helgina. Af því tilefni brunaði ég austur á Hellu í kvöldmat til þeirra í gærkvöldi, og hitti þar ættingja sem ég sé sárasjaldan. Sú ímynd loðir gjarnan við svona ættamót að þau séu algjör kvöl og pína, en gærkvöldið var hinsvegar alveg stórskemmtilegt enda eru skyldmenni mín hið besta fólk. Þarna voru rifjaðar upp ýmsar sögur af pabba og bræðrum hans fjórum, en þeir voru víst ansi fyrirferðamiklir, ef svo má að orði komast, þegar þeir voru yngri.

Einnig fór fram n.k. húslestur, þegar Sturla las upphátt fyrir okkur úr gestabókinni, sem nær aftur til ársins 1988, enda stór og þykk. Mín fjölskylda fyllir ófáar síður enda vorum við alltaf dugleg að koma í heimsókn, en þykir líka öllum gaman að hlusta á sjálf okkur tala. Við skráðum auk þess alltaf mjög samviskusamlega niður hvaða hestar og hundar voru með í það og það skiptið, svo gestabókin er ágætis heimild um dýrahald okkar.

Mamma hefur það gjarnan fyrir sið að sjóða saman eins og eina limru í gestabækur við sérstök tækifæri. Í þetta skiptið fékk hún mig til að aðstoða sig þar sem hún var eitthvað andlaus, og létum við okkur hverfa inn í bakherbergi í nokkrar mínútur. Afraksturinn var þessi:

Nú fögnum við fimmtíu árum,
og fáeinum stálgráum hárum;
Í samlífi hjóna með gulli og glans,
sem glaðbeittum skaranum komu til manns,
vannst sigur með gleðinnar tárum.

Stutt og laggott, hefði getað verið þjálla en inntakið er ágætt og í takt við tilefnið. Amma og afi hafa nú verið gift í 50 ár og eru enn voðalega sæl hvort með annað. Þau hafa alið upp átta börn, en þó misst einn son og einn dótturson. Sjálfsagt á eftir að verða mikil sprenging í fjölda barnabarnabarna á næstu árum og þau munu skilja eftir sig heilan sæg af efnilegum afkomendum. Því miður hef ég verið óskaplega léleg að rækta sambandið við þau undanfarin 5 ár eða svo. Þegar ég kvaddi afa minn í gærkvöldi faðmaði hann mig að sér og sagði “Mér þykir svo óskaplega vænt um þig”. Þá hlýnaði mér allri að innan. Ég ætla að vera duglegri að heimsækja ömmu og afa á Hellu héðan af.

Ég er haldin fíkn

Ég er háð því að skoða myndirnar á tölvunni minni, aftur og aftur og aftur. Núna er ég á bókasafninu, ætlunin var að taka skorpu í náminu. Síðasta vikan fyrir vorhlé er framundan og allt vitlaust að gera í skólanum, endalaus verkefni og próf, svo ég hef áhyggjur af því að ég þurfi jafnvel að læra þessa helgina enda er ég á eftir áætlun. Mér tókst að læra í u.þ.b 40 mínútur áður en ég var byrjuð að skoða myndir að heiman af fjölskyldunni minni. Ég er bara svo stolt af þeim.
Um daginn hlóð ég inn nokkrum myndum að heiman eins og ég hef áður sagt, en ég fékk hinsvegar ekki bara viðbrögð við íslenskri náttúru, heldur líka við fjölskyldunni minni. Í fyrsta lagi finnst stelpunum Kári auðvitað vera svo sætur, en það er nú ekkert nýtt, ég hef alltaf þurft að slá vinkonur mínar af Kára eins og mý af mykjuskán. Nei ég segi nú svona.

Í gær sagði Hil-May mér að henni þætti foreldrar mínir og systkini vera svo fallegt fólk. Þetta eru náttúrulega engar fréttir fyrir mér heldur, en það er alltaf gaman að vera minntur á það sem maður veit. Og ekki nóg með að foreldrar mínir og systkini séu með eindæmum myndarleg, heldur eru þau líka öll svo heilbrigð, skemmtileg og klár. Og mér þykir vænt um þau. Það er dýrmætt að eiga fjölskyldu sem er líka svona nánir vinir.
Lallala, fjarveran að segja til sín segiði ha neinei. Pabbi og mamma, Kári, Brynhildur og Sturla, æ lov jú gæs.

Þessu til viðbótar vil ég svo ítreka hve mikið ég held upp á lagið Geislinn í vatninu með Hjálmum.

Amma

Foreldrarnir eru í útlöndum sem stendur og ég því búin að skuldbinda mig til að vera heima og taka við hlutverki mömmu hvað varðar skutl og matseld. Skinkfríður Kvaran, litla systir mín, er byrjuð í samræmdum (rændum?) prófum en hefur hinsvegar líka yfirumsjón með hesthúsunum, svo það þarf aðeins að hjálpa henni með þetta. Amma ákvað því að gista hjá okkur í nótt og lét ég henni rúmið mitt eftir. Núna situr hún við eldhúsborðið í fjólubláum náttfötum, með hálsklút; drekkur te og les moggann með hjálp gleraugna og stærðarinnar stækkunarglers. Áður en afi hætti að keyra voru þau amma alltaf hérna, jafnvel svo að margir vinir okkar systkinana héldu að þau byggju hjá okkur. Ég sakna þess að sjá þau svona mikið. Amma hefur góða nærveru og þess vegna finnst mér afskaplega notalegt að hafa hana hérna hjá okkur.

Fjölskylduskemmtun

Gærkvöldið var um margt merkilegt. Fyrir það fyrsta vegna þess að ég var boðin í fjögur samkvæmi, sem gerist ekki á hverjum degi, og í öðru lagi vegna þess að ég djammaði í fyrsta skipti með foreldrum mínum. Þetta byrjaði allt á hefðbundnu matarboði hjá Ásdísi Eir, en tók á sig óvænta mynd þegar leið á kvöldið. Eftir stutt stopp í útskriftarveislu hélt ég á Hverfisgötuna þar sem eldri bróðir minn var með opið hús, kokk, bjór og hundrað manns. Þar hitti ég fyrir alla fjölskylduna utan litlu systur, og tókum við stefnuna þaðan ásamt fleirum niður í bæ. Með í för var kunningi bróður míns, sem ku víst vera lífvörður og töffari mikill. Í krafti hans fór hópurinn allur inn í hið merka VIP herbergi á Pravda, þar sem rýmt var fyrir okkur borð og okkur skaffað ginflösku og tóniki í fötu ásamt læmi og tilheyrandi. Mamma og pabbi voru góð á því og það var Kári bróðir líka, en hann naut mikillar kvenhylli út á það að klæðast stuttbuxum. Ég gerði mér enga grein fyrir hversu tíminn leið þarna inni, því þegar ég kvaddi fjölskylduna til að kíkja á aðra staði var alls staðar verið að loka. Því miður klikkaði ég svo á því að fá mér hina hefbundnu þynnkuforvarnapizzu áður en heim var haldið, og sýp ég því einn seyðið af gleðinni. En það var sannarlega þess virði, því ég hefði ekki viljað missa af þeirri lífsreynslu að taka bæjarröltið með foreldrum mínum.

Þessar ömmur

Ég skrapp af bókhlöðunni heim til ömmu og afa áðan, til að fá lánaðar bækur hjá þeim. Þau voru að sjálfsögðu úti þegar ég kom en fylgdu mér inn og amma fór að grúska og hlaða á mig bókum og blaðaúrklippum. Ég afþakkaði rúgbrauð með eggi og skyr, en fékk sko ekki aldeilis að fara þaðan tómhent. Amma pakkaði inn randakökusneiðum og tók til bláber í krukku, rjóma, sykur í krukku og plastskálar fyrir mig og Önna. Það gengur náttúrulega ekki að krakkarnir fari svangir að læra á bókhlöðunni.

Beygingarmynd dagsins: -firskt sbr. vestfirskt.

Bannað að kúka

Það er enginn klósettpappír til heima hjá mér.

Pöpullinn brýst inn í kúltúrinn

Áðan fór ég með mömmu, ömmu, yngri systkinum mínum og fjölskylduvinkonu í Kolaportið vegna þess að við vorum búin með harðfiskinn okkar. Þar fundum við meiri harðfisk og einnig laumaði amma á sig úldnum hákarli. Á þessu gæddum við okkur í bílnum þegar mamma byrjaði á ræðunni um að við ættum nú að fara oftar á söfn og menningarviðburði. T.d. á sýningu Ólafs Elíasarsonar í Listasafni Reykjavíkur** Þegar við komum á staðinn var þar stanslaus straumur af fólki og í dyrunum mættum við Ólafi Ragnari Grímssyni. Mér sýndist að þetta hlyti eiginlega að vera opnunardagur og eflaust boðssýning. Mamma sagði hinsvegar að það skipti engu máli, við skyldum á þessa sýningu og ekkert með það. Svo dreifði hún tyggjói á línuna svo við önguðum minna af harðfiski. Skemmst er frá því að segja að þarna voru staddar allar glansmyndir Íslands. Þegar við höfðum gengið góðan hring spurði amma hvort verið væri að hafa okkur að fíflum, henni leist ekki betur en svo á sýninguna. Ég rétti henni kampavínsglas til að kæfa hákarlslyktina af henni og brosti kurteisislega til Björgólfs eldri. Mér þótti þetta alltsaman afskaplega fyndið, en enginn gerði athugasemd við veru okkar þarna svo ætli það sé ekki bara ég sem er of snobbuð til að geta litið á fjölskylduna mína sem "fínt fólk".

**Sló fyrst óvart inn "Lostasafni Reykjavíkur". Áhugavert.

Beygingarmynd dagsins: Gruggugu

Sögur af systkinum II
Já ég hef margar sögur að segja af systkinum mínum. Víkur nú sögu að laugardagskvöldi. Kári bróðir hefur þá sérvisku að taka símann sinn alltaf með sér á salernið, og jafnvel heimilissímann líka (þráðlausa) þannig að ef spurt er eftir öðrum en honum neyðist hann til að svara:

"Hún/hann hringir í þig þegar ég er búinn að kúka"

eða þá ljúga. Hvað sem því líður. Á laugardaginn var Kári á klósettinu og síminn hringdi. Afar líklega stúlka. Sturla, eldri og þroskaðari bróðirinn sá sér leik og borði og gargaði inn um hurðina:

Sturla: "ERTU AÐ VERÐA BÚINN AÐ KÚKA?"
Kári: "Uuuuuu...."
Sturla: "ERTU MEÐ NÓG AF KLÓSETTPAPPÍR?"
Kári: "JÁ FARÐU!"

Tel ég að þar með hafi Sturla spælt dreng þann. Vonandi getur samt stúlkan umborið það að Kári kúki eins og allir aðrir, þótt hann sé sætur. Annars væri hún alls ekki verðug litla bróður míns.

Þeir sletta skyrinu sem eiga það

Í gærkvöldi rifust litlu systkini mín um hvort þeirra ætti meiri rétt á að borða í morgunmat hið litla magn af skyri sem til var. Rökræðurnar leiddu ekki að neinni niðurstöðu, en þegar ég fór á fætur í morgun hafði systir mín skrifað stórum stöfum á dolluna:

"ER BÚIN AÐ SLEIKJA SKYRIÐ, - BRYNHILDUR"

og þar með var vandinn leystur.

Beygingarmynd dagsins: Skýrslna

Móðurleg steik

Síminn hringir að Akurholti 19. Bróðir minn svarar. Í símanum er mamma.

Mamma: (með barnarödd) "Er mamma þín heima?"
Kári: "Mamma?"
Mamma:"Æi fyrirgefðu Kári minn ég er að hringja vitlaust" dududududud

Fjölskylduharmleikur...
...eða því sem næst. Kynbótameri fjölskyldunnar, Vissa, kastaði andvana Orrasyni tveimur mánuðum fyrir tímann. Þar með fauk stór þúsundkallabunki út um gluggann, enda Orrasæði ekki ódýrt. Ég sá litla greyið í gær, hann var óskaplega smár og fjarri því tilbúinn, með líknarbelginn vafinn um hálsinn. Fjárhagsskaðann má þó kannski bæta, því e-r Þjóðverji vill endilega leigja meri undan þessum eina Létti, til undaneldis. Vissa er einungis kandidat vegna þess að hún kastaði of snemma, en öllu verra er með útþanin júgrin á henni og móðurtilfinninguna sem hefur enga átt til að beinast í. Já svona er hrossaræktunin skemmtileg.

Beygingarmynd dagsins: Maðk**

**Vegna ábendingar frá Birni Erlingi Flóka Björnsyni

Ekki minn tebolli
Þegar ég kom heim í dag eftir langa fjarveru var búið að henda tannburstanum mínum. Ég fékk á tilfinninguna að ég væri ekki velkomin hér lengur, hversu ósvífið er það að henda annarra manna tannburstum að þeim forspurðum? Tannburstinn er ein af persónulegustu eigum fólks og jafnframt eitt af fyrstu mununum sem eiga sér fastan samastað á nýju heimili, breiða út faðminn og segja "Velkomin(n) heim húsfreyja/bóndi!" Auk þess hafa 6 manns sofið í rúminu mínu síðan ég skipti síðast um á því og það þykir mér miður geðslegt. Þrátt fyrir allt hef ég enga sérstaka löngun til að flytja að heiman, eins og svo margir jafnaldrar mínir. Ég bara finn það ekki í mér strax. Finnst peningunum mínum betur varið í annað en klósettpappír og seríós. Auk þess er fasteign ekki góð fjárfesting nema hún sé keypt til eignar og helst til útleigu á ný. Þúsundkallarnir sem fara í leigukostnað í hverjum mánuði koma aldrei aftur og skila engu til baka. Þá vil ég frekar kaupa þegar ég hef ráð á því og sönn nauðsyn krefur.

Beygingarmynd kvöldsins: Vöðva